Solidariedade/Internacional

ISTO É CUBA: SOCIALISMO E DIREITOS HUMANOS

2011-12-10T12:26:00.001-08:00

ISTO É CUBA: SOCIALISMO E DIREITOS HUMANOS
[Artigo ENRIQUE UBIETA publicado no Granma-Cuba]

Fai uns días narraba no meu blogue persoal unha vivencia simple e conmovedora. Eran perto das seis da tarde. A dobre paso, como adoito camiñar, cruzaba a última esquina do Capitolio, fronte aos restos do Teatro Campoamor —ou Teatro Capitolio, como di un letreiro na súa parte superior—, cando vin a un home que xacía inconsciente no chan. É un borracho, pensei, e dispúxenme a seguir. Mais ao seu lado outro home, desaliñado, suxo, que quizais tamén regresaba como eu da súa xornada laboral, repetía angustiado: parece un ataque de hipoglicemia. Insistía tanto que me detiven e mirei, sen ver, claro, porque de medicina non sei nada. Vostede coñéceo?. Non, díxome, pero parece un ataque de hipoglicemia, mira como respira. Outro transeúnte detívose e opinou que debiamos buscar un auto que o levase ao hospital. Xa eramos tres. Mais o cuarto en aparecer seguiu de longo e aínda se atreveu a dicir: déixeno, non é asunto de vostedes, se lle pasa algo vanse a complicar a vida. Hai que axudalo, respondeu decidido o terceiro en chegar. E o primeiro, o que nos detivo coa súa letanía hipoglicémica berrou: Oe, ¡isto non é Estados Unidos! ¡Isto é Cuba!. Entón vimos chegar o carro. Os tres bloqueamos a rúa, e fixemos acenos. Despois cargámolo entre todos, e o vixía, o salvador anónimo, montouse xunto ao posibel doente no asento traseiro. Non sei e probabelmente non saiba xa si estaba bébedo, ou enfermo, calquera que sexa a súa enfermidade, mais aquel salvador canso, suxo, que pasaría inadvertido na multitude citadina, recordoume que vivimos en Cuba.

Esa é a anécdota. Unhas horas máis tarde aparecía no meu blogue o comentario dun lector que encomiaba as bondades materiais do sistema de urxencias médicas do Primeiro Mundo, que en Estados Unidos —dicía—, suple a carencia de espírito dos norteamericanos, descendientes de fríos europeos do Norte, e engadía unha hipótese: o acceso á riqueza, é en última instancia o que volve á xente egoísta: ao non necesitarse os uns aos outros. Non creo, con todo, que a insolidariedade sexa un resultado inevitabel da riqueza, nin que a procedencia xeográfica dos humanos nos predetermine na intensidade dos nosos sentimentos. Outro lector, nomeado Arnaldo Fernández, comentaba desde a súa experiencia persoal: fun recollido cunha crise cardiaca por eses avanzados servizos de urxencia do Primeiro Mundo dos que aquí se falan, e recoñezo a eficiencia e profesionalidad dos equipos paramédicos. Pero a cruel experiencia chega cando esas mesmas sofisticadas ambulancias te deixan nos hospitais, onde si non tes diñeiro ou non contas con seguro, estabilizan a túa situación e mándante “de patitas” á rúa. Malia iso, só lles conto que un infarto no 2004 deixoume unha débeda de 127.000 dólares, e a máis recente hospitalización de cinco días, onde só se ocuparon de estabilizar a miña presión, deixoume colgados outros 55. 000 dólares. E o peor desta historia: sen tratamento, sen seguimiento, a expensas dunha nova crise que pode chegar a quitarme a vida, só por non ter un seguro que cubra os excesivos costos da medicina primeiro-mundista.

Ningún equipo médico, por sofisticado que sexa, pode substituír a competencia moral e profesional, humana, do médico, nin o apoio solidario da cidadanía. Lembro que foi a condutora do programa de CNN plus a que, no medio dun debate interminabel no que participaba, interpeloume coa pregunta tramposa: pero os seres humanos, non somos os mesmos en todas partes?. Non se refería, claro, a sentimentos universais, como o amor ou o odio, senón ao xeito de entender conceptos sociais, inevitablemente históricos, como o de liberdade ou o de dereitos humanos. Falabamos con todo de proxectos de vida esencialmente opostos: os que sustentan ao capitalismo e ao socialismo.

Cito este exemplo para explicar a xordeira e a cegueira programáticas das transnacionais de prensa (e dos políticos do sistema, rosados, verdes ou azuis) en torno a calquera alternativa de organización social: o capitalismo non acepta a existencia doutras formas de vida, si non as pode subordinar; neses casos, considéraas simples manifestacións (ilegais) de barbarie. A non aceptación é parte do seu feroz instinto de conservación. Nalgúns países onde existe colaboración cubana, as asociacións médicas locais declarárona ilegal. Por que? Os cubanos van ás zonas máis apartadas e/ou perigosas, non cobran máis que un estipendio mínimo, conviven cos pobladores máis pobres e comparten as súas condicións de vida; son absolutamente subversivos. O que para calquera observador imparcial e sobre todo, para os pobladores beneficiados, é un acto de solidariedade elemental, aparece como ruptura da legalidad capitalista.

Volto á anécdota que narraba ao comezo. Só o socialismo acata e defende os direitos humanos; o capitalismo, o grande ilusionista, fai crer aos cidadáns que son libres, que están informados, que poden facerse ricos, que elixen un proxecto de goberno cada cinco anos, e os embauca. Só o socialismo pode rescatar a dignidade individual de todos os cidadáns nun proxecto de nación que non menoscabe a dunha maioría, pola dunha avara minoría. Os homes e mulleres solidarios da Patria, son os seus anxos gardiáns. Que un dos transeúntes da miña vivencia se negase a ofrecer axuda, inquédame. Pero aquel home simples, desaliñado, que voceaba a necesidade da solidariedade ante un semellante caído, devólveme a fe. O imperialismo bloquéanos, para impedir que accedamos a certas tecnoloxías, e o único recurso que nos queda —que é o maior dos recursos—, é a solidariedade. Arnaldo, o lector do meu blogue que narraba a súa experiencia hospitalaria nos Estados Unidos, remataba así o seu comentario: Non cuestiono se a condición de potencia médica que se lle adxudica a Cuba é válida ou non por ter determinados servizos. Iso déixoo aos tecnócratas, aos críticos e aos politólogos. Mais do que non teño a menor dúbida, é que Cuba é unha potencia de humanidade, de solidariedade e de amor ao próximo.

Intervención de Ângelo Alves en nome do PCP no 13º Encontro de Partidos Comunistas e Obreiros

2011-12-10T05:58:00.001-08:00

13º ENCONTRO INTERNACIONAL DE PARTIDOS COMUNISTAS E OBREIROS. Atenas, 9, 10 e 11 de Dezembro de 2011

"Camaradas:

A nossa primeira palavra é de solidariedade para com os comunistas e os trabalhadores da Grécia e para a sua persistente e corajosa luta. A sua luta é a nossa luta. Desejamos-lhes os melhores sucessos.

Saudamos igualmente os partidos aqui presentes e confirmamos o profundo empenho do PCP em contribuir para o reforço do processo dos Encontros de Partidos Comunistas e Operários valorizando o muito que nos une na luta contra o capital, pelo progresso social, a paz e o socialismo, não obstante a variedade de situações e experiências e diferenças de opinião. Ao desenvolvimento da luta em cada um dos nossos países, que aliás se está a intensificar, é indispensável juntar o aprofundamento da acção comum ou convergente, o reforço da cooperação e da solidariedade internacional de classe. Estes nossos Encontros tornaram-se um marco precioso, e mesmo insubstituível para esse objectivo.

1.- A situação portuguesa

Em Portugal estamos confrontados com a mais violenta ofensiva contra os trabalhadores, o povo e o País desde o tempo do fascismo a que a revolução de Abril de 1974 pôs termo.

É uma ofensiva que atingindo duramente todas as classes e camadas antimonopolistas tem como alvo principal a classe operária e os trabalhadores em geral, visando agravar a exploração, liquidar conquistas e direitos alcançados por muitas décadas de duras lutas; reduzir os custos unitários do trabalho; desferir gravíssimos ataques no Serviço Nacional de Saúde, na Escola Pública, no Sistema de Segurança Social; desmantelar as funções sociais do Estado e liquidar o que resta do sector público empresarial.

É uma ofensiva que está a empobrecer dramaticamente o povo e a arruinar o país, a subverter o próprio regime democrático constitucional e a golpear perigosamente a soberania e a independência nacional.

A grave situação do país aprofundou-se com a eclosão da crise cíclica do capitalismo e a sua expressão na chamada crise da dívida e com as brutais imposições do “pacto de agressão” (assim o designamos na nossa luta) subscrito pelo PS, PSD e CDS com a UE e o FMI e que está a ser objecto de fortíssima contestação popular. Aproveitando-se da crise e em estreita ligação com o capital estrangeiro , a classe dominante procura liquidar as funções sociais do Estado e reconfigurá-lo à medida dos seus interesses. E para isso não hesita, tal como no tempo do fascismo, em submeter Portugal ao domínio económico, político e militar do imperialismo, concretamente do bloco imperialista que é a UE , dos EUA e da NATO, o que coloca uma vez mais a questão nacional como uma questão fundamental no processo de emancipação do povo português. A política patriótica e de esquerda que o PCP aponta como objectivo político mais imediato da sua luta, associando dialecticamente o factor de classe e nacional, parte desta realidade. E a defesa da Constituição da República, que aliás ainda consagra no seu preâmbulo o objectivo do socialismo e preconiza políticas antimonopolistas, anticapitalistas e a defesa da soberania nacional, continua a ser susceptível de unir, para além da classe operária, amplos sectores da sociedade portuguesa.

Entretanto o factor determinante das alianças sociais e convergências políticas a construir para romper com 35 anos de políticas de direita reside na unidade da classe operária e de todos os trabalhadores, na luta popular de massas, provado motor da resistência e transformação progressista e revolucionária. A par da permanente atenção ao reforço do próprio partido e ao seu enraizamento nas massas, é para aí que o PCP volta o grosso da sua actividade. O sucesso da Greve Geral de 24 de Novembro deve-se à inegável influência e força da CGTP/IN – a grande central sindical de classe dos trabalhadores portugueses –, contou com a activa contribuição dos comunistas, foi precedida de muitas pequenas e grandes lutas em que são de destacar as grandes manifestações dos trabalhadores da administração pública, de agricultores, de utentes dos serviços públicos, de profissionais das forças de segurança, de militares e foi imediatamente sucedida por várias manifestações de estudantes, reformados e em defesa dos serviços públicos.

2- A crise na e da União Europeia

A nossa situação nacional é indissociável das recentes evoluções na União Europeia que vêm dar razão a todos aqueles que sempre caracterizaram a Comunidade Económica Europeia e posteriormente a União Europeia como um processo de integração capitalista profundamente contrário aos interesses dos trabalhadores e dos povos da Europa e que se manifestaram contra, como o PCP, à associação dos seus países a esse processo.

Muito se tem falado da crise na União Europeia, mas para abordar correctamente este tema teremos de falar igualmente de uma crise da União Europeia. Uma crise dos fundamentos e dos pilares económicos, políticos e ideológicos da União Europeia, ou seja, uma crise do processo de integração capitalista como um todo. Esta constatação é fundamental para a definição dos caminhos, métodos e etapas de luta, bem como das alternativas e da alternativa de fundo.

Tal como o sistema está a reagir à sua própria crise com o aprofundamento do seu caracter explorador, opressor, agressivo e predador, também a União Europeia, peça central na estratégia do imperialismo, reage à sua crise com o aprofundamento do seu carácter neoliberal, militarista, federalista e reaccionário.

Os recentes acontecimentos na Grécia,na Itália e em Portugal, e as conclusões das cimeiras europeias recentemente realizadas, demonstram de forma muito clara que o processo de integração capitalista europeu não serve os interesses dos trabalhadores e dos povos. O que está em marcha na chamada resposta europeia à crise é um acrescido salto na centralização e concentração capitalistas e uma perigosa fuga em frente face ao real risco de implosão da actual configuração da União Europeia que está a acentuar ainda mais as suas contradições a minar as suas próprias fundações e a pôr a nu os seu limites.

Mas nada disto é feito à margem da vontade das grandes burguesias nacionais. Existe coincidência de interesses de classe entre aqueles que desferem os ataques contra os Estados e os povos e aqueles que, em cada um dos países, apoiam e aplicam tais ataques e veêm na crise uma oportunidade para uma ofensiva anti-social, política e ideológica profundamente reaccionária que lhes garanta mais lucros e poder e que possa abrir caminho, como em Portugal, a uma reconfiguração dos Estados e da própria União Europeia.

A situação no continente europeu revela muito da complexidade da luta em que os comunistas estão envolvidos. Forte resistência contra as medidas anti-sociais e anti-populares que estão a ser impostas; defesa da soberania nacional e da democracia; propostas concretas para o desenvolvimento económico soberano de cada nação; cooperação e solidariedade na resistência às medidas; denúncia da natureza da União Europeia e a defesa da ruptura com o processo de integração capitalista, construção da unidade em torno da defesa dos direitos sociais, laborais e de soberania, são eixos de luta que se relacionam dialeticamente entre si.

Simultaneamente a situação exige um intenso combate ideológico e afirmação da alternativa, pois a uma aguda luta de classes corresponde como não poderia deixar de ser uma muito intensa luta ideológica. Uma luta de ideias que na opinião do PCP assenta na ideia base de que a União Europeia não é reformável e que uma outra Europa dos trabalhadores e dos povos terá obrigatoriamente de ser construída por via da sua luta derrotando o processo de integração capitalista esgotado e profundamente contrário aos interesses dos trabalhadores e dos povos. Tal ideia base passa pela rejeição liminar de um conjunto de medidas de carácter federalista como as agora apontadas para o Conselho Europeu de 8 e 9 de Dezembro que, assumidas quer pela direita, quer pela social democracia, aprofundam a natureza imperialista da União Europeia.

3 - Crise do capitalismo e ofensiva do imperialismo num mundo em mudança

Mas a situação na União Europeia é apenas uma das expressões da profunda crise estrutural do capitalismo que atinge igualmente os outros dois pólos da tríade. A tentativa de centrar na Europa as atenções dramatizando a chamada “crise da dívida soberana” é em si expressão do vertiginoso aprofundamento das contradições inter-imperialistas e encerra dois objectivos centrais: desviar as atenções e efeitos da grave situação nos EUA e do carácter sistémico da crise; testar na Europa novas formas de agressão anti-social, anti-democrática e de ataque à soberania dos povos.

Mas a realidade demonstra que a tendência é a do muito rápido aprofundamento da crise estrutural de todo o sistema capitalista e do sincronismo das suas diversas expressões.

Uma crise que como afirmámos nos Encontros Internacionais dos ultimos três anos é na sua essência, e fundamentalmente, uma crise de sobreprodução e sobreacumulação, resulta da principal contradição do capitalismo – entre o carácter social da produção e a sua apropriação privada capitalista– e não de qualquer erro de gestão do capitalismo ou problema regional.

É neste quadro que se aprofunda, de forma vertiginosa, a ofensiva do imperialismo em diversas frentes:

Por via de uma ainda maior concentração de poder no grande capital e nas principais potências imperialistas, de novas formas de domínio colonial e de uma violenta destruição de forças produtivas, tentando contrariar a confirmada baixa tendencial da taxa de lucro e o consequente declínio das principais potências imperialistas;

Por via da propagação de ideologias abertamente reaccionárias e mesmo fascistas, tentando conter e reprimir a revolta social, e sobretudo a luta organizada que se desenvolve em todo o Mundo, nomeadamente na Europa;

Por via da imposição de brutais “politicas de austeridade” e de uma renovada agenda de ingerência e guerra com consequências incalculáveis, que eleva a luta pela paz para um patamar de crucial importância.

Esta ofensiva visa simultaneamente conter expressões de luta e de afirmação soberana dos povos que contrariem a hegemonia da tríade capitalista e abram caminho a alternativas de progresso social.
É neste contexto geral que se devem ler as crescentes contradições e mesmo embates entre as principais potências imperialistas e as chamadas potências emergentes. Estamos perante um importante processo de rearrumação de forças que no seu carácter contraditório questiona objectivamente o domínio hegemónico do imperialismo, podendo abrir perspetivas positivas na evolução da correlação de forças mundial, assim os processos nacionais caminhem na via de mais avançadas transformações anti-monopolistas e anti-capitalistas e se confirmem e aprofundem os processos de construção do Socialismo.

As recentes cimeiras internacionais, com destaque para a cimeira do G20 são demonstrativas dessa realidade, bem como da estratégia do imperialismo de lidar com as potências emergentes numa dualidade entre o confronto e a tentativa de envolvimento destas na sua estratégia de domínio. Assim como é indissociavel dessa mesma realidade a agenda de guerra dos EUA, NATO e União Europeia em toda a região do Norte de Africa, Médio Oriente, Ásia Central e mesmo Extremo Oriente que comporta altíssimos riscos de uma generalização de confrontações militares.

É neste quadro altamente complexo e exigente que consideramos fundamental continuar a dar atenção a todas a vertentes da nossa luta. Se o amadurecimento dos factores objectivos para o desenvolvimento do processo de superação revolucionária do capitalismo é por demais evidente, há contudo numerosos elementos e factores que evidenciam um atraso significativo no desenvolvimento do factor subjectivo da luta – elemento essencial, como a História nos demonstra, para o avanço da luta revolucionária - obrigando a uma rigorosa e cuidadosa definição dos métodos, objectivos, etapas e formas de luta.

4 - O objectivo do socialismo

O PCP celebrou este ano 90 anos de existência. Criação dos sectores mais avançados do movimento operário português, o PCP nasceu sob o impacto internacional da Revolução de Outubro e, numa dura situação de clandestinidade que durou quase cinquenta anos, consolidou-se como força de vanguarda da classe operária e grande força nacional. Os comunistas portugueses não esquecem que os grandes avanços progressistas do século XX são inseparáveis do empreendimento de uma nova sociedade liberta da exploração do homem pelo homem. Vinte anos depois da destruição da URSS é cada vez mais evidente que a pátria de Lenine e o campo socialista fazem falta ao mundo e que o ideal e o projecto comunista é mais actual do que nunca.

Claro que é necessário examinar o caminho já percorrido, estudar as causas e consequências das dramáticas derrotas sofridas, aprender com as lições da experiência, positivas e negativas, de construção do socialismo. Esta é uma questão importantíssima que tem sido e continuará a ser objecto de estudo e reflexão de cada um dos nossos partidos e tema do intercâmbio de análises e reflexões.
Perante as derrotas do socialismo e dando resposta à violentíssima campanha anti-comunista o PCP realizou em Maio de 1990 um Congresso Extraordinário em que confirmou a sua identidade comunista, rechaçou as campanhas sobre “a morte do comunismo” e o “declínio irreversível” dos partidos comunistas e sublinhou que o que fracassou não foram o ideal e o projecto comunista, mas um “modelo” historicamente configurado que se afastou e entrou mesmo em contradição com características fundamentais de uma sociedade socialista relativas ao poder dos trabalhadores, à democracia política, às estruturas sócio-económicas, ao Partido e ao exercício do seu papel de vanguarda, à teoria.

Esta análise, ulteriormente aprofundada e desenvolvida em ulteriores congressos do nosso Partido, põe em evidência, entre outras, quatro lições fundamentais: 1) que o empreendimento revolucionário de transformação socialista tem de ser obra das próprias massas e que a sua intervenção consciente, empenhada e criadora é indispensável ao seu triunfo; 2) que o papel de vanguarda do partido comunista, armado com a teoria do marxismo-leninismo intrínsecamente dialéctica e anti-dogmática, com o seu projecto de transformação, com o seu funcionamento profundamente democrático, com a sua estreita ligação com a classe operária e as massas é fundamental para o sucesso da construção da nova sociedade; 3) que as revoluções não se exportam nem se copiam, e que as leis universais do processo de transformação social não só não contradizem como implicam que a construção do socialismo se realize de acordo com as condições concretas de cada país; 4) que o processo de edificação da nova sociedade, confirmando aliás bem conhecidas prevenções de Lenine, se revelou mais complexo e demorado que o previsto, mas que isso, de modo algum, põe em causa o sentido fundamental da época contemporânea e a actualidade do socialismo como alternativa ao capitalismo.

O XVIII Congresso do PCP sublinhou precisamente que na actualidade, o socialismo “é uma possibilidade real cada vez mais necessária e urgente.

Não há solução para as profundas injustiças e desigualdades geradas pela exploração capitalista no quadro do próprio sistema. Pelo que o PCP assumiu desde sempre como sua missão histórica a concretização do objectivo supremo da construção em Portugal do socialismo e do comunismo, como está consagrado nos seus Estatutos.

Os comunistas portugueses sempre ligaram as suas tarefas imediatas aos seus objectivos programáticos , definindo com rigor em cada momento histórico a etapa da revolução, nunca separarando as tarefas de cada etapa da etapa seguinte.
Assim aconteceu com o Programa da Revolução Democrática e Nacional para o derrubamento do fascismo e assim acontece com o actual Programa de uma Democracia Avançada.

A Revolução de Outubro inaugurou há quase um século a época histórica da transição do capitalismo para o socialismo e o desenvolvimento e crise do capitalismo tornam a sua superação revolucionária mais necessária e urgente do que nunca. Isso não significa porém que por toda a parte estejam criadas as condições para colocar o socialismo como objectivo imediato, mas que a luta quotidiana deve ser travada tendo sempre presente essa perspectiva, sem desanimar perante atrasos e dificuldades, ou ceder à tentação de saltar etapas.

Dando particular atenção ao reforço do Partido e da sua ligação com as massas, o PCP considera que a sua luta por uma política patriótica e de esquerda, por uma democracia avançada e pelo projecto de construção em Portugal de uma sociedade socialista e comunista, são inseparáveis.

5 - A luta dos trabalhadores e dos povos

Cabe aos Partidos Comunistas, em estreita ligação com as massas e com o papel próprio do movimento sindical de classe e de outros movimentos de massas, , contribuir para a compreensão da dimensão dos grandes problemas com que a classe operária, os trabalhadores e os povos estão hoje confrontados e organizar a luta de resistência à violenta ofensiva do capitalismo, indissociável de avanços e indispensável à construção de alternativas de progresso social na perspectiva do Socialismo.

Na fase actual - caracterizada por uma acentuada intensificação da exploração da força de trabalho, de liquidação de direitos laborais, sindicais e sociais que prefigura uma regressão social sem precedentes, de agudização da ofensiva antipopular e da agressividade do imperialismo – cresce o descontentamento dos trabalhadores e dos povos perante as duras condições de vida que lhes são impostas e amplia-se a consciência, através do próprio desenvolvimento da luta, da necessidade de combate à dinâmica de concentração e centralização do capital.

A tentativa de fazer os trabalhadores pagar os custos da crise está a espoletar a luta organizada da classe operária em vários países – uma aguda luta de classes - e uma enorme diversidade de manifestações que revelam o estreitamento da base social de apoio do capitalismo e o alargamento da disponibilidade para a luta de outras camadas anti-monopolistas, potenciando a constituição de amplas alianças sociais que, mesmo que limitadas e conjunturais, contribuirão para o necessário combate às políticas dominantes do grande capital e para a construção de alternativas democráticas, patrióticas e antimonopolistas.

Para nós, comunistas portugueses, não subestimando os perigos que a crise comporta, consideramos que existem reais potencialidades de transformações progressistas que radicam na resistência multifacetada à ofensiva do imperialismo e no desenvolvimento da luta organizada dos trabalhadores.

A resistência às medidas de retrocesso social são disso exemplo e desenvolvem-se através de lutas sectoriais, de manifestações e greves gerais, como é o caso já referido de Portugal. Tais acções são de fundamental importância para impedir uma regressão histórica no plano social, de direitos e liberdades que, a ser alcançada, significaria um retrocesso de muitas décadas e dificultaria o prosseguimento da própria luta.

Os avanços, entretanto alcançados, de sentido progressista em vários países da América Latina assentam na afirmação das soberanias nacionais e encerram conteúdos e posições anti-imperialistas com grande significado no actual quadro de alteração da correlação de forças no plano mundial, provando que há caminhos que se afastam e objectivamente contrariam a barbárie capitalista. A solidariedade com tais processos reforça a frente anti-imperialista.

A articulação da luta pela paz, com a defesa das soberanias nacionais e da democracia e a luta pelo direito ao trabalho com direitos é de grande actualidade e aí reside a possibilidade de profundas transformações, progressistas e revolucionárias. Revoltas populares recentes ou em curso resultam, quanto a nós, da agudização de contradições e da crise dos respectivos regimes, do anseio das massas de liberdade e justiça social, mas sem o decisivo papel dum partido e dum movimento sindical de classe, tais processos podem ser apropriados por forças nacionalistas, religiosas ou populistas e revertidos pelo imperialismo. Solidários com os povos do mundo árabe na luta pelos seus direitos democráticos e sociais, condenamos firmemente todo o tipo de ingerências externas e, nomeadamente, agressões e guerras imperialistas como a desencadeada na Líbia. E é com preocupação que denunciamos as acções de provocação, ingerência e destabilização interna que o imperialismo há muito desenvolve em relação à Síria e as ameaças que pesam sobre o Irão.

Como o XVIII Congresso do nosso Partido afirmou, “a violenta ofensiva do imperialismo não dá sinais de recuo”, havendo “o perigo de respostas violentas”, mas também considerou que “o imperialismo não tem as mãos totalmente livres” não só porque “está condicionado pelas suas próprias dificuldades e contradições”, mas porque “por toda a parte prossegue a resistência e a luta”. É essa resistência e luta que daqui saudamos.

6 - O movimento comunista e revolucionário internacional

No actual quadro são grandes as responsabilidades que recaem sobre os partidos comunistas e o movimento comunista e revolucionário internacional.

Para lá das debilidades, dificuldades e problemas que persistem no nosso movimento há, sem qualquer dúvida, conteúdos unificadores na resistência à ofensiva do grande capital e do imperialismo que permitem, independentemente da grande diversidade de situações, colocar com confiança a perspectiva do Socialismo.

O enraizamento nas massas, a organização e dinamização da luta, a batalha ideológica para potenciar a sua consciencialização constituem elementos estruturantes para apontar a perspectiva revolucionária de transformação social e contribuem para a definição de alianças sociais da classe operária com outras camadas na luta imediata por políticas alternativas, contra a exploração, a opressão, a reacção, o imperialismo e a guerra.

A solidariedade internacionalista é hoje mais necessária do que nunca para derrotar os projectos e tentativas de liquidação de direitos laborais e democráticos, alcançados através de duras lutas, e indispensável para impedir uma nova ordem mundial imposta pelo imperialismo. A cooperação dos partidos comunistas, a convergência e a acção comum para dar combate à ofensiva do grande capital e para troca de experiências na busca de soluções alternativas deve atender à igualdade de direitos, ao respeito pelas diferenças, à não ingerência nos assuntos internos, à flexibilidade táctica visando a maior unidade possível, à franqueza e à solidariedade recíproca.

Solidariedade e acção comum e o seu necessário reforço não significam para nós homogenização ideológica nem estruturação do movimento comunista, mas antes apreensão das diferentes experiências de transformação social e conjugação de esforços face a objectivos concretos.

A experiência revolucionária do século XX e os tempos que hoje vivemos, de resistência e acumulação de forças, confirmam as teses marxistas-leninistas sobre as leis do desenvolvimento social e da revolução socialista, e mostram a necessidade de as defender com convicção perante a ofensiva ideológica dos nossos adversários que, mesmo quando são obrigados a reconhecer o génio de Marx e falam do “regresso a Marx” procuram contrapô-lo a Lenine e esvaziá-lo do seu núcleo revolucionário. Mostram simultaneamente a crescente diversificação dos caminhos do processo revolucionário, que não há modelos de revolução e a absoluta necessidade, muito sublinhada por Lenine, de levar em conta as particularidades de cada país.

A intervenção do PCP no plano nacional e no Movimento Comunista e Revolucionário Internacional, faz-se a partir das suas características de partido da classe operária e de todos os trabalhadores, de partido patriótico e internacionalista, porque na nossa concepção os factores nacional e de classe não se contrapõem, antes se potenciam, razão pela qual a defesa da independência e soberania nacional é uma questão central da revolução portuguesa.

7 - A importância do processo dos Encontros Internacionais

Ao terminar, umas breves palavras para reafirmar o nosso empenho, solidariedade e identidade com este processo dos Encontros Internacionais de Partidos Comunistas e Operários. As suas características de cooperação fraternal não estruturada tem dado um forte impulso para reagrupar e relançar o movimento comunista e tem contribuído para a estabilização deste espaço regular de troca de experiências e de procura de linhas orientadoras para a acção comum ou convergente e no caminho do seu reforço.

A discussão franca, aberta e fraterna que caracteriza os nossos Encontros tem potenciado importantes consensos, dando expressão ao muito que nos une para lá da diversidade de situações em que actuamos e de naturais diferenças e mesmo divergências de opinião.

Hoje o conhecimento recíproco entre nós e das distintas realidades em que intervimos é muito superior do que há uma década atrás, o que tem contribuído fortemente para o reforço das relações bilaterais às quais o PCP atribui particular importância. Contudo, subsistem ainda grandes atrasos na nossa cooperação e solidariedade visando a convergência e a acção comum, situação que importa ver como ultrapassar. Entendemos que isso decorre de níveis muito diferenciados de organização, funcionamento, influência e intervenção de cada partido que se devem ser tidas em conta no desenvolvimento da acção comum ou convergente.

Passados 20 anos da contra-revolução na União Soviética, e apesar da violenta campanha anti-comunista contra os ideiais e o projecto comunista, o que a situação hoje põe em evidência é que não é o socialismo, mas o capitalismo, que está no banco dos réus.
A crise do capitalismo como sistema, coloca, com grande premência, aos partidos comunistas a necessidade dos seu reforço orgânico, político e ideológico e a sua estreita ligação às massas no sentido de conter e inverter a violenta ofensiva do grande capital e do imperialismo e avançar com a exigência da sua superação revolucionária – o socialismo."

"DEFENDEREMOS A VERDADE COA NOSA MORAL E OS NOSOS PRINCIPIOS"

2010-04-08T15:39:00.000-07:00

EDITORIAL (Granma en Português)

O império e seus aliados embarcaram numa nova cruzada para tentar demonizar Cuba. Sua poderosa maquinaria política e da mídia pôs em andamento uma colossal operação de engano com o objetivo de desacreditar o processo revolucionário, desestabilizar o país e criar as condições para a destruição do nosso sistema social.

Na febricitante campanha empregam seus mercenários à vontade. Para obter vergonhosos dividendos políticos, os lançam à morte, sem importar-lhes nem um pouco esses seres humanos; como nunca lhes importou a morte de 3 mil cubanos por causa dos atos terroristas organizados e financiados pelos Estados Unidos, nem o destino dos mais de dois mil compatriotas mutilados por esses atos abomináveis, nem os cidadãos que pereceram no estreito da Flórida ao se lançarem em infaustas aventuras atrás dos cantos de sereia da assassina Lei de Ajuste Cubano.

Invocam cinicamente os direitos humanos que espezinham hoje impunemente em diversas partes do mundo. Acusam hipocritamente a Revolução da morte de uma pessoa, preso comum a quem vestiram de preso político, por obra e graça das campanhas anticubanas e dos vultosos recursos e meios que a ela se dedicam, sacrificado para servir de ponta de lança no intuito de denegrir a nação que mais esforços fez por salvar vidas no mundo, pois enviou milhares de seus abnegados trabalhadores da saúde a colaborarem em mais de uma centena de países, nos lugares mais difíceis; a Revolução que não duvidou nem um segundo em oferecer seus médicos para socorrer os cidadãos de New Orleans e de outras cidades do sul, após a passagem devastadora do furacão Katrina; a que oferece estudos superiores a jovens que não teriam conseguido formar-se em suas nações, incluindo vários dos Estados Unidos; a Revolução que pôs à disposição internacional um método inovador de alfabetização que permitiu a milhões de pessoas em diversos países da América Latina e o Caribe, Europa, África e Oceania acederem ao sagrado direito do ensino e do conhecimento.

A Revolução Cubana atuou consequentemente sob princípios éticos, políticos e morais, seguindo os ensinamentos de Fidel. O respeito ao ser humano é a essência do nosso sistema e sempre foi uma das chaves de apoio popular ao processo, desde os heróicos dias da Serra Maestra, quando sempre foi respeitada a vida dos prisioneiros inimigos. Apesar da política invariável de hostilidade e agressão constante do império, desde a invasão armada, as sabotagens terroristas e os planos de atentados contra Fidel e nossos líderes, até a promoção da subversão e o genocida bloqueio econômico, comercial e financeiro que dura já cinco décadas , a Revolução jamais assassinou, torturou ou fez desaparecer nenhum de seus inimigos.

Podem dizer o mesmo os governos dos Estados Unidos e dos países europeus que se se esgoelam criticando Cuba e a condenam como se fossem virgens vestais? Que podem dizer do milhão de mortos no Iraque e dos milhares de vítimas no Afeganistão, pelas guerras ilegais ali travadas? Como podem explicar os cárceres secretos e as torturas aos supostos terroristas? Que fundamento legal sustenta os assassinatos seletivos que os Estados Unidos levam a cabo contra seus inimigos, em diversas partes do mundo, com uma força especial dirigida nestes anos pelo mesmo general que agora comanda as tropas no Afeganistão? Como podem justificar a morte, nestes últimos cinco anos, de mais de cem imigrantes que estavam sob custódia do Serviço de Imigração e Controle de Alfândegas dos Estados Unidos? Que direito humano sustenta as surras brutais aos representantes dos movimentos sociais que protestavam quando da Cúpula do Clima em Copenhague ou contra os estudantes californianos que reclamavam mais orçamento e menos pagamentos na educação? Quem supervisiona o trato vexatório que se dá aos imigrantes nos centros de detenção disseminados pela Europa? Por acaso o Congresso dos Estados Unidos, o Parlamento Europeu e os partidos de direita do Velho Continente, que hoje se mostram tão preocupados com Cuba, ficaram alarmados, denunciaram ou condenaram estas escandalosas violações dos direitos humanos?

O que lhes inquieta verdadeiramente é a fortaleza moral da Revolução, sua fidelidade aos princípios, seu crescente prestígio na nossa região, onde se converteu em importante ator de impulso ao processo de integração, seu atuar inteligente e sereno para enfrentar as duras conseqüências da crise econômica internacional e do bloqueio, sua clareza no que é preciso mudar ou que deve ser mudado, com o objetivo de conquistar para o nosso povo toda a justiça, como pedem Fidel e Raúl.

Por isso, o império e seus aliados europeus concertam planos, coordenam o trabalho de seus serviços especiais, enviam seus diplomatas às ruas para monitorarem o trabalho assalariado na Ilha, incrementam as verbas para a subversão política em Cuba. Somente a USAID recebeu US$ 20 milhões, neste ano, para entregar aos grupelhos contra-revolucionários e para financiar o acosso da mídia contra Cuba.

Agora centram sua cínica campanha num único grevista — cujos delitos comuns e atos contrarrevolucionários foram denunciados no jornal Granma, em 8 de março passado — a quem está sendo oferecida toda a atenção médica qualificada.

Seu show ganha dimensão mundial enquanto silenciam cinicamente a crueldade e antecedentes criminosos, as agressões e ameaças de morte a uma doutora do hospital onde trabalhou, e a surra a um idoso indefeso, quem teve que ser submetido a uma cirurgia de urgência em consequência das lesões recebidas. Armam alvoroço também em torno das denominadas Damas de Branco, que se prestam ao jogo do inimigo e se sustentam com dólares salpicados de sangue cubano, fornecidos, entre outros, pelo terrorista Santiago Alvarez Fernández Magriñá, quem pretendeu fazer explodir o cabaré "Tropicana" e é o "benfeitor" em Miami de Luis Posada Carriles. Por isso, não é estranho pensar que o autor da destruição à bomba do avião de passageiros da Cubana de Aviação e de outros execráveis atos saísse há poucos dias em Miami expressando seu apoio às Damas de Branco, cuja única sanção até hoje foi o repúdio contundente e enérgico do nosso povo nas ruas.

Receber dinheiro de uma organização terrorista é uma felonia severamente castigada nos Estados Unidos. Atuar a serviço de uma potência estrangeira também é. Os delitos dos chamados dissidentes não têm nada a ver com a liberdade de opinar, mas sim com a colaboração a soldo com a superpotência inimiga, em seus planos contra nossa nação. A todos foi lhes provado que receberam, direta ou indiretamente, fundos do governo dos Estados Unidos e de não poucas fundações européias que colaboram com a política de guerra contra Cuba.

O que aconteceria a estes "dissidentes" se no país de seu amo fizessem as tarefas que fazem em Cuba? O Código Penal dos EUA prevê uma pena de 20 anos para aquele que preconizar o derrubamento do governo ou da ordem estabelecida; dez anos para quem emitir falsas declarações, com o objetivo de atentar contra os interesses nacionais nas suas relações com outra nação, e três anos para quem mantiver "correspondência ou relação com um governo estrangeiro (...) com a intenção de influir em sua conduta (...) sobre um conflito ou uma controvérsia com os Estados Unidos.

O inimigo utiliza todas as armas de pressão. Utiliza a chantagem política e ordena a eliminação de todos aqueles que pretendam ser solidários com Cuba. Tenta calar qualquer voz que discrepe de seus ditames. Esquece até sua cacarejada "liberdade de expressão" para obrigar Google a fechar o blog digital de um intelectual cubano que denunciou, com fortes argumentos, os verdadeiros propósitos políticos da campanha contra nossa Pátria.

Nada nos surpreende. São os mesmos métodos perversos postos em prática há 50 anos quando o presidente Eisenhower aprovou o Plano de ações encobertas contra Cuba.

Como disse Raúl no encerramento do 9º Congresso da União dos Jovens Comunistas (UJC):

"Mais de meio século de combate permanente ensinou nosso povo que vacilar é sinônimo de derrota.

"Jamais cederemos à chantagem de nenhum país ou conjunto de nações, por poderosas que sejam, custe o que custar. Se pretendem encurralar-nos, saibam que saberemos defender-nos, em primeiro lugar, com a verdade e os princípios"..."Temos exemplos demais em nossa história!".

Vamos lutar com nossas ideias, em nossas ruas e em todos os palcos internacionais.

Em 1º de maio próximo vão receber do nosso povo e de seus trabalhadores uma contundente e evidente resposta de apoio à Revolução!

Defenderemos a verdade com nossa moral e nossos princípios! [Voltar ao inicio]

OU MORRE O GOLPE OU MORREN AS CONSTITUCIÓNS

2009-07-11T03:07:00.000-07:00

Os países de América Latina loitaban contra a peor crise financeira da historia dentro dunha relativa orde institucional.

Cando o Presidente de Estados Unidos Barack Obama, de viaxe en Moscova para abordar temas vitais en materia de armas nucleares, declaraba que o único presidente constitucional de Honduras era Manuel Zelaya, en Washington a extrema direita e os falcóns manobraban para que este negociase o humillante perdón polas ilegalidades que lle atribúen os golpistas.

Era obvio que tal acto significaría ante os seus e ante o mundo a súa desaparición da escea política.

Está probado que cando Zelaya anunciou que regresaría o 5 de xullo, estaba decidido a cumprir a súa promesa de compartir co seu povo a brutal represión golpista.

Co Presidente viaxaban Miguel d¢ Escoto, presidente prol témpore da Asemblea Xeral da ONU, e Patricia Rodas, a ministra de exteriores de Honduras, así como un xornalista de Telesur e outros, até 9 persoas. Zelaya mantivo a súa decisión de aterrar. Cónstame que en pleno voo, cando se aproximaba a Tegucigalpa, se lle informou desde terra sobre as imaxes de Telesur, no instante que a enorme masa que o esperaba no exterior do aeroporto, estaba sendo atacada polos militares con gases lacrimóxenos e lume de fusís automáticos.

A súa reacción inmediata foi pedir altura para denunciar os feitos por Telesur e demandar aos xefes daquela tropa que cesase a represión. Despois lles informou que procedería á aterraxe. O alto mando ordenou entón obstruír a pista. En cuestión de segundos vehículos de transporte motorizado obstruírona.

Tres veces pasou o Jet Falcon, a baixa altura, por riba do aeroporto. Os especialistas explican que o momento máis tenso e perigoso para os pilotos é cando naves rápidas e de pouco porte, como a que conducía ao Presidente, reducen a velocidade para facer contacto coa pista. Por iso penso que foi audaz e valente aquel intento de regresar a Honduras.

Se desexaban xulgalo por supostos delitos constitucionais,Zelaya sabe que estaba en xogo non só a Constitución de Honduras, senón tamén o dereito dos povos de América Latina a elixir aos seus gobernantes.

Honduras é hoxe non só un país ocupado polos golpistas, senón ademais un país ocupado polas forzas armadas de Estados Unidos.

A base militar de Soto Cano, coñecida tamén polo seu nome de Palmerola, situada a menos de 100 quilómetros de Tegucigalpa, reactivada no 1981 baixo a administración de Ronald Reagan, foi a utilizada polo coronel Oliver North cando dirixiu a guerra sucia contra Nicaragua, e o Goberno de Estados Unidos dirixiu desde ese punto os ataques contra os revolucionarios salvadoreños e guatemaltecos que custaron decenas de miles de vidas.

Alí se atopa a "Forza de Tarefa Conxunta Bravo" de Estados Unidos, composta por elementos das tres armas, que ocupa o 85 por cento da área da base. Eva Golinger divulga o seu papel nun artigo publicado no sitio dixital Rebelión o 2 de xullo de 2009, titulado "A base militar de Estados Unidos en Honduras no centro do golpe ". Ela explica que "a Constitución de Honduras non permite legalmente a presenza militar estranxeira no país. Un acordo “de man” entre Washington e Honduras autoriza a importante e estratéxica presenza dos cientos de militares estadounidenses na base, por un acordo ‘semi-permanente’. O acordo efectuouse no 1954 como parte da axuda militar que Estados Unidos ofrecía a Honduras... o terceiro país máis pobre do hemisferio." Ela engade que "... o acordo que permite a presenza militar de Estados Unidos no país centroamericano pode ser retirado sen aviso".

Soto Cano é igualmente sede da Academia da Aviación de Honduras. Parte dos compoñentes da forza de tarefa militar de Estados Unidos está integrada por soldados hondureños.

Cal é o obxectivo da base militar, os avións, os helicópteros e a forza de tarefa de Estados Unidos en Honduras? Sen dúbida que serve unicamente para a empregar en América Central. A loita contra o narcotráfico non require desas armas.

Se o presidente Manuel Zelaya non é reintegrado ao seu cargo, unha onda de golpes de Estado ameaza con varrer a moitos gobernos de América Latina, ou ficarán estes a mercé dos militares de extrema dereita, educados na doutrina de seguridade da Escola das Américas, experta en torturas, a guerra psicolóxica e o terror. A autoridade de moitos gobernos civís en Centro e Sudamérica ficaría debilitada. Non están moi distantes aqueles tempos tebrosos. Os militares golpistas nin sequera lle emprestarían atención á administración civil de Estados Unidos. Pode ser moi negativo para un presidente que, como Barack Obama, desexa mellorar a imaxe dese país. O Pentágono obedece formalmente ao poder civil. Aínda as lexións, como en Roma, non asumiron o mando do imperio.

Non sería comprensibel que Zelaya admita agora manobras dilatorias que desgastarían as considerabeis forzas sociais que o apoian e só conducen a un irreparabel desgaste.

O Presidente ilegalmente derrocado non busca o poder, mais defende un principio, e como dixo Martí: "Un principio xusto desde o fondo dunha cova pode máis que un exército.

Fidel Castro Ruz
Xullo 10 de 2009
6 e 15 p.m

Voltar ao inicio desta nova]

OS TRILEIROS DO SISTEMA

2009-05-26T07:24:00.000-07:00

A recente resolución do Tribunal Constitucional español, aceptando o recurso interposto pola representación legal de Iniciativa Internacionalista contra o Auto de ilegalización do Tribunal Supremo, non supón, para nada, unha rectificación e, por ende, unha constatación da “pureza” democrática do sistema, como queren facernos crer súas voceiros; antes ben, significa que o fedor que emana do mesmo faise insoportabel até para quen mais o gaban.

Se o ABC marcaba- como o fixera en 1936 á chusma castrense- o camiño que tiña que seguir o Tribunal Supremo ilegalizando calquera indicio de disidencia política, coa escusa do “terrorismo”, o editorial do día 19 de Maio do diario el PAIS, asinalaba ao Tribunal Constitucional os límites, amplamente rebasados, da deslegitimación da armazón xurídico e político da monarquía democrático-burguesa española, herdeira directa da ditadura franquista que a nomeou.

O Estado español estase deslizando perigosamente pola pendente do fascismo. E iso sábeo ben a Unión Europea, que segue de perto e con preocupación a deriva española para a “democracia á turca”. A cuestión vasca, como non, obrigou de novo ao Estado español a retratarse e a faz crispada do fascismo é a que reflectiu o espello. Ao ponto de que preocupou ata a súas máis fieis. De aí que a ciaboga do Tribunal Constitucional, empreñada de pseudo razoamentos xurídicos, non pode agochar que os mesmos indicios que agora se din inexistentes ou insuficientes, son os que serviron para ilegalizar a outras listas – máis de seiscientas- nos últimos anos, desde que viu o van no ano 2002 a infausta Lei de Partidos.

E este é, xustamente, o éxito da disidencia vasca, agora axudada fraternalmente polas outras xentes e os demais Povos oprimidos polo mesmo Estado burgués e imperialista. Iniciativa Internacionalista é a man amiga que permitiu espir a raíz dun contencioso político secular e liberar, un tanto sequera, a terribel tenaces que afogaba en represión a Euskal Herria, para obrigarlle ao inimigo a abrir as liñas e mostrar aquí e alá a catadura moral dun réxime corrompido e parasitario, imposto pola ditador, para sucederlle. Porque agora se sabe con certeza noutros lugares que a cuestión vasca non é, como se pretendía vender, o conto dunha banda mafiosa cuxa desaparición tan só depende do ritual iniciático de “a condena da violencia”, dunha das violencias, para ser exactos.

Como se non soubésemos, desde sempre, quen é o máximo expoñente de todas as violencias, das explícitas e das negadas e nunca recoñecidas. Jon Anza pode ser o seguinte da sanguenta lista dun Estado en quebra moral e democrática.

Por iso dicimos que non foi o Tribunal Constitucional quen emendou o fallo fascista do Tribunal Supremo. Simplemente repartíronse os papeis para que pareza que o sistema en si funciona e é democrático. Non é verdade. Só se purgan para impedir que quebre totalmente na súa máis íntima e completa lexitimidade.

É a victoria é dos Pobos e das xentes que, diante da máis brutal represión, souberon plantarlle cara á besta fascista. Gora Iniciativa Internacionalista!!, ¡¡viva o internacionalismo proletario!!.

Sábado, 23 de maio de 2009

EUSKAL HERRIKO KOMUNISTAK (EHK

NATO E G20, MALOS SINAIS NUN CENARIO DE CRISE

2009-04-11T16:20:00.000-07:00

[O Diario.Info]. 1- Os 60 anos da NATO não constituem motivo para comemoração. As seis décadas de existência desta organização político-militar configuram uma história de constantes ameaças à paz, de ingerências e agressões imperialistas, de crimes de guerra, de ofensas à soberania e ao direito dos povos à emancipação social e nacional.

Que Portugal esteja associado com o nome de Salazar à sua fundação e que - em confronto com a Constituição de Abril - sucessivos governos do regime democrático tenham continuado a prestar vassalagem a tal organização constituem motivo, não de festejo, mas de condenação nacional.

2- Esta organização é hoje, mais do que nunca, uma ameaça contra a humanidade. Num quadro de profunda crise do sistema capitalista, as ambições deste seu braço armado (nomeadamente o que se adivinha do “novo conceito estratégico” em discussão), os projectos de prosseguimento escalada militar a Leste, no Iraque, no Paquistão e no Afeganistão, o alargamento da acção no Atlântico Sul e em África, constituem outros tantos passos no sentido de uma ameaça global de enorme risco. A presença servil de José Sócrates na Cimeira da NATO, a sua imediata disponibilidade para ceder às exigências norte-americanas de participação acrescida na escalada em curso no Afeganistão constituem uma nova confirmação do crescente carácter anti-nacional de que a política de direita hoje se reveste.

3- O facto de esta Cimeira se ter realizado praticamente no seguimento da reunião do G20 tem a vantagem de associar com clareza as duas ameaças que hoje ensombram o conjunto da humanidade: a catástrofe económica, social e ambiental para a qual o capitalismo globalizado conduz, por um lado, e, por outro, o imenso e inumano potencial militar de que dispõe para tentar prosseguir e impor o seu domínio explorador, opressor e devastador. Uma organização tão insuspeita como a OCDE - instrumento do imperialismo - publicou nas vésperas da reunião do G20 uma caracterização duríssima da situação actual: “a economia mundial encontra-se no meio da mais profunda e sincronizada recessão do nosso tempo, provocada por uma crise financeira global e agravada por um colapso no comércio mundial”. “No conjunto dos 30 países membros da organização a previsão do aumento do desemprego é de mais 25 milhões de desempregados”.

4- As conclusões da reunião do G20, se traduzem alguma coisa, traduzem sobretudo as contradições internas entre as maiores potências capitalistas que o integram. Mas traduzem igualmente o esgotamento das soluções que têm a apresentar, a repetição das fórmulas e das soluções institucionais que são parte do problema, como o FMI, o cinismo com que esperam fazer cair os efeitos da crise sobre os povos e os trabalhadores em particular.

5- Uma outra organização igualmente insuspeita, a OXFAM - uma ONG progressista -, dirigiu ao G20 uma violenta denúncia: só os 175 mil milhões de dólares que o Governo dos EUA empregou no resgate da seguradora AIG representam uma vez e meia o total dos fundos que o conjunto dos países do G8 destinam anualmente ao apoio ao desenvolvimento. Os 8,42 biliões de dólares gastos no resgate de bancos e seguradoras falidas seriam suficientes para pôr fim à extrema pobreza durante 50 anos. Dificilmente poderia ter-se um retrato mais vivo da natureza actual do capitalismo.

6- É neste quadro de profunda crise, de gritantes injustiças, de fortíssimas ameaças que hoje nos encontramos. Os perigos são enormes. Mas a história é, em última instância, escrita pelos povos. Queiram ou não o imperialismo e a NA. [Voltar ao inicio desta nova]

O PARLAMENTFALSIFICACIÓN ANTICOMUNISTA. O P.E IMPÓN A SÚA "VISIÓN" HISTÓRICA

2009-04-09T07:56:00.000-07:00

NON PASARÁN!!

PE impõe visão histórica
A falsificação anticomunista

A maioria do Parlamento Europeu aprovou, no dia 2, uma resolução que pretende impor às novas gerações uma visão falsificada do passado com o único objectivo de criminalizar o comunismo e assim branquear o fascismo.

O texto, proposto pelo PPE, Liberais, União pela Europa das Nações e Verdes com o apoio dos socialistas, foi aprovado com 553 votos, 44 contra e 33 abstenções. Concluiu-se assim um processo iniciado em Junho de 2008, durante a conferência em Praga intitulada «Consciência Europeia e Comunismo», da qual saiu uma declaração que foi subscrita por 50 eurodeputados. Seguiu-se um seminário, realizado em Novembro, no qual participaram 18 estados-membros da UE, que definiu um quadro de cooperação internacional para a «elucidação dos crimes dos regimes totalitários» que existiram na Europa.
Mais recentemente, em 18 de Março, organizada pela presidência checa da UE, realizou-se numa audiência designada «A Consciência Europeia e Crimes do Comunismo Totalitário», na qual pontuaram o vice-primeiro ministro checo, Alexandr Vondra, o comissário europeu da Cultura, Jan Figel, eurodeputados e representantes de ONG.
Como resulta claro das próprias designações escolhidas, e embora por vezes pretendam à «imparcialidade» utilizando o termo «totalitarismo», o objectivo dos mentores destas iniciativas não é, claramente, estudar o horror nazi, responsável por uma guerra que matou 60 milhões de pessoas, dos quais 23 milhões de soviéticos, comunistas em primeiro lugar, e que arrasou um país vindo de ser construído, na década de 1930, graças ao esforço heróico dos povos da URSS, sob a direcção do Partido liderado por Stáline.
Não, o objectivo é, pelo contrário, reescrever a história para criminalizar o comunismo e o que designam por «stalinismo», considerando-o igual ao nazismo, mas mais perigoso, porque o sonho de uma sociedade sem explorados nem exploradores – alcançado primeiro com a Revolução de Outubro e depois conquistado, na sequência da derrota do nazi-fascismo, em vários países do Centro e Leste Europeu – continua vivo na consciência dos povos, em particular dos que conheceram essa experiência e que hoje sofrem as agruras do agravamento da crise do capitalismo.

Uma resolução vergonhosa

Sintoma da má-consciência de alguns deputados, a resolução pelo PE, reconhece implicitamente que não existe legitimidade política, nem base científica para criminalizar o comunismo.
Assim, o texto aprovado admite que, «segundo a opinião dos historiadores, não é possível fazer interpretações inteiramente objectivas dos factos históricos e que não existem narrativas históricas objectivas».
A seguir acrescenta que «nenhum órgão ou partido político detém o monopólio da interpretação da História», considerando ainda que «as interpretações políticas oficiais dos factos históricos não devem ser impostas por decisões maioritárias dos parlamentos» e que «os parlamentos não podem legislar sobre o passado».
No entanto, a resolução proposta pelos deputados Tunne Kelam (Estónia), Jana Hybáskova (República Checa) e József Szájer (Hungria) tenta fazer exactamente o que diz não se poder fazer, falsificando a história e pretendendo institucionalizar essa falsificação.
Ou seja, como salientou na sua declaração de voto o deputado do PCP, Pedro Guerreiro, «esta vergonhosa resolução aprovada pelo PE insere-se na operação de distorção da verdade histórica, levada a cabo pelas forças reaccionárias e revanchistas, as derrotadas na Segunda Guerra Mundial – as mesmas que, por exemplo, reabilitam nos seus países os colaboracionistas com a barbárie nazi.»
«O objectivo», sublinhou o deputado «é branquear o nazi-fascismo e condenar o comunismo, isto é, branquear o carrasco e o opressor, condenando as suas vítimas e os seus oprimidos. O seu objectivo é apagar o contributo decisivo dos comunistas e da União Soviética para a derrota do nazi-fascismo, o seu papel nos avanços das condições de vida dos trabalhadores, o seu contributo para a libertação dos povos do jugo colonial, após a Segunda Guerra Mundial. (...) No fundo, o seu intento é a criminalização dos comunistas, da sua acção e dos seus ideais.»

Misturar para confundir

Embora reconhecendo «o carácter único do Holocausto» nazi, a resolução insiste em enfiar tudo no mesmo saco «nazismo, stalinismo e os regimes fascistas e comunistas», considerando, sem mais, que, «do ponto de vista das vítimas, a natureza do regime que as privou de liberdade, torturou ou assassinou, por qualquer que seja o motivo, não é relevante». Assim, hipocritamente, o Parlamento Europeu coloca no mesmo pé tanto os que tentaram escravizar uma parte dos povos europeus e promoveram uma aterradora guerra de extermínio como os que deram generosamente as suas vidas para libertar a humanidade do nazi-fascismo.
Com esta argumentação indigente, o texto rejeita «qualquer tipo de poder totalitário, qualquer que seja o seu enquadramento ideológico» e lança uma ameaça velada a todos os que acreditam e defendem os ideais comunistas, considerando que «é necessário uma vigilância para combater as ideias e tendências antidemocráticas, xenófobas, autoritárias e totalitárias», tudo misturado, como lhes convém.
Mas se dúvidas restassem quanto ao objectivo desta resolução, as medidas que ela propõe esclarece-las-iam: pede ao Conselho e à Comissão que apoiem organizações anticomunistas como a «Memorial» na Federação Russa, a única que é citada no texto, e solicita a criação de uma «Plataforma da Memória e da Consciência Europeias», para coordenar as «investigações» sobre os «regimes totalitários», organismo que o comissário europeu da Cultura já se disponibilizou a financiar, afirmando ao jornal checo Prague Daily Monitor, que «os fundos [para tal projecto] não constituem um problema».
Na mesma linha, a resolução propõe que o dia 23 de Agosto seja declarado «Dia da Memória» das vítimas de todos os regimes autoritários e totalitários, prometendo uma «comemoração com dignidade e imparcialidade».
Por último, estes arautos «imparciais» das liberdades e da dignidade humana, aludindo aos antigos países socialistas da Europa, afirmam que a análise dos «crimes» dos «regimes totalitários comunistas» tem hoje por objectivo «a reconciliação» a qual, afirma-se no texto, «pressupõe o reconhecimento da responsabilidade, o pedido de perdão e o encorajamento à renovação moral». Ou seja, exigem o arrependimento e a humilhação pública de todos os que acreditaram e ainda acreditam nos ideais supremos de uma sociedade sem classes, liberta do jugo do capital.
A Inquisição não fez melhor com Galileu... [Voltar ao inicio desta nova]

A PROCURA DA UNIDADE ANTI-IMPERIALISTA E ANTISIONISTA ENTRE FORZAS POLÍTICAS ÁRABES

2009-02-28T16:33:00.000-08:00

Reproducimos a seguir este traballo de Nines Maestro, publicado na web dos camaradas portugueses de O DIARIO.INFO

[odiario.info]. Nesta profunda e muito bem documentada análise, Angeles Maestro, debruça-se sobre o caminho seguido pelos diversos movimentos árabes e palestinos que conduziu à criação de uma Resistência em vários países, cada vez mais fortes e a colherem os primeiros sucessos. Por isso, nas recentes e criminosas invasões da Faixa de Gaza e do Líbano em 2006, “se a destruição de edifícios foi um dos fins da guerra contra o Líbano ou a Faixa de Gaza, o inimigo teria vencido arrasando casas. Se a finalidade era matar civis, também terá ganho a guerra. Mas se o objectivo central era erradicar a Resistência do ponto de vista estrutural, nesse caso foi derrotado.”

Angeles Maestro* - 28.02.09

O Fórum Internacional pela Resistência, o Anti-imperialismo, a Solidariedade entre os Povos e as Alternativas reuniu em Beirute nos dias 16, 17 e 18 de Janeiro. Participaram 450 delegados de organizações políticas, sociais, sindicais, etc. de 66 países de todo o mundo, mas sobretudo do mundo árabe e islâmico. A sua presença pôs em relevo um complexo processo de abordagem entre diferentes organizações que, a médio prazo, poderá mudar o panorama político do Médio Oriente.

Ao mesmo tempo, a 100 km de distância perpetrava-se a enésima e mais brutal matança contra o povo de Gaza, escassamente armado por parte da entidade sionista, primeira potência militar da região e uma das primeiras do mundo, que ocupa o seu território há 60 anos.

Uma vez mais, o criminosos massacre, que fazia sair às ruas milhões de pessoas, sobretudo árabes, indignadas contra o Estado sionista, era passivamente comtemplado quando não explicitamente apoiado pelos EUA, a EU e a grande maioria dos governos árabes, incluindo o de Mahmud Abbas.

O seu cinismo situa-se no habitual nível dos que falam do direito do ocupante se «defender», dos que pedem o embargo de armas ao povo atacado de Gaza, dos que falam da reconstrução pensando chorudos lucros que terão as suas empresas – como no Iraque –, e que pretendem concretizar sem entrar em linha de conta com o governo do Hamas, ou dos que discutem a «ajuda humanitária» para as vítimas dos governos dos EUA, da UE (incluindo de forma especial o Estado espanhol) ou a NATO, que são quem arma Israel até aos dentes.

A Resistência fortaleceu-se

No Fórum de Beirute apontava-se no mesmo sentido que depois se estendeu à «rua árabe», às organizações populares e à grande maioria dos meios de comunicação do Médio Oriente. Por todo o lado se falava da vitória em Gaza. Como é possível apoiar isso depois de 22 dias de bombardeamentos massivos e indiscriminados com armamento proibido internacionalmente que provocaram uma carnificina de 1.500 mortos e 5.000 feridos, frente a pouco mais de duas dezenas de mortos do lado israelita feitos em combate corpo a corpo nas ruas de Gaza e pelo lançamento de alguns mísseis sobre os assentamentos?

Israel não formulou publicamente os objectivos que perseguia no seu ataque a Gaza, diferentemente do que fez em 2006 em relação ao Líbano. A derrota ali sofrida fê-lo mais cauto. Não obstante, destacados membros do governo sionista como a sua ministra dos Estrangeiros, Tipzi Livni, não ocultava o evidete: tratava-se de dessotar o governo do Hamas e de o substituir pelo da Autoridade Nacional Palestina (ANP). Dois dias antes do começo do ataque a Gaza, Livni teve uma entrevista com Mubarak no Cairo para o informar pessoalmente disso e assegurar-lhe que seria «rápido e cirúrgico», com uma duração aproximada de três dias. A imprensa árabe, citada por Alberto Cruz num seu recente artigo [1], refere que entre 27 e 30 de Dezembro se instalaram no Sinai (Egipto) 400 elementos das forças de segurança de Mahmud Abbas, sob o comando de Mohammad Dahlan, preparados para se instalaram em Gaza depois da iminente queda do governo do Hamas.

O critério mais justo para fazer o balanço dá-o o presidente sírio Bachar el – Assad na entrevista feita pela televisão libanesa [2]: «Se a destruição de edifícios foi um dos fins da guerra contra o Líbano ou a Faixa de Gaza, o inimigo teria vencido arrasando casas. Se a finalidade era matar civis, também terá ganho a guerra. Mas se o objectivo central era erradicar a Resistência do ponto de vista estrutural, nesse caso foi derrotado.»

«Israel move-se com uma ideia: não me importa que não me amem, é preciso que me temam. Hoje essa ideia, em si mesma, foi derrotada. Hoje ninguém ama Israel e ninguém o teme. A partir destes critérios podemos julgar se houve ou não uma vitória.»

Tal como sucedeu no Líbano, vozes críticas começam a levantar-se nos meios oficiais israelitas: não pelas dimensões do crime, mas porque os objectivos – a destruição estratégica do Hams e a recomposição da sua imagem depois da derrota no Líbano – não foram cumpridos. Numerosos dirigentes israelitas já se expressaram qualificando o resultado de «match nulo» [3] acusam Olmert de ter acabado prematuramente as operações.

Mudança de estratégia e recomposição política no mundo árabe.

O fortalecimento da Resistência inscreve-se num processo complexo de mudança de estratégia das principais organizações políticas árabes e de configuração de uma frente unificada da Resistência, da qual fazem parte os acontecimentos do Líbano em 2006 e o de Gaza em 2009, mas que tem um carácter geral no mundo árabe e islâmico.

Depois do primeiro ataque ao Iraque em 1991, a subsequente conferência de Madrid no mesmo ano, os acordos de Oslo e a unificação do Iémen inicia-se um período marcado pelo sentimento de derrota, de impotência e de capitulações que só começa a mudar com a Intifada do ano 2000.

O renascimento da Resistência não é apenas uma mudança da atitude popular perante o Estado sionista, os seus aliados externos (EUA, UE) e o seu projecto estratégico «O grande Médio oriente» [4]. A vontade de luta também se vai articulando contra os governos árabes e a ANP, cada vez mais considerados como aliados dos primeiros e cujo grau de corrupção e vulnerabilidade dos princípios democráticos mais elementares é progressivamente compreendido pela «rua árabe», contra a qual lançam crescente repressão. Mesmo assim, estes regimes são peças chave, e assim são identificados pelos seus cidadãos, com um discurso ideológico e mediático baseado no «terrorismo» e no «fundamentalismo», com grande aceitação na opinião pública da UE e dos EUA, mas de escassa credibilidade entre o seus povos que demonstram cada dia ao mundo – no meio do horror – a sua inquebrantável vontade de luta.

O ressurgimento da Resistência vai associado a complexos processos políticos inéditos no mundo árabe que afectam as suas três principais correntes ideológicas: o islamismo político, o comunismo e o nacionalismo democrático baazista-nasserista. O ponto de partida é a dupla percepção:

• Da inapelável derrota de cada uma das posições se actuar não só isolada das outras duas, mas também se tiver como estratégia o seu aniquilamento.
• O carácter integral e demolidor do projecto de dominação euro- estadunidense-sionista no Médio Oriente e a sua vontade evidente de impô-lo a ferro e fogo.

Nicolas Dot Pouillard [5] fez uma importante análise [6] destes processos denunciando o interesse da «comunidade internacional» de falsear e confundir as dinâmicas árabes e de as apresenta como confrontos entre «laicos» e «religiosos» e «Islão moderado« e «fundamentalismo». Não é difícil deduzir com que termos qualificam os aliados e quais os que utilizam para a Resistência.

O processo político de fundo é a construção de uma Resistência popular anti-sionista e anti-imperialista unificada, tendo por base acordos políticos, de diálogo e de estreitamento de laços no decorrer da mesma luta.

O processo na Palestina

A pesar do abandono da OLP por parte da FPLP e da FDLP se ter dado com consequência da recua do «processo de paz» apoiado pela OLP de Arafat, é com o ressurgimento da Intifada do ano 2000 que começam a tecer-se os laços de ambas as organizações com o Hamas e com a Jihad.

Os primeiros passos da nova aliança são manifestos na resistência armada. Desde 2001 que funciona um comando unificado que integra as Brigadas Ezzedine al Quasem do Hamas, as Brigadas Abou Ali Mustapha da FPLP, as Brigadas de Resistência Nacional da FDLP e as Brigadas Al Quds da Jihad Islâmica.

As eleições municipais de 2004 foram as primeiras que se realizaram desde 1967 [7]. Então, Israel pretendeu através de eleições debilitar a OLP potenciando personalidades «controladas». O resultado foi exactamente o contrário: o povo palestino votou massivamente nos candidatos da OLP. O Estado sionista optou pelo desterro, a prisão ou o atentado contra os eleitos. Vinte e oito anos depois o principal acontecimento era a participação do Hamas, expoente máximo da rejeição dos acordos de paz. Precisamente para evitar a presença de candidatos pelo Hamas à frente dos municípios foi a razão principal por que Arafat adiou, uma e outra vez, a realização de eleições [8].

A grande novidade destas eleições não foi só o importante resultado eleitoral tido pelo Hamas, mas a concretização da aliança política entre o Hamas, a FPLP, A FDLP, a Jihad e o PPP (Partido do Povo da Palestina, antigo Partido Comunista), contra a Fatah. Esta aliança articulada politicamente pela rejeição dos acordos de Oslo em geral e contra o entreguismo da Autoridade Nacional Palestina (ANP), também inclui sectores dissidentes da Fatah, agrupados nos Comités Populares da Resistência (CPR). Este acordo sobre o papel central da Resistência, a luta contra a corrupção e a defesa dos direitos sócio-económicos permitiu às forças coligadas conquistar muitas e importantes municípios, como Belém ou Ramalah, fosse em listas conjuntas ou votando no candidato melhor colocado, pondo assim de lado a ANP e preparando a vitória nas legislativas do Hamas em 2006.

Estas alianzas representam a ponta de um grande iceberg e não estão isentas de contradições, de aproximações progressivas e conflitos, de subtis redes de diálogo e de confiança mútua – se se tiver em conta a enorme distância ideológica de partida - e só são possíveis entre os lutam duramente do mesmo lado da trincheira.

Dot Pouillard refere um facto no artigo citado que bem pode resumir e ilustrar a complexidade dos acontecimentos: «o Hamas depois da sua vitória nas eleições legislativas de Janeiro de 2006, nomeou drector dos novos serviços de segurança palestinos formados pelo governo Hamas um dos principais activistas dos CPR, Jamal Samhadana, antigo militante da Fatah. Tratava-se de enfrentar, sobretudo na Faixa de Gaza, as forças de segurança dirigidas por Mohammad Dahlan, dirigente da Fatah. (…) Deste modo Saed Siyyam, o novo ministro do Interior palestino, membro do Hamas, escolhe um antigo membro da Fatah , isto é um elemento político do nacionalismo palestino, para dirigir uns serviços de segurança que tinham como objectivo fundamental disputar no terreno o predomínio armado da segurança preventiva, que estava ligada à direcção da Fatah.» O quadro completar-se-ia poucos meses depois quando Samhadana, em Junho de 2006, morreu vítima de assassínio selectivo de Israel.

A «Frente de Resistência» do Líbano

Um processo semelhante está a desenvolver-se há anos no Líbano, onde os avanços eleitorais, acordos políticos e colaboração armada se foram consolidando e se tornaram evidentes durante o ataque de Israel no Verão de 2006 e sua posterior derrota. A liderança política e militar do Hezbollah é indiscutível, mas dentro do que se conhece como «Frente da Resistência», coligação que integra, para além do Amal, o Partido Comunista do Líbano (PCL), movimentos pró-sirios, como Marada a que pertence o deputado Sleiman Frangié, a Corrente Patriótica Livre do general Michel Aoun, maioritária na comunidade cristã, e toda uma série de forças nacionalistas e progressistas, como o Movimento do povo de Najah Wakim ou a Terceira Força, do anterior primeiro-ministro Selim Hoss.

No Líbano diz-se que se uma família tem sete filhos, quatro serão militantes do Hezbollah, dois do PCL, um do Amal e todos serão da Resistência.

A opinião popular predominante pensa que esta unidade, num país assolado por guerras civis, foi o factor determinante para a vitória sobre Israel, e por sua vez contribuiu para ampliar e fortalecer essa mesma unidade. Uma das expressões dessa unidade foi o aparecimento do jornal Al-Akbar, considerado como de esquerda, próximo do Hezbollah e que assume como objectivo é a procura e desenvolvimento de linhas políticas e ideológicas coincidentes entre a esquerda, o nacionalismo e o islamismo. Outro facto de enorme transcendência, entre muitos outros ocorridos em diferentes campos, foi a Conferência Geral de Apoio à Resistência, realizado em Março de 2006 em Beirute e organizado pelo Centro de Estudos pela Unidade Árabe, fundado em 1994. Os Fóruns Internacionais de Beirute de Dezembro de 2006 e o que acaba de se realizar em meados de Janeiro de 2009 são expressões do mesmo tipo de processo de reconstrução da Resistência, que não está livre de escolhos e de contradições.

Os confrontos à volta de diversos problemas, como a crítica feita conjuntamente pela FPLP e a Jihad ao Hamas sobre o confronto armado directo e permanente entre o Hamas e a ANP ou as diferenças entre o Hezbollah e o PCL sobre a reforma da Lei eleitoral e as características do projecto nacional alternativo, são discussões entre aliados e não parecem ameaçar o processo de unidade. Em todo o caso, as dificuldades são evidentes quando, como no caso do Líbano, se fala não apenas da unidade táctica frente ao inimigo mas também das alternativas ao sistema político e económico e quando, além disso, as possibilidades de a maioria real se materializar no governo são cada dia mais.

O que é uma realidade é que o processo de recomposição política que se está dar no Líbano e na palestina existe, com diferentes níveis de desenvolvimento em todo o mundo árabe e de forma particular no Egipto [9]. Este país é provavelmente, depois da Palestina, do Líbano e do Iraque [10], aquele em que o processo de desestabilização do regime é mais intenso, com uma ascensão muito importante da luta do movimento operário e estudantil. É também aquele em que possíveis mudanças políticas teriam maior transcendência regional, como mostra a sua convulsa história, oseu constante papel de mediador político e o facto concludente de ser, depois de Israel, o maior receptor de ajuda militar dos EUA, o que diz bem da sua importância estratégica para os interesses do sio-imperialismo na zona.

O saldo dos acontecimentos mais significativos destes últimos dois anos:
• o golpe de Estado de Abbas rompendo a legalidade palestina e formando um governo apoiado por Israel, Os EUA e a UE, o criminoso bloqueio de Gaza com a tenteativa – falhada uma vez mais – de vergar o seu povo pela fome na esperança de derrubar o seu governo legítimo, o ataque ao Líbano no Verão de 2006 e os 22 dias de massacre iniciados em 27 de Dezembro de 2008.
• Ficou demonstrado, apesar da descomunal desigualdade militar no líbano e em Gaza, que a Entdade sionista não é invencível, que é possível resistir, resistir e ganhar.
• Constactou-se que a trama de leis e de instancias internacionais são, no melhor dos casos, papel de embrulho e que todos os governos do mundo – com excepção dos da Venezuela, Bolívia e Cuba que não tem relações com Israel – assistem impassíveis à matança e destruição. Consequentemente, os povos árabes sabem que apenas podem contar com os seus recursos.
• O Estado de Israel mostrou o seu rosto mais selvagem no Líbano e em Gaza, tal como os EUA no Iraque, mas ambos actuam em representação e seguindo o guião do plano integral de dominação da zona do «Grande Médio Oriente», que também integra a UE e a Turquia e os regimes árabes, e que tem a NATO como seu instrumento político-militar privilegiado.
• O desenvolvimento deste plano e o fortalecimento da luta da Resistência põem cada vez mais em evidência o enorme grau de corrupção e o alinhamento da maior parte dos governos árabes, e de forma muito particular da ANP, com os interesses do sio-imperialismo, por sua vez em crescente crise económica que se abate intensamente sobre as classes populares, Embora por diferentes razões, o Líbano, a Síria e o Qatar são casos à parte.
• As vitórias da Resistência no Líbano e em Gaza são o resultado directo da vontade decidida de luta dos seus povos e do efeito multiplicador da unidade de acção, política e militar, das suas organizações, gérmen de caminhos mais difíceis de proposta política alternativa comum ensinam ao povo árabe – como à classe operária e aos demais povos do mundo – o único caminho possível: a unidade e a luta.

Notas:
[1] Cruz, A. (2009) CEPRID. “La matanza de Gaza pone al régimen de Mubarak en graves apuros”. Ver el artículo en: www.nodo50.org
[2] Entrevista exclusiva concedida por el presidente Bachar el-Asad a la televisión libanesa Al-Manar (www.almanar.com.lb) el día 26 de enero de 2009.
[3] http://www.jpost.com/servlet/
[4] Para lo relacionado con este macroproyecto de dominación militar, económica y cultural de EE.UU., la U.E. e Israel sobre Oriente puede verse Maestro, A.(2007) “La OTAN en Oriente Medio, el puño de hierro de la dominación económica” en www.lahaine.org
[5] Nicolas Dot Pouillard es doctor en Ciencias Políticas en LA Escuela de Altos Estudios en Ciencias Sociales- EHESS (París) y en la Universidad Libanesa (Beirut)
[6] Dot Pouillard, Nicolas (2009) “Un islamismo ouvert sur sa gauche: l´emergence d´un nouveau tires-mondisme arabe?. www.cetri.be
[7] Un interesante análisis sobre los cambios ocurridos el las elecciones municipales de 2004, puede verse en Balawi, Hassan (2006) “Elecciones municipales en Palestina: un cambio progresivo” www.iemed.org
[8] Ibid. Pág, 130
[9] Un análisis reciente de las repercusiones de la masacre de Gaza sobre el proceso político Egipcio, en el que se dan acercamientos entre los Hermanos Mulsumanes, fuerzas de izquierda y el movimiento obrero, en medio de una feroz represión por parte del gobierno del 2º país receptor – tras Israel – de ayuda militar de EE.UU. puede verse en Cruz, Alberto (2009) “La matanza de Gaza pone al régimen de Mubarak en grandes apuros” www.nodo50.org , Cruz, Alberto (2008) “Egipto y Líbano: dos huelgas, una estrategia y una realidad” www.nodo50.org
y en Hossam El-Hamalawy (2008) “La resistencia en Egipto” www.nodo50.org
[10] En Iraq se están dando desde la ocupación procesos de gran complejidad en la recomposición del escenario político y militar que no son analizados en este artículo. Documentos recientes sobre este tema pueden consultarse en: www.nodo50.org

*Ángeles Maestro é dirigente de Corriente Roja e amiga e colaboradora de odiario.info

Tradução de José Paulo Gascão [Voltar ao inicio desta nova]

ELECCIÓNS, DEMOCRACIA E LEI DE PARTIDOS

2009-02-28T08:43:00.000-08:00

Diante das eleccións vascas

"Eleccións, democracia e Lei de Partidos"

[Paco Azanza]. Aproxímase o día das eleccións na Comunidade Autónoma Vasca -CAV-, e a campaña electoral –á oficial refírome, que a outra levámola soportando desde fai catro anos- segue o seu curso.
Máis unha vez, no contexto do estado, un importante sector da sociedade vasca ficou excluído do concurso electoral. Sabemos que, por mor da alevosa aplicación da Lei de Partidos, as listas da chamada Esquerda Abertzale volveron a ser ilegalizadas; un bo exemplo de como a anormal situación política do Estado español estase facendo perigosamente normal, por aceptada e repetida.

O argumento utilizado polo tribunal Supremo e o Tribunal Constitucional para satisfacer o desexo da Fiscalía do Estado foi, como vén sendo habitual, que os ilegalizados pertencen á armazón de ETA, así como que non condenan a violencia. Se non fose pola gravidade do caso, as probas achegadas polos ilegalizadores de vez serían motivo de estrenduosa gargallada.

Cando a liberdade de expresión non se respecta, fundamentalmente desde as altas esferas do Estado, mal podemos chamar democrático ao sistema que nos rexe. A liberdade de expresión non consiste soamente en expresar o que se desexe sen necesidade de recibir premio ou sanción algunha polo expresado. A liberdade de expresión tamén implica que se un individuo ou unha formación política deciden permanecer en silencio, poidan facelo igualmente sen ser represaliados xa que logo.

A utilización da non condenada, como arma esgrimida para vulnerar os dereitos políticos e civís a unha cifra nada desdeñable de habitantes, é especialmente grave; máxime cando os creadores e sustentadores da Lei de Partidos tampouco condenaron afíns exercicios violentos. Éstoume referindo ao PP, que nunca condenou a brutal violencia franquista, e ao PSOE, que tampouco condenou os asasinatos do GAL, as torturas practicadas en cuarteis e comisarías nos seus 18 anos de goberno...

Convén lembrar que, aos pesares de que o Goberno español teima en facernos crer que vivimos nun estado de dereito, o poder político e o poder xudicial camiñan xuntos, collidos da man. Existen infinidade de exemplos que avalan esta crenza, mais, para non extenderme demasiado, exporei só un deles: O actual Consello Xeral do Poder Xudicial -CGPJ- se elixiu desta significativa e vergoñenta maneira: dos vinte membros que o compoñen, o PSOE elixiu a nove; o PP a outros nove; correspondendo a elección dos outros dous membros ao PNV e a CiU. Tiren vostedes mesmos as súas propias conclusións.

Dicía ao principio desta nota que a campaña electoral segue o seu curso. Non parece ter importado demasiado ao resto dos participantes que unha formación política –nas anteriores eleccións o sector ilegalizado obtivo nove escanos no parlamento de Gasteiz- sexa excluída, posto que, coma se nada pasase, aqueles seguen inmersos na carreira electoral. O curioso do caso é que a maioría dos partidos políticos que participan nas eleccións están en desacordo coa Lei de Partidos; ou polo menos iso é o que din. Mais, din o que pensan?, din a verdade? É obvio que non. Se fosen sinceros a súa nefasta actitude sería outra moi distinta.

Unha boa maneira de demostrar o seu desacordo coa citada lei sería retirar as súas propias candidaturas, non participar nuns comicios que, disque, consideran antidemocráticos. Este feito poría en evidencia aos acérrimos defensores da “democracia española”, formando, talvez, tremendo revolico a nivel nacional e incluso internacional –estariamos falando da retirada de máis do 50% da última representación parlamentaria da CAV; e xa a ONU, por boca do seu relator especial pola promoción dos dereitos Humanos, Martin Scheinin, criticou a Lei de Partidos, ademais doutros escuros aspectos-. Mais nesa dirección non moven, non moverán nin un só dedo. Por que tanta parálise solidaria? Por que tanto “deixar facer” aos censores por parte dos que se “opoñen” á Lei de Partidos? A resposta a estas preguntas é moi sinxela. Os partidos políticos son empresas privadas altamente subvencionadas -segundo os resultados electorais- co diñeiro do Estado. Xa que logo, reconvertidos en xerentes, os seus dirixentes o único que procuran é a rendibilidade económica das súas empresas. Non importa se para iso teñen que recorrer á prostitución ideolóxica -a cerebral é a máis carente de ética e recorrida-.

Ávidos e necesitados de diñeiro, non desexan, non poden desaparecer da vida parlamentaria; son demasiados os “demócratas” que se alimentan, que viven do conto. Hipócrita actitude, sen dúbida, a destes profesionais da liberdade. E a hipocrisía non serve para combater á inxusta Lei de Partidos… nin ao fascismo cada vez máis presente e consentido.

Ninguén se leve as mans á cabeza. Cando Franco desapareceu fisicamente, aquel histórico momento non foi subscrito coa ruptura democrática que demandaba o povo; e hoxe, tantos anos despois, as raíces máis profundas da “democracia española” seguen firmemente enraizadas no substrato franquista.
[Voltar ao inicio desta nova]

Ver tamén: http://baragua.wordpress.com

ESTE XOVES, 5 DE FEBREIRO NOVO ACTO DE SOLIDARIEDADE CON PALESTINA EN PONTEVEDRA

2009-02-03T14:17:00.000-08:00

Este xoves 5 de febreiro ás 20:30h na Sala Sargadelos de Pontevedra.
Proxección de:
"101 OCUPACION": A voz dos silenciados"
Documentario de Sufyan Omeish e Abdallah Omeish: 101 entrevistas de estudosos de América e de Israel, líderes relixiosos, traballadores humanitarios, ONG, que dan conta das inxustizas e violacións dos dereitos humanos que se derivan da política israelí na Ribeira Occidental, Xerusalén oriental, e a Franxa de Gaza. A traveso destes relatorios presenta unha análise sistemática dos feitos e das verdades escondidas que rodean a Guerra de Ocupación que libra Israel en contra da Guerra de Liberación que libra Palestina, e desvela moitos dos mitos e concepcións erróneas asumidos por longo tempo. A película tamén detalla a vida baixo o réxime militar israelí, o papel de EEUU no conflito e os principais obstáculos que impiden unha paz duradeira e viable.

Difunde e acode

Organiza a Coordenadora "Pontevedra contra a Guerra" [Voltar ao inicio desta nova]

CUBA NON ESTÁ SOA!. MANIFESTACIÓN EN MADRID O SÁBADO 31.01

2009-01-29T02:57:00.000-08:00

FRONTE AO IMPERIALISMO E A REACCIÓN FASCISTA

CUBA NON ESTA SOA!

O 1 de Xaneiro de 1959, o povo cubano comezaba seu andar soberano e revolucionario. Desde os primeiros anos o imperialismo norteamericano que non soportaba ter a 90 millas un pobo liberado de súas gadoupas, deseñou e implementou unha política de fustrigamento, de inxerencia e de asedio e derrubamento utilizando todas as formas posibeis: a invasión de Praia Girón en 1961 que supuxo a primeira derrota do imperialismo en América Latina; en 1962 un bloqueo político, comercial e financeiro que Cuba soporta desde fai 49 anos, continuos atentados terroristas tramados desde Miami, que até o momento ocasionaron máis de 2.500 mortos e máis de 3.000 feridos, incursións aéreas e marítimas sobre territorio cubano, unha guerra bacteriológica afectando a seguridade alimentaria e a saúde pública,ametrallamientos desde lanchas rápidas, a colocación de bombas en hoteis (nun dos cales foi asasinado un turista italiano) e lugares de ocio asasinando e sementando o terror. Intentos de asasinato do seu Presidente, Fidel Castro..

Durante todo este período, o fustrigamiento e o intento de desestabilización interna na illa veñen sendo unha constante por parte das distintas Administracións norteamericanas recrutando e financiando a persoas nadas en Cuba que actúan como asalariados ao servizo desa política contra a nación cubana. Esa política inxerencista e asasina vén avalada por distintas leis norteamericanas de carácter coercitivo e criminal como a Lei Torricelli, a Helms-Burton ou o Plan Bush para a Recolonización de Cuba que procuran a asfixia económica e o illamento de Cuba, levar a fame e a desesperación e acabar coa Revolución.

Recoñecidos terroristas como Posada Carriles, responsabel xunto con outros coñecidos terroristas da voadura do avión de Cubana de Aviación na que perderon a vida 76 persoas, está protexido e amparado vivindo en liberdade en Miami gozando de total impunidade, mentres permanecen en cárceres norteamericanas cinco cubanos por ter loitado contra o terrorismo.
Sen embargo, Cuba soubo enfrontar todos estes fustrigamientos criminais e acaba de cumprir 50 Anos de Revolución.

Ao longo destes anos ningún dos distintos Gobernos norteamericanos cumpriu as 16 resolucións da Asemblea Xeral das Nacións Unidas contra o bloqueo político, comercial e financeiro imposto por EEUU contra Cuba, que lle custou ao pobo cubano máis de 93.000 millóns de dólares e cuxa última votación guindou a cifra de 185 países a favor do levantamento do mesmo.
Distintos organismos internacionais como o PNUD, a FAO, UNICEF, entre outros sitúan a Cuba no Índice Alto de Desenvolvemento Humano xunto a países desenvolvidos; confirman que Cuba é un país que erradicou a desnutrición infantil, que a taxa de esperanza de vida é unha das mais altas e que a taxa de mortandade e mortalidade infantil a mais baixa e sitúan a Cuba como país que xa acadou os Obxectivos do Milenio.

A presidenta da Comunidade de Madrid, Esperanza Aguirre, buque insignia anticubano do Partido Popular, con excelentes relacións coas organizacións contrarrevolucionarias que desde Miami atentan contra Cuba, cunha rancia práctica inxerencista e morriñenta da política colonizadora, non soporta que a Revolución cubana cumpra 50 anos con plena saúde e maior dignidade.
Denunciamos aquí que a presidenta da Comunidade de Madrid, Esperanza Aguirre emprega diñeiro público do Fondo de Cooperación para subvencionar organizacións de extrema dereita, injerencistas e desestabilizadoras como é o caso da Fundación Hispano Cubana, grupo anticubano vinculado á Fundación Nacional Cubanoamericana con sede en Miami. Sirva de exemplo os 239 .100 euros do 2006 (BOCM nº45 de 22/2/06); os 150.000 do 2004 (BOCM nº 642 de 2//6/04; os 33.974 euros do 2007 (BOCM nº 310 de 30/12/06). No 2008, 187.000 euros (BOCM 263 de 4/11/08).

No 2007, Esperanza Aguirre outorgou o Premio da Tolerancia ao cubano Carlos Alberto Montaner, axente da Cia e connotado terrorista desde a súa máis temperá idade. No 2004 Esperanza Aguirre desprazouse a Miami para recebir un premio da Fundación Hispano Cubana. Mentres, ano tras ano, nega as subvencións á Asociación 11M - de “Afectados do Terrorismo”.

Denunciamos aquí que, mentres financia este tipo de asuntos afastados dos intereses dos madrileños, está privatizando os servizos públicos máis básicos como a sanidade e a auga, recorta orzamento para a Escola pública favorecendo o sector privado, reduce notabelmente o financiamento ás universidades públicas.

En recentes declaracións cualificou ao CHE de “canalla”. Queremos dicirlle que o CHE entrou na historia dos povos como un libertador, que a súa loita polos oprimidos está presente en cada batalla, que o CHE, moi ao seu pesar, VIVE.

Nas súas declaracións e na dos medios de comunicación, a descualificación e o insulto ás autoridades de Cuba, ao seu Presidente, aos seus cargos electos e a os 11 millóns de cubanos é a tónica xeral querendo presentar a Cuba como unha ditadura.

O Comité de Dirección do PP de Madrid acordou apoiar a concentración convocada para o día 1 de febreiro por membros da contrarrevolución radicados en Madrid, segundo anunciouno en rolda de prensa a presidenta da Comunidade de Madrid, Esperanza Aguirre.

Queremos dicirlle a Esperanza Aguirre e ao Partido Popular que CUBA NON ESTA SOA, que con Cuba Outro Mundo está sendo posibel xa.

Que Cuba é un país soberano e independente e é ao seu pobo a quen lle toca dirixir o seu destino.

Que Cuba seguirá avanzando, a pesar de todos os obstáculos impostos, no gozo da súa liberdade e independencia aprofundando nos obxectivos que sustentan a Revolución: xustiza social, equidade e solidariedade.

Que Cuba é referente de solidariedade internacionalista para con outros pobos do Terceiro Mundo achegando os seus profesionais da saúde e da educación e técnicos doutras diversas ramas axudando a esas nacións na súa nova andadura de independencia e soberanía como é o caso de Venezuela,Ecuador, Bolivia, Nicaragua e Paraguai.

Que seguiremos denunciando os vínculos de Esperanza Aguirre e do Partido Popular con organizacións de extrema dereita e anticubanas e o emprego de diñeiro público de todos os madrileños para o seu financiamento mentres privatiza os servizos públicos máis básicos de todos os madrileños.

¡VIVA OS 50 ANOS DA REVOLUCION CUBANA!
¡POLO RESPECTO Á SOBERANIA DE CUBA!
¡A POR OUTROS 50 ANOS DE REVOLUCIÓN ¡

Sábado 31 de xaneiro
Ás 18 horas
Glorieta de Bilbao a Colón-Madrid
CUBA NON ESTÁ SOA ¡
[Ler o chamamento orixinal en español] [C.E.S.C]
Movemento de solidariedade coa Revolución cubana “Cuba, non está soa”

ESTE XOVES 29, NOVO ACTO POR PALESTINA EN PONTEVEDRA

2009-01-28T14:08:00.000-08:00

ESTE XOVES 29 DE XANEIRO: Palestina, crónica dun sufrimento. O Gueto de Gaza.

CHARLA CON MOHAMED SAFA. Médico e activista palestino residente en Galiza. Autor do libro "palestina, tierra de luz y sombra".

Ás 20:30hs no SALÓN DE ACTOS DO EDIFICIO DOS SINDICATOS, RÚA PASANTERIA Nº1

Organiza a Coordenadora "Pontevedra contra a Guerra"

COMUNICADO DE AHMAD SA'ADAT, SECRETARIO XERAL DA FPLP DESDE A SÚA PRISIÓN

2009-01-16T11:37:00.000-08:00

O SECRETARIO XERAL DO FPLP AHMAD SA'ADAT, DESDE A SÚA PRISIÓN, EMITE O SEGUINTE COMUNICADO:

A misión máis directa para o noso povo e as súas forzas nacionalistas e islamitas, aló onde se atope, é a de unificarse dentro da resistencia para abortar a agresión e os seus obxectivos políticos.

Diante da continuidade da guerra criminal do goberno de ocupación contra o povo palestino até o día de hoxe, decimoitavo desde o comezo da mesma, e diante da firmeza e resistencia brava do noso pobo, e diante da solidariedade popular árabe e internacional coas lexítimas reivindicacións, e diante da impotencia da máquina de guerra israelí de minguar a firmeza e resistencia de noso bravo povo e a súa determinación a vencer á ocupación e conseguir a victoria; insto e reclamo ao seguinte:

1. A necesidade de unir os esforzos e as capacidades das forzas políticas e sociais do noso povo, alá onde se atope, e fortalecer a súa unidade nas prazas da resistencia á ocupación. Así mesmo, habería que deter os agravios contra as masas intifadistas do noso povo por parte dos aparellos de seguridade palestinos en Cisxordania, liberar a todos os presos políticos detidos de acordo coa loita interna, e así, resistir á ocupación desde uns niveis de “estatus ínter-palestino” capacitado para vencer á actual e cobarde agresión , camiño para a victoria sobre a ocupación e a consecución dos nosos obxectivos nacionais.

2. Acelerar a formación dun liderado nacionalista unificado temporal, formado polos secretarios xerais das faccións políticas nacionalistas e islamistas para dirixir ao noso pobo neste crítico momento, así como, unificar as posicións políticas palestinas e establecer, unha vez finalizada a agresión, un dialogo nacional integral de cara a de recuperar a unidade e ordenar a Casa Palestina.

3. Tratar de elevar o posicionamento político oficial árabe ao nivel do pobo árabe, e, ao nivel do líder internacionalista Chavez. Habería que deter a xustificación que se esgrime sobre a división interna palestina, para deixar de cumprir co deber patriótico de: apoiar á resistencia do noso povo na súa actual batalla, e, garantirlle a protección árabe e internacional para rachar o silencio e a complicidade internacionais nesta criminal guerra do goberno da ocupación.

4. Calquera iniciativa árabe ou internacional para tratar o actual conflito, ten que partir desde a condena explícita dos crimes de guerra israelís, poñendo fin a eles, e retirando as tropas de ocupación da franxa de Gaza, rachar o cerco e abrir todos os pasos fronteirizos internacionais, comenzando polo paso de Rafah. Calquera outro asunto parcial ao respecto, hase de tratarse despois, no cerco dos supremos intereses nacionais do noso povo, e dentro da estratexia de facer fracasar os obxectivos políticos da agresión.

5. Calquera comentario sobre unha permanente tregua, ou a incorporación de forzas de interposición internacionais, tense que tratar no marco da presentación, por parte da Comunidade Internacional, dun proxecto político novo que procure a protección do noso povo, a través do remate da ocupación e a súa retirada de todos os territorios ocupados en 1967, a consecución dos obxectivos nacionais e lexítimos do noso povo, o seu dereito á autodeterminación e establecer o seu estado independente con Xerusalén como capital.

SOLIDARIEDADE CO POVO PALESTINO!. TOD@S CONTRA O BLOQUEO CRIMINAL E O TERRORISMO SIONISTA.

2008-12-30T07:57:00.000-08:00

--------------------------------------------------------------------------------------------
SOLIDARÍZATE CO POVO PALESTINO E APOIA TODAS AS CONCENTRACIÓNS QUE, EN TODA GALIZA, SE REALIZAN ESTE 30 DE DECEMBRO A PARTIRES DAS 20 HS.
--------------------------------------------------------------------------------------------
[PCPG / Publicado o dia 30-12]. O Estado de Israel, no seu 60ºano de existencia, da mesma maneira como se instalou, está a perpetrar unha nova massacre contra o povo palestino.

Tan só en poucos dias, o exército sionista, co visto e pracet da administración USA, está atacando bestialmente a povoación indefensa palestina de Gaza con enormes medios militares. Xa van case 400 mortos, milleiros de feridos e imensos danos materiais sobre a povoación civil.

Hai que dicir que esta masacre xa se anunciara e debatera descaradanente durante os días pasados na prensa israelí ao cabo da tregua respectada por Hamás e violada tamén sistematicamente polo exército do estado de Israel.

Asistimos a un novo crime, que é posibel grazas ao apoio do imperialismo dos U.S.A, máis tamén pola impunidade absoluta concedida a Israel desde fai case 9 anos co apoio activo que lle dispensa a Unión Europea, na que o goberno español cumpre submisamente co guión marcado e imposto. É o resultado directo do «fortalecemento da cooperación coa UE» imposto recentemente pola presidencia europea contra unha “cándida” iniciativa de voto de “aprazamento” do Parlamento de Bruselas.

Desde fai anos, a Franxa de Gaza padece atrozmente, co apoio cómplice da totalidade governos occidentais, un asedio criminal que, mesmo, viola deliberadamente todas as leis internacionais que eles aceitaran. Como recollen diversas informacións absolutamente contrastadas, un millón e medio de civís son prisioneiros do exército israelí e están privados de todo: alimentos, combustibel, electricidade, medicinas, material escolar… Só menos dunha décima parte dos camións necesarios para o abastecemento da povoación conseguen chegar. O aeroporto e o porto foron destruídos incluso antes de que chegasen a funcionar. A pesca está proibida. Só algúns barcos fretados por militantes internacionalistas conseguiron eludir o bloqueo. A povoación sofre un desapiadado «castigo colectivo», seica por ter votado «mal». En definitiva, a “comunidade internacional” mira para outra beira, e mesmo alenta de xeito indisimulado nos seus medios de intoxicación e propaganda masiva o bloqueo e o exterminio do povo palestiniano permitindo, como ten ocorrido recentemente que o exército de ocupación sionista expulse a Robert Falk (*), o relator especial sobre a situación dos dereitos humanos das Nacións Unidas.

Hai que dicir, máis unha vez, que non hai ningunha xustificación para a perpetuación deste asedio despiadado e criminal. Todo povo asediado ten o dereito a rebelarse e resistir con todos os medios a opresión e non aceitamos nin admitimos paralelismo ou calquera pretendida simetría cos foguetes ou bombas que poidan cair sobre “territorio israelí”. Israel non pode pretender seguridade sen seguridade para a povoación de Gaza e dereitos para todo o povo palestino. Os políticos europeus e estadounidenses, desde Anapolis, eluden sistemáticamante afrontar á realidade da ocupación, e eles saben moi ben que todo isto pretende levar a unha inevitabel situación sen saida que, como sempre, paga moi cara o povo palestino.

Desde o PCPG denunciamos esta nova matanza criminal que se está perpetrando contra a povoación palestina de Gaza e facemos un chamamento a todo o noso povo, a todas as persoas, forzas e colectivos galegos/as que loitan pola paz e contra a barbarie imperialista que lle da soporte a este xenocidio para nos manifestar contra agresión que perpetúa o xenocidio de Palestina.

Exiximos unha condena sen paliativos e unha reacción inmediata das nosas “institucións democráticas”, a todos os niveis, da U.E e da ONU para que deteñan a agresión e poñan fin ao bloqueo de Gaza.

------------------------------------------------------------------------------------------

--(*) O profesor Richard Falk, relator especial do Consello dos Direitos Humanos das Nacións Unidas para os Territorios Palestinos Ocupados e profesor emérito de direito internacional na Universidade de Princeton, descreveu nestes termos o cerco israelí de Gaza no ano pasado, cando este ainda non era comparábel em gravidade á situación actual:

"Será um exaxero irresponsábel asociar o tratamento dos palestinos ás práticas de atrocidades colectivas dos nazis? Non creo. Os recentes desenvolvementos en Gaza son particularmente inquedantes porque exprexan de modo evidente uma intención deliberada de parte de Israel e dos seus aliados de submeter toda unha comunidade humana a condicións da maior crueldade que poñen em perigo a sua vida. A suxestión de que este esquema de conduta é un holocausto em vias de ser feito representa um apelo bastante desesperado aos governos do mundo e á opinión pública internacional para que actúen com urxencia a fim de impedir que estas tendencias actuais ao genocídio non conduzan a unha traxédia colectiva".

[Voltar ao inicio desta nova]

Venezuela: PSUV conquistou nas eleccións rexionais o 77% das gobernacións e 81% das alcaldías

2008-11-26T15:42:00.000-08:00

Desde Miraflores, o presidente da República Bolivariana de Venezuela, Hugo Chávez Frías, ao realizar un balance sobre os resultados das eleccións rexionais, dixo que das 327 alcaldías en todo o país, 265 conquistounas o PSUV, o que representa o 81%. Así mesmo, as forzas revolucionarias obtiveron 17 das 22 gobernacións en disputa, cifra que se traduce nun 77%

Sobre os resultados obtidos nas eleccións deste domingo, o Mandatario Nacional salientou que as forzas bolivarianas incrementaron este ano un 20% de votos en relación aos obtidos nas eleccións do pasado 2007.

Sobre este punto, Chávez precisou que os votos logrados polo Partido Socialista Unido de Venezuela (PSUV) colocáronse na cifra de 5 millóns 504 mil 902 votos, de acordo ao primeiro resultado emitido polo Consello Nacional Electoral.

“A diferenza é de 1 millón 300 mil votos”, dixo Chávez.

Así mesmo, remarcou que pola súa banda, a oposición diminuíu a súa porcentaxe de votos nun 10%, en relación ao comicios pasados.

Ao respecto, sinalou que o PSUV acadou entón 18 das 24 capitais dos estados de Venezuela.

No Táchira onde a oposición gañou a gobernación, o PSUV logrou gañar 16 alcaldías mentres que a oposición obtivo 13.

Outro exemplo é Nova Esparta, onde o PSUV obtivo 6 alcaldías e a oposición 5, explicou Chávez.

Así mesmo, en Miranda as forzas revolucionarias obtiveron 15 alcaldías e a oposición só logrou acadar 5.

De igual forma, está Carabobo (onde perdeu o PSUV por perto de 2 puntos). Aquí os bolivarianos gañaron 11 alcaldías e a oposición só 2. “Por primeira vez en 50 anos unha forza de esquerda vai gobernar a cidade de Valencia. Iso é moi importante”, salientou Chávez.

Chávez tamén mencionou que “o bastión de Caracas non se perdeu”, a diferenza do que queren facer crer algúns medios de comunicación.

Sobre este punto, explicou o Mandatario Nacional, que Caracas segue sendo na súa maioría revolucionaria, pois a suma dos sufragantes dos municipios restantes do eixe metropolitano “ascende a 792 mil votantes, cifra que representa a metade dos electores do municipio Libertador, é dicir, Caracas”.

Ao respecto, o presidente Chávez dixo que o resultado emitido polo Consello Nacional Electoral (CNE) favoreceu ao candidato do PSUV para o municipio Libertador, Jorge Rodríguez, cuxo espazo territorial ten case un millón 500 mil votantes.

“A oposición dixo que despois do 02 de decembro viña o fin da Revolución Bolivariana. Esa derrota foi un comportamento completamente anormal, pero agora a curva recobra a súa tendencia histórica. Retomamos a curva de ascenso e de progreso (...) non só cuantitativo senón tamén cualitativo”, referiu Chávez.

Neste sentido, o Xefe de Estado salientou que as forzas opositoras controlaban ata este domingo sete gobernacións e tralos comicios, a oposición só logrou quedarse con cinco gobernacións nas súas mans.

Ao referirse sobre algunhas declaracións ofrecidas polos políticos da dereita crioula en torno á “victoria” que obterían nos comicios, o líder socialista, con números en man, puntualizou algúns datos que desestiman a apreciación impulsada polos medios privados.

“Os seguidores do proxecto socialista votaron a favor do aprofundamento da Revolución Bolivariana!”, apuntou o presidente Chávez ao reiterar que se obtivo un grande triunfo nas grandes cidades capitalinas, industrializadas e petroleiras.

Neste sentido, o Xefe de Estado indicou que esta é unha nova derrota para a oposición venezolana ao mesmo tempo que salientou que cos resultados obtidos nos comicios deste 23 de novembro, quedou demostrado que está profundamente consolidada a Revolución Bolivariana en Venezuela.

Ao respecto, agregou que o poder popular, a democracia venezolana e as institucións, ficaron profundamente fortalecidas coa gran participación das venezolanas e venezolanos nos comicios.

De igual forma, salientou que este domingo ficou tamén demostrado que quen traiciona á revolución “mórrese politicamente”, como os casos dos gobernadores salientes dos estados Sucre, Guárico, Trujillo, Aragua e Carabobo.

“A chamada disidencia ficou pulverizada”, sentencióu.

Desta forma, o PSUV, partido socialista liderado polo presidente Chávez, converteuse na forza política máis importante e popular do país, moi por riba dos outros 295 partidos inscritos que participaron nas eleccións rexionais celebradas o pasado domingo. [Voltar ao inicio desta nova]

O SOCIALISMO É A ALTERNATIVA!

2008-11-26T15:03:00.000-08:00

[PCP] Coa participación de 65 Partidos, de 55 países realizouse en São Paulo, Brasil, entre 21 e 23 de Novembro de 2008, o 10º Encontro Internacional de Partidos Comunistas e Obreiros. No encontro os 65 partidos aprobaron a "Proclamação de São Paulo" que, perante crise capitalismo, aponta o socialismo como alternativa e unha resolución de solidariedade cos povos da América Latina.

10º Encontro Internacional de Partidos Comunistas e Operários
PROCLAMAÇÃO DE SÃO PAULO:

O mundo está confrontado com uma grave crise econômica e financeira de grandes proporções. Uma crise do capitalismo, indissociável da sua natureza própria e das suas insanáveis contradições, porventura a mais grave desde a Grande Depressão iniciada com o crash de 1929. Como sempre são os trabalhadores e os povos as suas principais vítimas.

A presente crise é expressão de uma crise mais profunda, intrínseca ao sistema capitalista, que evidencia seus limites históricos e a exigência da sua superação revolucionária. Ela representa grandes perigos de regressão social e democrática e constitui, como a história demonstra, base para movimentos autoritários e militaristas em relação aos quais se impõe a maior vigilância dos Partidos comunistas e de todas as forças democráticas e anti-imperialistas.

Ao mesmo tempo que se mobilizam milionários recursos públicos para salvar os responsáveis por esta crise – o grande capital, a alta finança, os especuladores - o que se anuncia para os operários, camponeses, camadas médias e todos quantos vivem do seu trabalho e sufocam sob o peso dos monopólios é mais exploração, mais desemprego, mais baixos salários e pensões, mais insegurança, mais fome e mais miséria.

Poderosas campanhas de diversionismo ideológico procuram iludir as reais causas da crise e fechar as portas a saídas no interesse das massas populares e a favor de um novo balanço de forças, uma nova ordem internacional para os trabalhadores, as forças populares, da solidariedade internacional e da amizade entre os povos. As grandes potências capitalistas, a começar pelos EUA, a União Européia e o Japão, com as instituições internacionais que dominam – FMI, Banco Mundial, Banco Central Europeu, Otan e outras – e instrumentalizando a própria ONU, trabalham freneticamente em “soluções”, que sendo elas próprias sementes de novas crises, procuram no imediato salvar o sistema e reforçar os mecanismos de exploração e opressão imperialista.

Com o recurso a bodes expiatórios, e insistindo em falsas e já falhadas opções de “regulação”, “humanização” e “reforma” do capitalismo, procura-se mudar alguma coisa para que tudo fique na mesma. Os partidos do capital demarcam-se apressadamente dos dogmas do “Consenso de Washington” que alimentaram a brutal financeirização da economia. A social-democracia, disfarçando a sua rendição ao neoliberalismo e a sua transformação em pilar do imperialismo, tenta um extemporâneo regresso a medidas de “regulação” de tipo keynesiano que deixam intactas a natureza de classe do poder e as relações de propriedade e que visam objetivamente retirar espaço à afirmação de alternativas revolucionárias dos trabalhadores e dos povos.

Mas uma tal perspectiva não é uma fatalidade.

Como outros momentos da História já o demonstraram, os trabalhadores e os povos podem, se unidos, determinar o curso dos acontecimentos econômicos, sociais e políticos, arrancar ao grande capital importantes concessões no interesse das massas, impedir desenvolvimentos em direção ao fascismo e à guerra e abrir caminho a profundas transformações de caráter progressista e mesmo revolucionário.

O quadro internacional é de uma profunda agudização da luta de classes. A humanidade atravessa um dos momentos mais difíceis e complexos de sua história; uma crise econômica global, que coincide simultaneamente com uma crise energética, outra alimentar e com uma grave crise do meio-ambiente; um mundo com profundas injustiças e desigualdades, com guerras e conflitos. Um cenário de encruzilhada histórica, em que duas tendências antípodas se manifestam. Por um lado, grandes perigos para a paz, a soberania, a democracia, os direitos dos povos e dos trabalhadores. Por outro, imensas potencialidades de luta e de avanço da causa libertadora dos trabalhadores e dos povos, a causa do progresso social e da paz, a causa do socialismo e do comunismo.

Os Partidos Comunistas e Operários reunidos no seu 10º Encontro, realizado em São Paulo, saúdam as lutas populares que se desenvolvem por todo o mundo, contra a exploração e a opressão imperialistas, contra os crescentes ataques às conquistas históricas do movimento operário, contra a ofensiva militarista e anti-democrática do Imperialismo.

Sublinhando que a bancarrota do neoliberalismo não representa apenas o fracasso de uma política de administração do capitalismo mas o fracasso do próprio capitalismo e seguros da superioridade dos ideais e do projeto dos comunistas, afirmamos que a resposta às aspirações libertadoras dos trabalhadores e dos povos só pode ser encontrada em ruptura com o poder do grande capital, com os blocos e alianças imperialistas, com profundas transformações de caráter antimonopolista e libertador.

Com a convicção profunda de que o socialismo é a alternativa, o caminho para a verdadeira e total independência dos povos, para a afirmação dos direitos dos trabalhadores e o único meio de pôr termo às destruidoras crises do capitalismo, apelamos à classe operária, aos trabalhadores e aos povos de todo o mundo que se juntem à luta dos comunistas e revolucionários e que, unidos em torno dos seus interesses de classe e justas aspirações, tomem nas suas mãos a construção de um futuro de prosperidade, justiça e paz para a Humanidade. Nesse sentido, estão surgindo condições para reunir a resistência e as lutas populares num amplo movimento contra as políticas capitalistas aplicadas na crise e as agressões imperialistas que ameaçam a paz.

Certos de que é possível um outro mundo, livre da exploração e da opressão de classe do capital, proclamamos o nosso empenho em prosseguir a caminhada histórica pela construção de uma sociedade nova liberta da exploração e da opressão de classe, o Socialismo.

São Paulo, 23 de novembro de 2008.

O 10º Encontro Internacional de Partidos Comunistas e Operários. [Voltar ao inicio desta nova]

REFLEXIÓNS DO COMPAÑEIRO FIDEL CASTRO: "O PARTO DOS MONTES"

2008-11-18T15:32:00.000-08:00

O PARTO DOS MONTES

Fidel Castro Ruz

Bush se mostrava feliz com ter Lula a sua destra no jantar da sexta-feira. A Hu Jintao, ao qual respeita pelo enorme mercado de seu país, pela capacidade de produzir bens de consumo a baixo preço e o caudal de suas reservas em dólares e bônus dos Estados Unidos, sentou-o a sua esquerda.

Medvédev, a quem ofende com a ameaça de colocar os radares e os mísseis estratégicos nucleares não longe de Moscou, foi situado em um assento distante do anfitrião da Casa Branca.

O rei da Arábia Saudita, um país que produzirá em um futuro próximo 15 milhões de toneladas de petróleo ligeiro a preços altamente competitivos, ficou também a sua esquerda, junto de Hu.

Seu aliado mais fiel na Europa, Gordon Brown, Primeiro-ministro do Reino Unido, não aparecia perto dele nas imagens.

Nicolás Sarkozy, descontente com a arquitetura atual da ordem financeira, ficou distante dele, com o rosto amargado.

Ao Presidente do Governo espanhol, José Luis Rodríguez Zapatero, vítima do ressentimento pessoal de Bush e comparecente ao conclave de Washington, nem sequer o vi nas imagens televisadas do jantar.

Dessa forma foram colocados os participantes no banquete.

Qualquer um teria pensado que no dia seguinte se produziria o debate de fundo sobre o peliagudo tema.

Na manhã do sábado, cedo, as agências informavam sobre o programa que teria lugar no National Building Museum de Washington. Cada segundo estava programado. Seriam analisadas a crise atual e as medidas a serem tomadas. Começaria às 11h30, hora local. Primeiro, sessão gráfica: “fotos de família”, como as chamou Bush; vinte minutos depois, a primeira plenária, seguida de uma segunda na metade do dia. Tudo rigorosamente programado, até os nobres serviços sanitários.

Os discursos e análises durariam aproximadamente três horas e 30 minutos. Pelas 15h25, hora local, o almoço. Logo a seguir, às 17h05, declaração final. Uma hora depois, às 18h05, Bush marcharia a descansar, jantar e dormir placidamente em Camp David.

O dia decorria, para os que acompanhavam o evento, com a impaciência por conhecer como em tão breve tempo seriam abordados os problemas do planeta e da espécie humana. Estava anunciada uma declaração final.

O fato real é que a declaração final da Cúpula foi elaborada por assessores econômicos pré-selecionados, bastante afins ao pensamento neoliberal, enquanto Bush em seus pronunciamentos pré e pós Cúpula reclamava mais poder e mais dinheiro para o Fundo Monetário Internacional, o Banco Mundial e para outras instituições mundiais que estão sob o rigoroso controle dos Estados Unidos e seus aliados mais próximos. Esse país tinha decidido injetar 700 biliões de dólares para salvar seus bancos e suas empresas transnacionais. A Europa oferecia uma cifra igual ou maior. O Japão, seu mais firme alicerce na Ásia, prometera uma contribuição de 100 biliões de dólares. Esperam da República Popular China, que desenvolva crescentes e convenientes vínculos comerciais com os países da América Latina, outra contribuição de 100 biliões procedentes de suas reservas.

Donde sairão tantos dólares, euros e libras esterlinas como não fosse endividando seriamente as novas gerações? Como se pode construir o edifício da economia mundial sobre notas de papel, que é no imediato o que realmente se coloca em circulação, quando o país que os emite sofre um enorme déficit fiscal? Valeria a pena tanta viagem por ar rumo a um ponto do planeta chamado Washington para se reunir com um Presidente a quem lhe restam apenas 60 dias de governo, e subscrever um documento que já estava formulado de antemão para ser aprovado no Washington Museum? Teria razão a imprensa radial, televisiva e escrita dos Estados Unidos ao não outorgar-lhe atenção especial a esse velho mecanismo imperialista na cacarejante reunião?

O inacreditável é a própria declaração final, aprovada por consenso dos participantes no evento. É óbvio que constitui uma aceitação plena das exigências de Bush, antes e durante a Cúpula. A vários dos países participantes não lhes restava outra alternativa que aprová-la; em sua luta desesperada pelo desenvolvimento, não desejavam ficar isolados dos mais ricos e poderosos, bem como de suas instituições financeiras, que constituem a maioria no seio do Grupo G‑20.

Bush falou com verdadeira euforia, usando palavras demagógicas, leu frases que retratam a declaração final:

“A primeira decisão que tive que adotar ―disse―

foi indicar quem viriam à reunião. Decidi que deveríamos ter as nações do Grupo dos 20, em lugar de apenas o Grupo dos Oito ou o Grupo dos Treze.

“Mas, uma vez que é adotada a decisão de ter o Grupo dos 20, a pergunta fundamental é com quantas nações de seis diferentes continentes, que representam diferentes etapas de desenvolvimento econômico, será possível chegar a acordos que sejam substanciais, e me compraz informar-lhes que a resposta a essa pergunta é que o conseguimos.

“Os Estados Unidos tomaram algumas medidas extraordinárias. Vocês, que acompanharam minha carreira, sabem, eu sou um partidário do livre mercado, e se a gente não toma medidas decisivas, é possível que nosso país se submirja em uma depressão mais terrível que a Grande Depressão.”

“Recém-começamos a trabalhar com o fundo de 700 biliões de dólares que está começando a liberar dinheiro para os bancos.”

“Portanto, todos entendemos a necessidade de promover políticas econômicas a favor do crescimento”.

“A transparência é muito importante para que os investidores e os reguladores possam saber exatamente o quê está acontecendo.”

O texto do resto do que disse Bush é do mesmo estilo.

A declaração final da Cúpula, que precisa por sua extensão de meia hora para ser lida em público, define-se a si própria em um grupo de parágrafos selecionados:

“Nós, líderes do Grupo dos 20, celebramos uma reunião inicial em Washington no dia 15 de novembro entre sérios desafios para a economia e para os mercados financeiros mundiais…”

“…devemos colocar as bases para uma reforma que nos ajude a assegurar-nos que uma crise global como esta não voltará a acontecer. Nosso trabalho deve estar norteado pelos princípios do mercado, o regime de livre comércio e investimento…”

“…os atores do mercado procuraram rentabilidades mais altas sem uma avaliação adequada dos riscos, e fracassaram…”

“As autoridades, reguladores e supervisores de alguns países desenvolvidos não constataram nem advertiram adequadamente dos riscos que eram criados nos mercados financeiros…”

“…as políticas macroeconômicas insuficientes e inconsistentemente coordenadas, e inadequadas reformas estruturais, conduziram a um insustentável resultado macroeconômico global.”

“Muitas economias emergentes, que ajudaram a sustentar a economia mundial, sofrem cada vez mais o impacto da travação mundial.”

“Sublinhamos o importante papel do FMI na resposta à crise, saudamos o novo mecanismo de liqüidez a curto prazo e urgimos para a contínua revisão de seus instrumentos para garantir a flexibilidade.

“Encorajaremos o Banco Mundial e outros bancos multilaterais de desenvolvimento para usarem sua plena capacidade em apoio de sua agenda de ajuda…”

“Assegurar-nos-emos que o FMI, o Banco Mundial e os outros bancos multilaterais de desenvolvimento tenham os recursos suficientes para continuar desempenhando seu papel na resolução da crise.”

“Exercitaremos uma forte vigilância sobre as agências de crédito, com o desenvolvimento de um código de conduta internacional.”

“Comprometemo-nos a proteger a integridade dos mercados financeiros do mundo, reforçando a proteção do investidor e do consumidor.”

“Estamos comprometidos a avançar na reforma das instituições de Bretton Woods, de molde a que possam refletir as mudanças na economia mundial para incrementar sua legitimidade e efetividade.”

“Reunir-nos-emos de novo no dia 30 de abril de 2009 para rever a entrada em funcionamento dos princípios e decisões tomadas hoje.”

“Admitimos que estas reformas só terão sucesso se estão na base do compromisso com os princípios do livre mercado, incluindo o império da lei, respeito à propriedade privada, investimento e comércio livre, mercados competitivos e eficientes e sistemas financeiros regulados efetivamente.”

“Abster-nos-emos de colocar barreiras ao investimento e ao comércio de bens e serviços.”

“Somos conscientes do impacto da atual crise nos países em desenvolvimento, nomeadamente nos mais vulneráveis.

“Enquanto avançamos, temos a certeza de que mediante a colaboração, a cooperação e o multilateralismo superaremos os desafios que temos ante nós e conseguiremos restabelecer a estabilidade e a prosperidade na economia mundial.”

Linguagem tecnocrática, inaccessível para as massas.

Preitesia ao império, que não recebe crítica alguma a seus métodos abusivos.

Louvores ao FMI, ao Banco Mundial e às organizações multilaterais de créditos, criadores de dívidas, despesas burocráticas fabulosas e investimentos encaminhados ao fornecimento de matérias-primas às grandes transnacionais, que além disso são responsáveis pela crise.

E assim por diante, até o último parágrafo. É aborrecida, pragada de lugares comuns. Não disse absolutamente nada. Foi subscrita por Bush, campeão do neoliberalismo, responsável de chacinas e guerras genocidas, que investiu em suas aventuras sangrentas todo o dinheiro que teria sido suficiente para mudar a face econômica do mundo.

No documento não se diz uma palavra do absurdo da política de converter os alimentos em combustível que propugnam os Estados Unidos, do intercâmbio desigual de que somos vítimas os povos do Terceiro Mundo, nem sobre a estéril carreira armamentista, a produção e comércio de armas, a ruptura do equilíbrio ecológico, e as gravíssimas ameaças à paz que colocam o mundo à beira do extermínio.

Só uma pequena frase perdida no comprido documento menciona a necessidade de “encarar a mudança climática”, quatro palavras.

Pela declaração se verá como os países presentes no conclave demandam reunir-se de novo em abril de 2009, no Reino Unido, no Japão ou em qualquer outro país que possua os requisitos adequados ―ninguém sabe qual―, para analisar a situação das finanças mundiais, com o sonho de que as crises cíclicas nunca voltem a se repetir com suas dramáticas conseqüências.

Agora corresponderá aos teóricos de esquerda e de direita opinar fria ou acaloradamente sobre o documento.

Do meu ponto de vista, não foram roçados nem com a pétala de uma flor os privilégios do império. Se se dispor da paciência necessária para lê-lo desde o princípio até o final, poderá se constatar como se trata simplesmente de um apelo piedoso à ética do país mais poderoso do planeta, tecnológica e militarmente, na época da globalização da economia, como quem rogam ao lobo que não devore o Chapeuzinho Vermelho.

Fidel Castro Ruz [Voltar ao inicio desta nova]

16 de novembro de 2008

16h12

VENEZUELA: REFLEXIÓNS A 7 DIAS DAS ELECCIÓNS REXIONAIS"

2008-11-18T06:19:00.000-08:00

Benvida ao Presidente Hugo Chávez en Galiza o 16-10-2005 (Pza do Obradoiro-Compostela). vista parcial

Por: Juan Martorano*

Todas as sondaxes que se publicaron até o venres, mais os que se realizaron para consumo "mais ou menos" privado de partidos, empresas e institucións, sinalan unha mesma tendencia, irreversibel xa a estas alturas da campaña electoral rumo ás eleccións rexionais e locais: o chavismo ratificase na súa condicion de forza política maioritaria en Venezuela, e polo tanto os seus cadros militantes seran eleitos mandatarios na rotunda mayoria das entidades.

A vostedes cónstanlles as profundas e imborrabeis obras da Revolucion Bolivariana. Soamente coas misións, as que colocaron ao povo venezuelano como participes activos dos mellores servizos de saúde e pertiño das súas casas; as que permitiron elevar todos os niveis educativos da poblacion, desde a alfabetizacion e até a formacion superior; as que permitiron unha distribucion mais equitativa, barata e ao alcance de todos, dos mellores alimentos.Isto por só nomear algunhas das obras mais importantes. Pero os temas da vivenda, vialidade, transporte, seguridade, son atendidos cada dia, procurando acadar unha solucion definitiva dos mesmos, en beneficio de todas e todos os venezuelanos. Son obras, non palabras ocas nin promesas. Vostedes pódeno comprobar, aínda que pretendan agochar os medios pro-imperialistas. A Revolucion Bolivariana é un feito. Son un feito as súas obras. É un feito o liderado do Comandante Hugo Chavez. É un feito que o que este povo conseguiu en dez anos de revolucion que confiou en Chavez para que o conducise, achéganos á construccion do socialismo.

E de acordo a opinións emitidas polo primeiro vicepresidente do PSUV, Xeral (r) Alberto Muller Rojas, que se o 70% da poblacion considera positivo o sistema politico liderado polo Presidente Chavez; 60% acolle positivamente o socialismo como modelo de goberno, e o PSUV conta co 33% de protexo electoral, case o triple do volume de sufraxios que acadará a oposicion (12%). Esta realidade obxectiva abonda para predicir unha esmagante victoria do PSUV o 23 de novembro. Para alén diso esta realidade especifica de cada unha das entidades, na mayoria das cales a oposicion se mostra fracturada, desmotivada, desmovilizada, ou as tres cousas ao tempo. Todas as medicións indican que a intencion de participación do chavismo nestes comicios anda pola orde do 60%, e a do antichavismo non chega a 35. A desmotivacion e o desanimo é o signo dos que se senten derrotados, non só pola superioridade do adversario senón ademais pola descomposicion moral do seu propio "liderado": o antichavista de base quixera ir votar contra os candidatos de Chavez mais o que ve ao seu redor é un emporio lamentabel de nulidades e bandidos.

Por outra banda, ten que se ter en conta que varias das gobernacións atópanse en poder de traidores que chegaron alli montados sobre o prestixio do Presidente Chavez. Nalgunha delas o candidato ou grupo traidor asoma con posibilidades de triunfo, e son contabilizadas para a oposicion. Noutras, teñen opcion tamén factores que, sen ser propiamente traidores ou de dereita declarada, non estan rexistrados en formula do PSUV pero contan con chavistas ou afíns ao proxecto bolivariano. Este balance dá unha victoria de mais de 80% ao noso favor, sen contar as alcaldias, onde o arrase vermello tamén se anúncia contundente.

Con todo, nesta recta final procede o chamado, a convocatoria, a invitacion fervente e militante para que ese apoio emocional e fervente se converta en votos e nunha victoria decisiva.

Agora correspóndenos reafirmar a defensa de nosa revolucion e de seu lider, Hugo Chavez co voto que exerceremos o domingo 23 de novembro. Onde queira que che corresponda, vota pola túa revolucion bolivariana a favor dos candidatos de Chavez.

Patria Socialista ou Morte!!!

Estamos Vencendo!!!

*Advogado, Analista Politico.

www.juanmartorano.blogspot.com

http://www.juanmartorano.tk

[Voltar ao inicio desta nova]

LIBERDADE PARA AHMAD SAADAT!, SECRETARIO XERAL DA FPLP

2008-11-15T11:05:00.000-08:00

O 15 de xaneiro de 2002, Ahmad Saadat, recen escollido Secretario Xeral da Fronte Popular para a Libertación de Palestina (FPLP), foi detido polos organismos de seguridade da Autoridade Nacional Palestina por ordenes de Arafat (o desaparecido líder palestino) e encarcerado en Jericó con vixianza Norteamericana e Británica.

A FPLP, é unha organización revolucionaria e marxista-leninista, un dos partidos políticos de maior importancia e popularidade en Palestina, un partido de Esquerda, Democrático e Laico.

Os motivos que esgrime Israel son que Saadat é o lider da FPLP, da que, un comando desta fronte, executou ao ministro israelí de turismo, o ultra derechista Rehavam Ze'vi, como resposta ao asasinato de anterior secretario xeral do FPLP Abu Ali Mustafá.

Para os palestinos, esta é unha acción terrorista, propia das tropas da ocupación, onde os militares israelís pretenden liquidar a resistencia palestina e súas lideres.

Este feito inédito, débese en realidade ás esixencias de Sharon e os norteamericanos para encarcerar aos lideres da resistencia palestina. Centos foron asasinados por ordes directas de Sharon, entre eles temos que salientar o anterior Secretario Xeral do FPLP Abu Ali Mustafá, e milleiros de detidos en campos de concentración israelís, entre os cales se atopan ministros, parlamentarios democraticamente electos, dirixentes sociais e politicos, mulleres, nenos e mais de 11.000 palestinos presos por loitar en contra dunha ocupación militar estranxeira e pola liberdade do seu país.

As Tropas de ocupación sionista cometen todo tipo de crimes, atrocidades e violacións nos territorios palestinos, en contra dun povo que loita pola súa independencia e liberdade. No entanto, non se entende a actitude de Arafat e as actuais autoridades da ANP, de encarcerar a aqueles que loitan por esta liberdade. Non se entende como acepta as ordes dos opresores encabezados por un criminal de guerra como é o Sharon.

Ainda que todas as forzas políticas e sociais de Palestina e a propia Corte Suprema Palestina de Xustiza, esixiron a Arafat e posteriormente ás autoridades da ANP, a liberación de Ahmad Saadat e os seus compañeiros, antes dos seus secuestro por parte dos militares israelís, lamentabelmente, as esixencias de Israel eran mais fortes que o clamor palestino.

A loita do pobo palestino polo fin da ocupación militar das súas terras é avalada polas resolucións da Organización das nacións Unidas - ONU - , do Consello de Seguridade e todas as demais normas do dereito e a legalidade internacionais. Porén a hipocrisía internacional, o dobre padrón e a prepotencia militar sionista - norteamericana, impediron o cumprimento da legalidade. [Voltar ao inicio desta nova]

ESTADOS UNIDOS: AS ELECCIÓNS DO 4 DE NOVEMBRO

2008-11-05T08:18:00.000-08:00

Fidel Castro Ruz

Ante a crise financeira desatada e as súas consecuencias, aos cidadáns norteamericanos preocúpalles máis nestes intres a economía que a guerra de Iraq. Desacóugaos a preocupación polos seus postos de traballo, a seguridade dos aforros depositados nos bancos, os fondos da xubilación; o temor de perder o poder adquisitivo do seu diñeiro e as vivendas onde residen cos seus familiares.

O 4 de novembro vai ser un día de grande importancia. A opinión mundial estará atenta ao que en Estados Unidos ocorra coas eleccións. Trátase da nación máis poderosa do planeta. Con menos do 5 por cento da poboación do mundo succiona cada ano enormes cantidades de petróleo e gas, minerais, materias primas, bens de consumo e produtos sofisticados procedentes do exterior; moitos deles, en especial os combustíbeis e os extraídos das minas, que non son renovábeis.

É o maior produtor e exportador de armas. O complexo militar industrial conta, ademais, cun insaciábel mercado no propio país. As súas forzas aéreas e navais concéntranse en ducias de bases militares situadas no territorio doutras nacións. Os foguetes estratéxicos de Estados Unidos, portadores de cabezas nucleares, poden alcanzar con total precisión calquera punto do mundo.

Moitas das mellores intelixencias do planeta son subtraídas dos seus países de orixe e postas ao servizo do sistema. É un imperio parasitario e saqueador.

Como ben se sabe, a poboación negra introducida a través da escravitude no territorio de Estados Unidos ao longo de séculos, é vítima dunha forte discriminación racial.

Obama, candidato demócrata, é en parte de orixe negra, e nel predominan a cor escura e outros trazos físicos da devandita raza. Puido estudar nun centro de educación superior onde se graduou con notas brillantes. É sen dúbida máis intelixente, culto e ecuánime que o seu adversario republicano.

Analizo as eleccións do día 4 cando o mundo sofre unha grave crise financeira, a peor desde os anos 30, entre outras moitas que ao longo de máis de tres cuartos de século afectaron seriamente a economía de numerosos países.

Os órganos internacionais de prensa, os analistas e comentaristas políticos, empregan parte do tempo no tema. Considérase a Obama como o mellor orador político de Estados Unidos nas últimas décadas. O seu compatriota Toni Morrison, Premio Nobel de Literatura do ano 1993, a primeira da súa etnia nada en Estados Unidos que obtén ese laureado título, e excelente escritora, cualifícao de futuro Presidente e poeta desa nación.

Dei en observar a loita entre ambos os contendentes. O candidato negro, que tanto abraiou ao obter o seu nomeamento na pugna fronte a fortes adversarios, ten ben articuladas as súas ideas e bate unha e outra vez con elas na mente dos votantes. Non vacila en afirmar que por riba de todo, máis que republicanos e demócratas, son estadounidenses, cidadáns que cualifica como os máis produtivos do mundo; que reducirá os impostos á clase media, na que inclúe a case todos; eliminarállelos aos máis pobres, e elevarállelos aos máis ricos. Os ingresos non estarán destinados a salvar os bancos.

Reitera unha e outra vez que os gastos ruinosos da guerra de Bush en Iraq non deben ser custeados polos contribuíntes norteamericanos. Poralle fin e traerá de regreso aos soldados de Estados Unidos. Se cadra, tivo presente que ese país nada tivo que ver cos atentados terroristas do 11 de setembro de 2001. Custou o sangue de millares de soldados de Estados Unidos, mortos ou feridos nos combates, e máis dun millón de vidas a esa nación musulmá. Foi unha guerra de conquista imposta polo imperio en busca de petróleo.

Obama é desafiante, penso que correu e correrá crecentes riscos no país onde un extremista pode adquirir por lei unha arma sofisticada moderna en calquera recanto como na primeira metade do século XVIII ao Oeste do territorio de Estados Unidos. Apoia o seu sistema e apoiarase nel. A preocupación polos atafegantes problemas do mundo non ocupan realmente un lugar importante na mente de Obama, e moito menos na do candidato que, como piloto de guerra, descargou ducias de toneladas de bombas sobre a cidade de Hanoi, a máis de 15.000 quilómetros de Washington, sen remorso ningún de conciencia.

Cando o pasado xoves 30 lle escribín a Lula, expreseille textualmente na miña carta: "O racismo e a discriminación existen na sociedade estadounidense desde que naceu, hai máis de dous séculos. Negros e latinoamericanos foron alí sempre discriminados. Os seus cidadáns foron educados no consumismo. A humanidade está obxectivamente ameazada polas súas armas de destrución masiva."

"Ao pobo de Estados Unidos preocúpalle máis a economía que a guerra de Iraq. McCain é vello, belicoso, inculto, pouco intelixente e sen saúde."

Finalmente engadinlle: "Se os meus cálculos estivesen equivocados, o racismo de todos os xeitos se impuxese e o candidato republicano obtivese a Presidencia, o perigo de guerra incrementaríase e as oportunidades dos pobos para saír adiante reduciríanse. Malia todo, hai que loitar e crear consciencia sobre isto, gañe quen gañe esas eleccións."

Cando esta opinión que sosteño se publique, ninguén terá xa tempo para dicir que escribín algo que poida ser utilizado por algún dos candidatos en favor da súa campaña. Debía ser, e fun, neutral na contenda electoral. Non é "unha inxerencia nos asuntos internos de Estados Unidos", como diría o Departamento de Estado, tan respectuoso da soberanía dos demais países.

[Artigo tirado do xornal cubano ‘Granma’, do 4 de novembro de 2008] [Voltar ao inicio desta nova]

PRÓXIMOS ACTOS COA PROFESORA CUBANA BETSY ANAYA EN COMPOSTELA E VIGO

2008-10-29T16:02:00.000-07:00

Na foto: a profesora Betsy Anaya

A compañeira Betsy Anaya Cruz profesora de Historia Económica de Cuba, falará o 6 de novembro, ás 19:30 horas, na Galeria Sargadelos de Santiago de Compostela, sobre “Os novos retos da economía cubana”. No dia seguinte, venres 7, tamén ás 19.30, intervirá na Casa do Libro de Vigo, rúa Velázquez Moreno 27.
A profesora Anaya ven a Galiza convidada pola Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil”, entidade que organiza estes actos en colaboración co Consulado de Cuba en Galiza.

A visita da economista cubana chega no intre en que os gobernos da UE resolven seguir o exemplo do executivo norteamericano e traspasar axudas billonarias de capital público ás institucións privadas de préstamo para apuntalar a desfeita producida pola especulación e a utilización arrogante das institucións internacionais de crédito e fomento económico a prol da privatización e a acumulación de capital. De feito, dende o Banco Mundial e o Fondo Monetario Internacional non aforran dende os tempos de Ronald Reagan descalificativos para as políticas de intervención pública e de construcción dun modelo económico ao servizo de toda da sociedade coma a que exemplarmente segue Cuba.

Manifestacións en toda a UE preguntan aos gobernos por que hai que pagar con diñeiro público os abusos privados. Asi quedaba de manifesto na marcha que ven de celebrarase en Roma na que aparecían referencias recoñecidas a dignidade e a coerencia exemplar de Cuba que serve nestas horas de referencia para a Nosa América e para un vello continente decepcionado e frustrado pola economía de casino.

ALGÚNS DOS SEUS DATOS BIOGRÁFICOS:
Betsy Anaya Cruz é experta en economia internacional comparada con experiencia protagonista en varias edicións do “Encuentro Internacional de Globalización y Problemas del Desarrollo”, celebrados na Habana, así como noutras convocatorias públicas do Centro de Estudos Económicos de Cuba, a Faculdade de Economía, o Instituto Nacional de Investigación e o Centro de Estudos Demográficos. Ten impartido cursos de Historia Económica de Cuba, Pensamiento Económico Cubano e Contabilidade, na Faculdade de Económicas da Habana e realizou investigacións relacionadas coa saúde pública, a demografía económica e a producción agropecuaria de Cuba.

Licenciada en Economía Global pola Universidade de La Habana en xuño de 2004. Dende ese ano traballou como adestrada no Centro de Estudos da Economía Cubana (CEEC) e en 2007 recibiu a categoría de Profesora Instructora no mesmo centro.
Ten varias publicacións sobre o tema como "Política Social en Cuba: nuevo enfoque y programas recientes", "La Salud en Cuba: avances y retos actuales", "Población y Economía en la Cuba actual" ou "Destinos de la producción agropecuaria en Cuba e o seu impacto no acceso al consumo aparente", todos en coautoría coa súa titora.Cursou recentemente o Mestrado en Economía con Mención en Política Económica, da Facultade de Economía da Universidade de La Habana, recibindo o título académico de Master en Ciencias Económicas en marzo de 2008.

Participou en varias edicións do "Encuentro Internacional de Globalización y Problemas del Desarrollo", celebrados na Habana, así como noutros eventos organizados polo CEEC, a Facultade de Economía e outros centros de investigación cubanos como o Instituto Nacional de Investigaciones Económicas e o Centro de Estudios Demográficos e é membro da Asociación Nacional de Economistas de Cuba (ANEC).
[Voltar ao inicio desta nova]

MANIFESTO POLOS CINCO

2008-10-15T15:01:00.000-07:00

Manifesto en favor dos cinco elaborado pola Asociación de Amizade Galego-Cubana "Francisco Villamil":

En xuño de 1998, despois duns atentados con bombas contra os intereses e a cidadanía cubanos, unha delegación do FBI viaxou á illa caribeña, recibindo unha ampla documentación sobre as actuacións destes grupúsculos fascistas. A reacción de Washington foi rotunda: cinco cubanos foron arrestados o 12 de setembro do mesmo ano, por pertencer a unha rede de espionaxe, mentras que os terroristas seguen en liberdade no sur de Florida. Os cinco mozos son: Gerardo Hernández, Ramón Labañino, Antonio Guerrero, Fernando González e René González.

Durante 17 meses estiveron en celas de illamento, contra do que di a lei, que establece un máximo de sesenta días.

O enxuizamento penal incumpriu a Constitución norteamericana, que estipula que os acusados teñen dereito a un xuizo regular e a un xurado imparcial, dúas condicións que non se daban en Miami, polo seu ambiente de aversión antirrevolucionario e a campaña de prensa contra os cinco, que os sentenciaba antes de xuizo.

Deste xeito, os veredictos de culpabilidade emitidos en xuño de 2001, que os consideraba culpabeis, e de decembro do mesmo ano, no que se dictaban sentencias, resultaron demoledores.

Gerardo foi condenado a dúas cadeas perpetuas, máis quince anos de privación de liberdade. Ramón a cadea perpetua, máis 18 anos. Antonio a cadea perpetua, máis dez anos. Fernando a 19 anos. René a 15. As acusacións van de conspiración contra Estados Unidos, común nos cinco, ata asasinato en primeiro grao, espionaxe, identidade falsa e non rexistrarse coma axente estranxeiro. Foi un xuizo claramente político.

Non hai que esquecer o contexto que vive Cuba, que durante catro décadas viuse sometida a todo tipo de atentados contra a súa poboación, os cultivos, a súa economía e, en definitiva, contra da súa soberanía. Os cinco infiltráronse en organizacións contrarrevolucionarias, informando ao goberno cubano dos plans criminais que preparaban eses grupos dende territorio estadounidense. Máis de tres mil persoas morreron en Cuba, víctimas destas accións. Cuba ten o dereito de se defender. En ningún momento interesou conspirar contra a seguridade dos EE.UU.

Os cinco compañeiros están encadeados nas condicións máis duras, sen contacto entre eles e con moitas dificultades para recibir visitas.

Por todo isto as organizacións e particulares abaixo asinantes facemos un chamamento ao pronunciamento público a prol da súa liberdade por parte das institucións, asociacións e grupos sociais para crear un estado de opinión que saque do ocultamento á situación dos cinco e que presione de distintos xeitos á administración estadounidense para conquerir a súa liberación [Voltar ao inicio desta nova]

COMUNICADO DA UNION DE MULLERES PALESTINAS CON MOTIVO DO FALECEMENTO DE MAHA NASSAR

2008-10-13T05:09:00.000-07:00

"Defunción dunha líder nacional progresista loitadora e compañeira Maha Nassar…unha estrella brillante no ceo de Palestina".

Os Comités da Muller Palestina anuncian o tristeiro falecemento da súa presidenta Maha Nassar (Um Wadie), líder e loitadora progresista ata os seus últimos días, o dia10 de Outubro de 2008 aos 54 anos de idade.

Coa perda da nosa presidenta Maha Nassar, o povo palestino e o movemento nacional de mulleres perde pola súa vez a unha loitadora exemplar, das primeiras resistentes, guevarista, de izquerdas, das primeiras filas. Salientou pola súa dedicación completa polas causas das pobres, pola súa fe absoluta pola consecución dos dereitos da muller e a igualdade, e todo iso a pesar das grandes dificultades, que nunca lle fixeron decaer no seu empeño nin nas peores das circunstancias.

Os seus actos sempre precederon as súas palabras, igual que Shadiyah Abu Ghazaleh ou Dalala Almagrebi, e todas as mártires de Palestina. Polo seu empeño en facer realidade as súas aspiracións foi unha loitadora empedernida; unha loitadora que non só ergueu a súa voz senón que resistiu en todas as circunstancias…

Durante a Primeira e Segunda Intifadas, o povo Palestino puido coñecela á cabeza das fileiras da resistencia en contra da ocupación ao tempo que loitadora incansabel polos dereitos da muller. Mesmo durante a súa doenza, non deixou de loitar para conseguir os fins de liberdade do seu pobo, por que non fose en van o derramamento de sangue dos mártires da causa palestina, a causa da liberdade, a igualdade, o retorno e o dereito de autodeterminación do seu pobo.

Deíxanos Maha, e nós nos Comités da Muller Palestina e no Movemento da Muller Palestina sentimos o seu permanente forza, a súa alma revolucionaria e guevarista. Aferrámonos ao sentimento xeral de que a forza persoal de Um Wadie vai quedar viva entre nós, con eses grandes principios que a distinguiron durante toda a súa vida; pola súa grande e profunda fe na xusteza da nosa causa nacional, pola súa dedicación incondicional como a nosa Presidenta.

Deíxanos unha estrela luminosa do ceo da nosa nación. Da consagración á unidade do noso pobo, os palestinos e palestinas perderon a unha muller que fixo todo o posibel para rematar coa división interna palestina e devolver a unidade de todo o noso povo.

* A nosa camarada Maha Nassar naceu na cidade de Xerusalén o 10 de Xuño de 1954, despois de que o seu pai fuxise do povoado de Alqatmon en Xerusalén oeste e por mor da Nakba de 1948.

* Estudou na escola Khaula Alazur para mozas de Xerusalén, despois na facultade do Umah, e máis tarde no Maamuniyah e a escola de bacharel de Ramallah. E como voluntaria, estivo traballando no orfanato Ortodoxo da Caridade en Alezariyah.

Estudou máis tarde na Universidade de Birzeit a especialidade de física, sendo das alumnas máis salientadas no establecemento da organización da Fronte Popular na mesma Universidade, participando no estabelecemento do primeiro Comité de Traballo Voluntario da Universidade, así como nas eleccións de 1974, sendo secretaria do Consello Estudiantil.

* Traballou como profesora de física no colexio Raja Alinjiliyah Alluziriyah até a súa demisión e dedicación completa para a causa das mulleres, obtendo a titulación de Máster en Estudos da Muller.

* Foi arrestada en diversas ocasións polas autoridades de ocupación, estando aínda cursando estudios universitarios así como posteriormente, sen decaer no seu activismo nacional. Así como estivo en diversas ocasións baixo obrigado arresto domiciliario.

* Estivo no establecemento da Unión de Comités da Muller Palestina no ano 1980 e foi elixida como a súa Presidenta no ano 1994, sendo reelixida dúas veces máis.

* Participou na formación do Consello da Muller Superior, como membro adxunto á Intifada de 1987.

* A nosa camarada Maha Nassar colaborou no alzamento da voz palestina a por meio das súas amplas e salientadas relacións coas forzas liberadoras e progresistas doutras partes do mundo, conseguindo o premio “Pasionaria” por toda unha vida adicada á loita da muller progresista.

Salientou a nosa camarada polas súas iniciativas, polo súa grande capacidade de resistencia, de loita, mais tamén pola súa gran humildade e o seu específico compromiso cos principios máis sublimes a favor da muller.

* Así mesmo, foi membro do corpo administrativo da Unión de Comités da Muller Palestina.

* Estaba casada e era nai de catro fillos.

Para ti a gloria, compañeira e camarada, para nós a túa inmortalidade porque seguirás presente, sempre, entre nós e a nosa revolución.

Union de Comités da Muller Palestina

10 de Outubro de 2008 [Voltar á páxina de inicio]

REMATAR DE VEZ COA POLÍTICA DE ASASINATOS DE ISRAEL!

2008-10-05T12:01:00.000-07:00

Chamamento da Fronte Popular de Liberación de Palestina

Fonte: FPLP [Traducido polo PCPG]

No sétimo aniversario do asasinato do camarada e líder Abú Alí Mustafá por un mísil dos ocupantes fabricado en EEUU e disparado desde un helicóptero tamén fabricado en EEUU a través da fiestra da seu escritorio en Ramallah, o Estado sionista continúa levando a cabo a súa política de asasinatos, unha política que reflicte e forma parte do carácter básico dese estado, un estado colonial determinado a erradicar, desahuciar e intentar destruír ao povo palestino e o seu movemento nacional por todos os meios.

Esta política de asasinatos roubounos a moitos dos nosos máis distinguidos líderes - desde líderes políticos a sindicalistas e líderes obreiros ou escritores e axentes culturais exemplares- así como por centos dos nosos activistas comunitarios, líderes locais, novos, bravos combatentes ou dirixentes estudantís. Son fillos e fillas do pobo palestino que foron obxectivos das mortais balas e mísiles ocupantes, comprados e pagados por EEUU.

Desde os primeiros momentos do proxecto sionista, o asasinato sempre foi un mecanismo para privar ao povo palestino dos seus líderes e activistas e para mandar unha mensaxe aos futuros potenciais líderes e activistas de que a vía da resistencia conduce ao asasinato. Alén diso, búscase reforzar a alternativa das concesións vencelladas á colaboración co sionismo. Israel quere apresentar tres opcións aos palestinos: asasinato, encarceramento ou concesións.

Tendo en conta que Israel recibe anualmente 3.000 millóns de dólares de EEUU e que EEUU mantén unha alianza estratéxica co Estado sionista e colonial para estender a súa influencia e a presente e constante ameaza e presenza colonial contra a nación árabe, os asasinatos israelís están financiados por EEUU e lévanse a cabo coas súas armas. Así mesmo, a política de asasinatos israelís lévase a cabo con míseis fabricados en EEUU disparados desde helicópteros tamén fabricados en EEUU. O número de asasinatos foi especialmente elevado durante esta Intifada. Máis de 700 palestinos foron asasinados durante esta Intifada. Cada un destes asasinatos foi financiado con impostos de EEUU e o pobo estadounidense ten a responsabilidade de reclamar o fin do financiamento de Israel e dos seus asasinatos.

É evidente que o fin da política de asasinatos só poderá chegar a través da forza da Resistencia, deixando claro ao ocupante que o custo da mesma será enorme e prohibitivo. Por exemplo, a resposta ao asasinato de Abú Alí Mustafá, que a Fronte deu o 17 de outubro de 2001, matando ao racista ministro sionista de Turismo, Rehawam Ze'evi, foi unha clara declaración dos custos que suporá ao ocupante continuar con esta política. Unha resposta deste tipo é necesaria por parte da Resistencia para destacar que os nosos líderes, activistas, fillos e fillas non poden ser apartados de nós e que a ameaza do asasinato non servirá para forzarnos a colaborar ou a realizar concesións.

Con todo, tamén é especialmente importante que se poña en marcha en todo o mundo unha campaña popular para acabar coa política de asasinatos. Esta política non é só unha ameaza diaria contra as vidas dos palestinos e os árabes. Funciona xunto á política de encarceramento como unha constante ameaza contra calquera actividade dirixida a liberarnos da ocupación sionista e é unha proba de que a pretendida abolición das execucións no sistema de Inxustiza israelí non é máis que unha mentira baseada no falso pretexto dos dereitos humanos, xa que segue practicando a súa política de asasinatos masivos contra o mesmo pobo palestino ao que tamén aplica a política de encarceramento. De feito, a maioría das vítimas da política de asasinatos son antigos presos e os oficiais israelís ameazan de morte aos antigos presos de xeito rutineiro. Os asasinatos queren converterse nun mísil contra as organizacións, as comunidades e a sociedade de Palestina.

É necesario que os ollos do mundo se fixen nestes crimes cometidos polo inimigo sionista. Foron os fondos e as armas de EEUU e o silencio e a complicidade da denominada comunidade internacional os que permitiron que a política de asasinatos continúe. En xullo de 2002, durante o ataque asasino contra Salah Shehadeh, un líder de Hamas, as forzas de ocupación lanzaron unha bomba dunha tonelada no medio da veciñanza máis populosa de Gaza, un dos territorios máis densamente povoados do mundo, matando a outros catorce persoas -nenos incluídos- e esnaquizando edificios de vivendas. Desde a sobriña de Ghassan Kanafani, de 17 anos, á que matou o coche bomba que colocou o Mossad (a axencia de intelixencia sionista) até os centos de mortos durante esta Intifada por misis disparados contra carros situados nas inmediacións do lugar no que camiñaban pola rúa, todos os palestinos e árabes convertéronse en lexítimos “obxectivos a matar”.

Os sionistas até chegaron a utilizar pasaportes falsos e actuar no territorio dos seus aliados occidentais para levar a cabo as súas misión é para asasinar a palestinos e empregaron pasaportes falsos de Canadá, Suecia e outros estados para perpetrar asasinatos en París, Roma, Chipre e varios estados do mundo árabe. A pesar de que a lexislación internacional prohibe claramente os asasinatos e as execucións extraxudiciais, especialmente no apartado referido aos territorios ocupados da Convención de Xenebra, o Tribunal Supremo de Israel proclamou que estes asasinatos son aceptabeis e, até, continúan aumentando. É necesario que as persoas de todo o mundo ergan a súa voz para pedir que se remate coa política de asasinatos. Para esixir que a comunidade internacional actúe contra o Estado ocupante polos seus continuos crimes, para solicitar que se procese aos criminais dirixentes de Israel polos seus continuos crimes contra o pobo palestino, incluída a política de asasinatos, para reclamar que os oficiais israelís sexan procesados polo Tribunal Penal Internacional e se promulguen ordes de detención contra estes criminais. É clave que se publiquen artigos e noticias nos medios de comunicación, explicando ao mundo a brutal e amarga realidade da criminal política de asasinatos.

Unídevos a esta campaña. A política de asasinatos diríxese a palestinos de todas as formacións e identidades políticas, unidos por un factor crave, o seu compromiso coa liberdade do pobo palestino e a libertación de Palestina, rexeitando chegar a un acordo sobre estes principios fundamentais a cambio das súas vidas. Todas as nosas voces en todo o mundo a través de accións legais, os tribunais, os parlamentos e as rúas do mundo, utilizando os medios de comunicación, mediante accións e manifestacións deben erguerse xuntas para esixir o fin da política de asasinatos.

A continuación, aparecen varios informes e documentos sobre dereitos humanos que poden ser útiles na defensa do fin da política de asasinatos. Contactade connosco (www.pflp.ps/english) e escollede End Assassinations Campaign para reflexionar e debater como podemos traballar xuntos para acabar con esta política criminal e apoiar a loita pola libertación de Palestina. [Voltar ao inicio desta nova]

“S.O.S: DITADURA BRUTAL EN EUROPA”. Solidariedade con EUSKAL HERRIA

2008-09-22T09:24:00.000-07:00

Carlos Aznárez

Chegan malas noticias desde Europa. Disque unha feroz ditadura cívico-militar se instalou nun territorio de sobrada experiencia imperial e acosa desde alí a un pequeno pero bravío país, xerando no mesmo un clima de terror e persecución para boa parte dos seus habitantes.

A información, xurdida dos focos de resistencia e a través de algúns viaxeiros que lograron abandonar a zona, abarcaría múltiples detencións, innumerabeis denuncias de torturas, até unha infinidade de ilegalizacions de partidos e organizacións de dereitos humanos, buscando así, de maneira brutal, acalar calquera reclamo de protesta.

O povo que suportou e atura tal aluvión represivo -din as fontes- reclama autodeterminación e independencia. Quere vivir en paz cos seus viciños, non ten propósitos expansionistas e recorreu en determinadas ocasións á vía electoral para facerse ouvir, aínda que tamén é certo que pechadas todas as portas para expresarse, utilizou o recurso da rebelión armada.

Todo comezaría, contan os nosos informantes, coa reiteración actual dun reclamo que vén de centos de anos e que fala de temas moi coñecidos por estes confíns sudamericanos: no momento oportuno, arribaron uns colonizadores que invadiron a sangue e lume o pequeno territorio do que lles falo. Esas forzas estranxeiras produciron o avasallamiento e a conculcación de todos os dereitos e liberdades individuais dos cidadáns e cidadás, acompañando estas operacións de exterminio con discursos onde cantábanse loas á “civilización occidental”, e “cristiá” para máis inris.

Como ocorrera nas nosas terras afro-indoamericanas, alí tamén houbo moitos que non se deixaron dominar e pelearon con todos os medios que tiñan ao seu alcance para impeder o avance deses exércitos foráneos, que entre outros obxectivos, pretendían seccionar o seu territorio para debilitalos como pobo.

Despois, a mediados do século pasado, ese atribulado país sofreu a ofensiva dun xeral despótico e bruto como un arado, que se instalou no poder da “nación” conquistadora e no seu afán criminal martirizou a millóns de persoas. Os seus seguidores, sosteñen as crónicas de época, eran, tamén, xente de poucas luces, que adoitaban substituír a falta de intelixencia con xestos de inusitada violencia. Como os anteriores invasores intentaron acalar –mellor dito, desaparecer para sempre- a lingua orixinal dos povoadores do país rebelde, partindo dun feito innegabel: ao acabar con semellante sinal de identidade -os bárbaros conquistadores considerábana no mellor dos casos “un dialecto estrano ao cristianismo”- lograríase vencer definitivamente aos conquistados, extinguilos como povo.

Para levar adiante ese plan, quixeron obrigar ao povo a que se somerxa nunha atmosfera de total silencio. A quen se opuxeron a semellante atropelo, lles seccionar a lingua a punta de coitelo. Aínda hoxe nos pequenos casais da nación invadida poden observarse anciáns que testemuñan co seu corpo tamaña vesania, ou o que é máis estarrecedor, a algúns nenos e nenas os seus profesores, posuídos polo odio, cravaronlle compases ou punzóns na boca, “para sentar exemplo”. A outros, aos que logo asasinaron, coséronlles directamente os beizos. Porén, desde a máis fonda clandestinidade, case nas catacumbas, como os antigos cristiáns, estes testáns poboadores seguiron plantando cara aos estranxeiros que pretendían devastalos como nación.

Non me quero estender nestes detalles, pero si dicirlles que na súa resistencia, este pequeno país utilizou todos os medios, pacíficos e violentos, para chamar a atención da opinión pública mundial e lograr, despois de case corenta anos de rebeldía –cóbado a cóbado cos cidadáns do país viciño, gobernado polo citado xeral genocida- que dito réxime comezase a derrubarse.

Nembargantes, non houbo tempo para gozar esa pequena victoria (o xeneral morreuse na cama e non ajusticiado como era de esperar por todos os males provocados) xa que a esa ditadura lle seguiron diversos gobernos de formalidade democrática pero de contido igualmente autoritario ao anterior. Con dicirlles que un deles, no seu afán por borrar do mapa aos rebeldes, non se contentou en enviarlles –outra vez- policías, militares, decretos represivos e xuíces que avalan todo este tramado opresor, senón que formou un grupo paramilitar ao que custeou con fondos reservados e que rematou por asasinar a decenas de cidadáns, contando para iso coa luz verde do goberno “democrático” invasor.

E así, entre continuas detencións, a instalación da tortura como parte esencial dos interrogatorios, a clausura de medios de comunicación, a dispersión dos detidos, aos que se levou a cárceres ben afastadas dos seus lugares de orixe, a realización de xuízos farsa e a permanente persecución da lingua autóctona, chegamos ao presente en que outra vez, se instalou unha brutal ditadura que pretende -vanamente- acalar aos resistentes.

Estes gobernantes de agora, ao igual que os de onte, aplican o accionar represivo con tal saña e espírito vingativo que, segundo as fontes que nos fan chegar as súas urxentes chamadas de S.O.S., non dubidan en levar adiante unha verdadeira limpeza étnica, crendo que a un pobo se lle pode borrar do mapa a punta de proibicións e detencións. Nese sentido, demostrando ata que punto chega a maldade das invasores, abonda con algúns exemplos:

a) Xa suman 750 as presas e presos políticos dese bastión rebelde. Moitos deles sofrindo illamento total ou victimas de graves doenzas, con condenas cumpridas, aos que nos se permítelles saír libres e aos que se machuca diariamente, por máis que haxa múltiples reclamos por parte de organizacións humanitarias. Os presos e presas denuncian a diario, que son vítimas de malleiras, gaseos e múltiples atropellos nos calabozos ou traslados. Vale un testemuño nese sentido: recentemente, unha antigua prisioneira que fora levada a un novo xuízo a celebrarse na capital do país invasor, tivo o “despropósito” de querer abrazar a outro compañeiro recén detido, co que se atopou ocasionalmente no Xulgado. A resposta policial foi brutal, paus para o mozo e urxente traslado á prisión para a rapaza. Pero non contentos con iso, a moza foi colocada nun pequeno cubículo -dun metro de largo por dous de alto- dunha furgona xunto a un preso común. Así trasladáronos, en pleno verán cun sol de xustiza e coa escotilla de ventilación pechada a cal e canto, até un cárcere que estaba a dúas horas de distancia. O que ocorreu entón é de imaxinar: a temperatura fíxose insoportable, o preso común descompuxose e comezou a vomitar, o pequeno sitio no que foron colocados converteuse nunha caldeira e ao chegar a destino, os dous estaban semiasfixiados. Denunciar estes feitos? Por suposto, que se fixo, pero a impunidade nese Estado ditatorial inclúe desde o sistema xudicial ata os medios de comunicación, e se faltase algún detalle, grande parte da povoación dese país invasor, mantense nun estado de tal adormecimiento –a anestesia utilizada é eficaz- que toda agresión, por máis brutal que esta fose, queda encuberta. E sábese que o que non existe, non doe. Polo menos até que o afectado non sexa un mesmo.

b) No seu afán por torcer a man dos rebeldes, os conquistadores –como dignos herdeiros daqueles que no momento oportuno quixeron silenciar a outros revolucionarios, como un tal José Martí, ao que encarcelaron e desterraron- agora encararon unha política de ilegalizaciones de todas as expresións políticas independentistas. Nunha soa semana, o Estado opresor, prohibiu a actividade dun partido que participara en recentes eleccións obtendo, a pesar do represión, numerosos votos e outro tanto de concelleiras e alcaldes. Todos eles foron xa borrados dun plumazo, burlándose así de quen os votaron democraticamente.

Mentres isto acontecía, foron enviados a prisión decenas de dirixentes e militantes dunha organización de dereitos humanos (que atendía as reivindicacións das presas e presos políticos), e onte mesmo, continuando a onda represiva, a ditadura cívico-militar voltou a ilegalizar outra forza partidaria, deixando na marxe da lei a deputados e deputadas libremente elixidas.

Din, alarmadas, as nosas fontes de información, que todo este aquelarre ditatorial estase desenvolvendo amparado no silencio e a complicidade de case todas as institucións europeas, que adoitan ser tan “sensibles” ao que ocorre cos dereitos humanos en Cuba, en Medio Oriente –mentres non se trate do pobo palestino-, en China ou en Corea do Norte. Así como noutras ocasións envían delegacións, inspectores ou forzas de intervención “humanitaria”, esta vez, con este pequeno país non semella haber sorte, e os seus heroicos e peleons povoadores teranse que inxeniar para que tan teimada resistencia a tanta criminalidade lles permita nun futuro non moi lonxano, ser libres, independentes e socialistas (que é, esquecíame dicirlles, ao que aspiran os cidadáns e cidadás dignas de Euskal Herria). Si, tamén se lles coñece como vascos e vascas, xente nobre, solidaria, internacionalistas como poucos, e xenerosamente hospitalarios con quen lles visita. O país invasor? Que outro podía ser senón a España imperial, esa que provocou un pouco máis de 90 millóns de indíxenas asasinados nas nosas terras, cando chegaron cos seus barcos, seu xauría, ás súas sotanas e as súas espadas sanguinarias.

“Non esquezamos, non deixemos sos aos patriotas vascos e vascas, non amparemos máis esa ditadura monárquica que pretende manter os seus privilexios a custa de estigmatizar calquera fórmula de resistencia”. Así remata a crónica xornalística recibida e que me vexo na obriga de transmitir, para non sentirme cómplice con tamaña escalada autoritaria.

Por Carlos Aznárez
[Resumo Latinoamericano - Diario de Urxencia / Rede Globe]

[Voltar ao inicio desta nova]

1ª AVALIACIÓN OFICIAL DE CUBA SOBRE OS DANOS DOS FURACANS GUSTAV E IKE

2008-09-17T11:48:00.000-07:00

Os danos dos dous furacáns non teñen precedente na historia da illa

A acción combinada dos furacáns Gustav e Ike en ventos, chuvias e inundacións ao seu paso practicamente por todo o país, entre o 30 de agosto e o 9 de setembro, incluídos os efectos previos e posteriores á súa entrada e saída do territorio nacional, convértena sen dúbida ningunha na máis arrasadora na historia destes fenómenos meteorolóxicos en Cuba con relación á magnitude dos danos materiais acontecidos.

Para o noso pobo, preparado durante anos para enfrontar desastres naturais grazas á organización e eficiencia demostradas por o seu forte, enérxica e previsora Defensa Civil, como a cualificase Fidel, foron estarrrecedoras as vivenzas de centos de miles de compatriotas directamente damnificados e as imaxes trasmitidas polos medios de prensa das localidades impactadas.

Só a Revolución evita que ante tan significativas afectacións ás actividades económico-produtivas e de servizos e a toda a infraestrutura da nación, provincias como Pinar del Río, Holguín, Las Tunas, Camagüey e o municipio especial Illa da Xuventude, por mencionar as que recibiron o golpe máis esmagador, non sexan declaradas zonas de desastre, e os os seus habitantes non estean inmersos na desolación. Pola contra, é a confianza de deixarmos atrás esta complexa situación o que prevalece neses territorios e en todo o país; é a seguridade de que, unidos baixo a dirección do partido, desenvolveremos o intenso e efectivo, aínda que sexa prolongado, proceso de recuperación e restablecemento.

Tanto o furacán Gustav como o Ike, nas súas traxectorias, puxeron en tensión virtualmente todo o país dende o 25 de agosto en que a Defensa Civil emitiu a primeira nota sobre eses meteoros pasando a fase informativa as provincias orientais, até a número 9 referida ao Ike, o 11 de setembro, que puxo a Pnar del Río na etapa de recuperación.

Non houbo en ambosdous eventos negún territorio que escapase das súas ameazas e impactos. Próximo á súa entrada e saída por terra pinareña, case polos mesmos sitios -quilómetros máis ou menos de diferenza do seu antecesor-, o Ike tivo en alarma ciclónica todo o país. A historia é suficientemente coñecida.

Como se sabe, a primeira prioridade do país nestas circunstancias, dende que son prognosticadas as posibilidades de risco, é a salvagarda das vidas humanas. Algúns datos ilustran o alcance do esforzo neste sentido.

En total, por ambos os dous fenómenos meteorolóxicos, foron protexidas 3 millóns 179 mil 846 persoas -2 millóns 772 mil 615 delas cando o Ike-, das cales solo preto de medio millón se albergouse en centros de evacuación; o resto recibiu abrigo solidario de familiares e veciños, no que se empregaron máis de 10 mil medios de transporte e centos de albergues habilitados para a ocasión. Adicionalmente, como consecuencia das medidas adoptadas polo Ike, retornáronse ás súas vivendas 176 mil 113 estudantes de centros internos e foron recolocados 2 mil 818 turistas.

En función do Sistema de Defensa Civil e misións derivadas, laboraron nun e outro evento máis de 87 mil compañeiras e compañeiros entre mobilizados e persoal dos postos de dirección dende a nación ata as zonas de defensa.

E aínda que durante o Gustav non se produciu ningunha perda de vida humana, nos días do Ike, como se informou oportunamente, houbo que lamentar a morte de sete cidadáns en varias provincias, non solo como consecuencia directa dos seus efectos, senón da falta de observancia estrita das medidas orientadas pola Defensa Civil.

CUANTIOSAS PERDAS MATERIAISI

Avaliacións previas e suxeitas a revisión dos danos acaecidos nos menos de dez días que impactaron o territorio nacional ambos os dous furacáns cifran as perdas en ao redor de 5 mil millóns de dólares.

Sen dúbida un dos impactos máis letais causados por Gustav e Ike foi o da vivenda: máis de 444 mil danadas, boa parte delas con perdas parciais e totais de teito, ademais doutras avarías; e do total, 63 mil 249 son derrubas totais.

En todos os territorios houbo afectacións -que non son os números finais pois aínda poderá incrementarse certa cantidade motivado polo efecto conxunto das intensas chuvias e o paso dos primeiros días-, pero as maiores están directamente relacionadas con aqueles máis castigados polas chuvias e ventos máis intensos ao que se sumaron as causadas por inundacións e penetracións do mar, antes, durante e despois, é dicir, Pnar del Río e a Illa da Xuventude, sobre todo polo Gustav (coa súa categoría 4 avantaxada), e Holguín, Las Tunas e Camagüey, polo Ike (categoría 3).

Pode cualificarse, ademais, como o tipo de problema máis complexo, non só porque no caso das vivendas destruídas deixa a máis de 200 mil persoas sen elas por un tempo, e a algúns centos de miles máis as casas dos cales requiren reparación, senón porque construír e rehabilitar implica investimentos financeiros e en recursos verdadeiramente millonarias, e obrigadamente anos de traballo intenso.

ILLA DA XUVENTIDE E PINAR DEL RIO, AS MAIS AFECTADAS

A avaliación preliminar dos danos do Gustav reflicte que as os efeitos máis importantes producíronse no municipio especial Illa da Xuventude na provincia de Pianar del Río, fundamentalmente nas localidades de San Cristóbal, Los Palacios, Consolación do Sur, Viñales, La Palma, Minas de Matahambre, Candelaria e Baía Honda.

Debe tomarse en conta que os cálculos das perdas en vivendas son sobre a base de prezos históricos e convencionais, e non os valores reais a prezos internacionais. Abonde sinalar que para dispoñer dunha vivenda duradeira que resista os máis fortes ventos, requírese un elemento indispensabel e crítico: a forza de traballo. Esta necesítase o mesmo para unha reparación temporal que para unha construción duradeira. A devandita forza hai que repartila en todos os demais centros de produción e servizos, algúns significativamente danados, polo que o valor real dunha vivenda no mundo e a amortización da inversión correspondente é moitas veces maior.

A situación é crítica nas 120 mil 105 vivendas que foron afectadas polo Gustav na provincia de Pinar del Río, particularmente nos municipios de Los Palacios e San Cristóbal.

Asociado aos danos nas vivendas, están os dos tanques para almacenar auga nos edificios: catro mil deles foron derramados.

Na rexión occidental do país repórtanse serios danos da infraestrutura eléctrica:

Na liña de trasmisión de 220 quilovatios Mariel/Pinar del Rio: derrubaronse 137 torres, e 13 na de 110 quilovatios. 4 mil 500 postes derrubados; 530 transformadores e 5 mil luces públicas danados, entre outros elementos.

No municipio especial da Illa da Xuventude afectouse o 100% das liñas eléctricas.

Sufriron perdas totais no occidente do país máis de 55 mil 700 hectáreas de diferentes cultivos, principalmente viandas e cana. Tamén sofreron danos ademais 877 organopónicos e 392 hortas de cultivo intensivo.

Recibiu serios quebrantos o 80% da avicultura da Illa da Xuventude, e totalmente os oito municipios pinareños arrasados polo furacán.

Derramáronse 3 mil 414 casas de tabaco e afectáronse 1 590, así como máis de 800 toneladas do produto.

Máis de 180 mil hectáreas de plantacións forestais recibiron danos.

Na produción industrial de alimentos: 28 panadarías, 8 fornos de pastelaría e unha empresa de conservas de froitas e vexetais, foron afectadas fundamentalmente pola perda total dos teitos, aínda que dispoñían de electrogeneradores.

Sufriron perdas e derramo 4 mil 355 toneladas de alimentos en armacéns e adegas.

Os principais prexuízos no sistema de Radio Cuba producíronse pola destrución total das torres de onda media (2) e a torre de televisión na Illa da Xuventude, afectándose os servizos de radio e televisión. Situación similar presentan en Pinar del Rio as torres das instalacións de San

Cristóbal, La Palma, Los Palacios e os seus tres centros de televisión. Na Habana foron prexudicados os centros de Artemisa e Bauta.

Nas telecomunicacións, os efectos deixáronse sentir en 9 mil 316 servizos, a maioría deles no municipio especial (7 mil 797) e Pinar del Río (1 021).

Houbo perdas importantes en en equipos de computación, televisores e videos. Afectáronse 794 computadoras dos sectores de saúde e educación.

No campo de saúde pública na rexión occidental sufriron danos de consideración 314 instalacións, entre elas: 26 hospitais, 18 policlínicos, 191 consultorios, 14 fogares de anciáns e casas de avós e

42 farmacias, coa situación máis crítica, igualmente, na Illa da Xuventude e varios municipios pinareños: San Cristóbal, Los Palacios, La Palma e Consolación do Sur.

En educación afectáronse 1 160 centros educacionais, entre eles: 599 en Pinar del Río, 218 na Habana, 225 en Cidade da Habana e 87 na Illa da Xuventude.

Derramáronse importantes instalacións no porto de Nova Xirona e houbo danos no aeroporto do municipio especial, afectándose alí practicamente todo o transporte de pasaxeiros.

DANOS CAUSADOS POLO IKE

Sen concluír as avaliacións, atÉ o peche desta información o 12 de setembro, os maiores danos por territorio producíronse nas provincias que se mencionan, principalmente nos municipios seguintes:

· Guantánamo, os municipios de Baracoa e Maisí. · Holguín, principalmente o municipio cabeceira, Banes, Antilla, Moa, Rafael Freyre, Mayarí e Gibara.

· Las Tunas, o municipio cabeceira, Porto Padre, Manatí e Jesús Menéndez.

· Camagüey, o municipio cabeceira, Nuevitas, Guáimaro, Najasa, Florida, Sibanicú, Minas e Santa Cruz del Sur.

· Ciego de Ávila, o municipio cabeceira, Venezuela, Baraguá e Majagua.

· Sancti Spíritus, o municipio cabeceira, Trinidad e La Sierpe.

· Villa Clara, Manicaragua, Encrucijada, Santo Domingo e Sagua a Grande.

· Cienfuegos, Cumanayagua e Augada de Pasajeros.

· Matanzas, o municipio cabeceira, Unión de Reyes, Calimete, Perico e Jagüey Grande.

En todos os municipios desas provincias se produciron afectacións. Cítanse só os máis importantes. As perdas nos demais municipios non serán ignoradas.

Canto a danos básicos, hai perdas importantes nas provincias de La Habana e Cidade de La Habana, aínda que non nunha porcentaxe tan alta coma no resto do país.

De novo Pinar del Rio e Illa da Xuventude foron arrasados pola ventanía, e esta vez moito máis polas augas. Tardaron en desaparecer os efectos do furacán.

· O servizo eléctrico viuse afectado practicamente en todo o país, que quedou ás escuras polo efecto directo dos ventos e as chuvias intensas e polas medidas de protección que se aplican para evitar danos maiores.

· As tarefas de rehabilitación, por demais, complicáronse en case todos os territorios 24 horas despois da saída ao mar do meteoro.

· Nun inicio, a subministración foi restablecéndose coa utilización de microsistemas eléctricos mediante os grupos electróxenos, que se van substituíndo na medida en que se foi activando o Sistema Electroenergético Nacional, agás nas provincias de Santiago de Cuba, Granma e parte de Guantánamo, onde foi posible conectalos á termoeléctrica Renté. A provincia de Pinar del Río e o municipio especial Illa da Xuventude permanecen recibindo o servizo dos microsistemas, creados, ata a solución definitiva cando poidan ser reconstruídas as liñas de transmisión, o que se fará no menor tempo posible.

Até o 12 de setembro, as provincias contaban xa con servizo eléctrico nas seguintes porcentaxes: As Tunas, Camagüey e Holguín non superaban o 30% debido á magnitude das avarías nas súas redes básicas; Granma e Santiago de Cuba pasaban do 99%, e Guantánamo do 94%, aínda que Maisí e Baracoa, municipios máis golpeados, estaban ao 53% e 79%, respectivamente; Ciego de Ávila superaba o 92%; A Habana, case 92%; Matanzas, 90 %¸ Vila Clara, 87,2%; Cienfuegos, 94,7% e Sancti Spíritus, 84%, todas coas súas cabeceiras provinciais, como norma, en porcentaxes superiores. Algúns dos seus municipios máis atrasados sufriron tamén danos importantes nas redes.

Cidade de La Habana pasaba do 98%, aínda que quedaban interrupcións puntuais por resolver (transformadores queimados, ramais, etcétera), concentrados en Boieiros, La Habana del Este, Praza, Outeiro e Praia.

Os territorios máis comprometidos e complexos, Pinar del Río e Illa da Xuventude, estaban a un pouco máis do 55% e case ao 67%, respectivamente.

· As mini e microhidroeléctricas foron seriamente comprometida.

· Se manteñen funcionando os pozos para a subministración do gas manufacturado á Capital. Só unha turbina en Energás está traballando para manter a vitalidade, para o que se manteñen abertos algúns pozos dando gas ao sistema.

· Danse interrupcións xeneralizadas nas comunicacións por caídas de árbores, postes telefónicos e torres de transmisión, estando desactivadas algunhas estacións comunitarias de televisión.

· Se reportan danos agrícolas como consecuencia do Ike en 205 casas de cultivos protexidos e a maioría das instalacións de cultivos semiprotexidos.

· Sufriron todas as áreas de café na zona oriental do país, perdéndose no fundamental a colleita nalgúns dos municipios máis produtores pola acción combinada da chuvia e o vento en zonas como Mayarí, Sagua de Tánamo, Maisí e na provincia Granma.

· Se perderon 32 mil 305 hectáreas de plátano e máis de 10 mil hectáreas doutras producións nas provincias orientais.

· Ao peche desta información, reportábase a perda de máis de medio millón de aves, unhas 100 mil das cales puideron sacrificarse e se vender á poboación. Os danos á masa avícola foron significativos en Sancti Spíritus, Matanzas, Las Tunas e Camagüey.

· Na cana a conta sobre a 156 mil 600 hectáreas tumbadas, 518 mil 879 sulagadas e 3 mil 895 hectáreas de cana nova perdidas; aproximadamente 40 mil toneladas de azucre que deben reprocesarse por estaren molladas.

· También hai prexuizos notabeis nas áreas de cultivos varios do Ministerio do Azucre, rexistrándose como danadas máis de 10 mil hectáreas de plátanos, arroz, feixóns e outros cultivos, incluíndo os organopónicos.

· Nas instalacións industriais son xeneralizadas as graves afectacións en teitos e ventás. Todas as fábricas, por diferentes causas, viron paralizadas as súas producións, moitas das cales aínda manteñen esa situación.

· El Ministerio de Comercio Interior reporta danos en 49 mil 000 toneladas de capacidade de almacenamento, coa maior afectación na Base de Almacéns de Holguín, onde se rexistran serios danos en 12 mil 750 toneladas de produtos e mil 111 adegas.

· Se reporta a destrución parcial ou total de 2 mil 642 instalacións do Ministerio de Educación, fundamentalmente en cubertas e ventanais, así como en 186 círculos infantís, e danos severos nos Institutos Pedagóxicos de Holguín, Las Tunas e Camagüey.

· O Ministerio de Educación Superior deu conta de derramas nas universidades de Cienfuegos, Sancti Spíritus, Matanzas, Vila Clara, Holguín, a sede municipal de Porto Padre en Las Tunas e o Instituto de Ciencias Agropecuarias de La Habana.

· Rexistraron preuxuizos diversos 146 institucións culturais e 82 instalacións deportivas, entre elas 6 Escolas de Iniciación Deportiva (EIDE), 13 Escolas Superiores de Perfeccionamento Atlético (ESPA) e academias, 2 Facultades de Cultura Física, 5 estadios provinciais de pelota e 32 municipais, 8 salas polivalentes, 13 escolas comunitarias e 2 complexos de piscinas.

· Nas instalacións de saúde os problemas principais déronse nos servizos de neonatología dos hospitais Enrique Cabrera, Aballí, Gineco-Obstétrico Eusebio Hernández, 10 de Outubro e William Adoitar, así como no Ortopédico Fructuoso Rodríguez.

· Algunhas estradas tiveron problemas por por caída de árbores e sulagos. No pedraplén de Illote Coco danáronse todas as súas pontes e a condutora de auga. Está seriamente comprometido o paso por La Farola, provincia de Guantánamo; inspecciónanse os tramos Las Tunas-Holguín e Holguín-Moa, e quedou interrompida en dous tramos a Autoestrada Nacional. Miles de quilómetros de estradas e camiños foron danados ao longo de todo o país.

· Hay 7 portos pechados e danos graves nas cubertas dos almacéns destes en Vita, Carúpano e Nievitas, con afectacións no embalizamiento e sinalización para a entrada en todos os portos.

En canto ao volume de auga acumulada nos 239 encoros do país administrados polo Instituto Nacional de Recursos Hidráulicos, ao peche do 12 de setembro ascendía a 7 891,5 millóns de metros cúbicos, un 86% do total da capacidade retida utilizable, que significan o incremento de 1 791 millóns de m3 en relación co venres 5 de setembro.

Rebordan 128 encoros, 94 máis que antes do paso de Ike.

Na última semana todas as provincias, agás o municipio especial Illa da Xuventude, incrementaron os seus volumes embalsados. Atópanse máis do 90% da súa capacidade Pinar del Río, Vila Clara, Cienfuegos, Holguín, Granma e Guantánamo; Santiago de Cuba por enriba do 99%. Catro provincias máis están sobre 80%.

Moitas outras informacións e datos poderían completar e complementar o panorama que deixou no país, en menos dun mes, o impacto de catro fenómenos meteorolóxicos, especialmente, pola súa capacidade destrutora, os furacáns Gustav e Ike. O país foi devastado na súa infraestrutura económica, social e habitacional como nunca antes.

"Virá agora a análise dos factores obxectivos, o uso racional e óptimo dos recursos materiais e humanos; que debe facerse en cada lugar concreto; onde debe ou non facerse investimento; que facer con cada centavo; responder a cada pregunta do que debe facerse en situacións de emerxencia e en circunstancias de normalidade en que todo volve á súa canle, auga e aire, e a vida normal de nenos, adolescentes e adultos segue adiante, preparados sempre para loitar e vencer sen desanimarnos xamais ante as adversidades de hoxe ou de mañá", como escribira Fidel de a pouco.

O Goberno non perdeu un minuto e en poucas horas comezou a enviar recursos materiais das súas reservas aos territorios afectados, aínda que non é posible que todo chegue a todos de inmediato.

A solidariedade do pobo estivo presente dende o primeiro momento, e múltiples son os exemplos que o avalan. Nela formámonos en case medio século de Revolución.

Non faltará o rigor e a racionalidade a que nos chama Fidel e nos indica o Partido, no inevitable reaxuste de programas e plans económicos e sociais a que nos obriga a primeira prioridade de hoxe: recuperarnos.

O apoio exterior tampouco faltou. Son xa moitos os gobernos, organismos e institucións que despois de estableceren contacto, puxeron en marcha as primeiras axudas. A semente da nosa conduta internacionalista e solidaria durante décadas xermina. Chegue a todos a nosa gratitude.

Merecen admiración os cadros e militantes do noso glorioso Partido, os aguerridos combatentes das Forzas Armadas Revolucionarias, do Ministerio do Interior e a Defensa Civil, os homes e mulleres da nosa clase obreira, as nosas organizacións de masas, os nosos medios de comunicación, os nosos xornalistas e intelectuais e os demais cidadáns do noso pobo heroico, que con valor e disciplina enfrontaron este durísimo golpe recibido da natureza.

¡ Traballemos máis unidos que nunca, recordando sempre que "o noso deber é vencer"!

Setembro 15 de 2008 [Voltar ao inicio desta nova]

A SELECIONADORA DE FUTBOL USA, COMUNISTA, NÉGASE A IR Á CASA BLANCA

2008-09-14T14:06:00.000-07:00

Pia Sundhage, selecionadora de fútbol feminino de EEUU que gañou o ouro olímpico en Pequín, négase a ir á Casa Banca e recoñécese como militante comunista

É a selecionadora que devolveu ao fútbol feminino norteamericano ao máis alto, despois da súa grave crise do ano pasado. A Federación estadounidense quere que siga con eles, mais a súa pública filiación comunista e o feito de que se negue a ir comer co presidente George Bush non a farán moi popular. "É unha decisión doada. Non estou interesada", declarou Sundhage, que se recoñece como "unha vella comunista", sobre a súa negativa a aceptar o convite do presidente.
Pia Sundhage é toda unha lenda. Foi a mellor xogadora sueca de todos os tempos, sexta na votación de FIFA sobre a mellor do Mundo no século XX. Como entrenadora pasou de ser a axudante da selección chinesa no Mundial de 2007 a facerse cargo do equipo nacional estadounidense de cara aos Xogos Olímpicos. O reto era maiúsculo: refacer unha selección rota tras o 4-0 contra Brasil da semifinal do Mundial e polos problemas internos no patrón. A entrenadora, que xa adestrara en clubs na Liga estadounidense (entrenadora do ano no 2003), decidiu trasladarse a un país que, ideológicamente, non lle atraía nada. "Foi un pouco especial, para unha vella comunista como eu, ir aos Estados Unidos", dixo.

Con 48 anos, Sundhage logrou o maior éxito de todos. Gañou o ouro olímpico, vencendo ao inimigo Brasil na final, e recobrou a estima dun país que sempre estivo entre os grandes do fútbol feminino. Sen embargo, todo éxito leva acompañado un acto que para moitos é un honor, mais para ela non: visitar a Casa Branca e xantar co presidente George Walker Bush. Non para a sueca, que non estará alí o seis de outubro. "É unha decisión fácil. Non estou interesada", dixo, preguntándose ademais: "¿Que vou facer eu alí?".

A entrenadora nunca negou a súa proximidade ao Partido Comunista sueco e ao seu xornal, 'Proletären'. Este ano doou 3.500 euros ao Proletären FF, o equipo de fútbol dos comunistas suecos.

Renova por catro anos
O mesmo día que logrou o ouro, Sunik K. Gulati, xefe da delegación estadounidense de fútbol en Pequín, ofreceu a Sundhage renovar por catro anos. Ela, emocionada, aceptou. "Ela góstanos e nós gostámoslle a ela", declaraba Gulati. Quen lle ía dicir á 'vella comunista' que ía ter semellante idilio cos Estados Unidos... a pesar do seu presidente.
[Marca/Insurgente]
[Voltar ao inicio desta nova]

VIETNAM CELEBROU 63 ANOS DA SÚA INDEPENDENCIA

2008-09-04T13:05:00.000-07:00

O “Tío Ho”, como é lembrado polo pobo vietnamita e por moitos de nós, revolucionarios de todas partes do mundo, o camarada Ho Chí Minh fai xa 63 anos, na céntrica praza de Ba Dinh en Hanoi (capital de Vietnam), un día domingo 2 de Setembro de 1945, proclamou con orgullo vitorioso a Independencia de Vietnam do xugo colonial francés, e a criación do primeiro Estado Democrático Popular do sudeste asiático, a República Democrática de Vietnam, hoxe República Socialista de Vietnam.

No mesmo cenario dese feito histórico, onde se atopa o mausoleo que nos lembra o honor e as glorias do camarada Ho Chí Minh, o povo vietnamita celebra cada ano a declaración da súa independencia, lembrando por sempre a todos os combatentes vietnamitas que loitaron pola liberdade e o socialismo.

O povo e o goberno de Vietnam, acompaños polo seu glorioso Partido Comunista, expresan nesta clebración a súa profunda gratitude a todos e todas os veteranos e as veteranas de batalla, ás heroicas nais vietnamitas, aos familiares dos mártires e aos soldados do exército popular conformado por homes, mulleres, nenos e nenas, polos seus sacrificios e devoción á causa socialista e revolucionaria.

O heroico pobo vietnamita no seu esforzo colectivo consolida novos milagres na loita contra a pobreza e o atraso, e vén cumprindo co obxectivo de transformarse nun país forte e próspero, en loita pola paz mundial, a non injerencia estranxeira, o respecto a soberanía e autodeterminación de todos os países, a solidariedade internacional cos máis febles, e a busca da igualdade, a xustiza e a felicidade de todos os seres humanos en iguadad de condicións.

Celebramos por todo isto xunto aos camaradas vietnamitas un aniversario máis da súa Independencia, lembrando as vitoriosas loitas dun povo heroico coma poucos, que no pasado sufriu as peores masacres e viles crimes colectivos dos imperios invasores franceses e inanquis que aniquilaron xeracións enteiras, mais que hoxe deixando atrás as vellas feridas, ábrese camiño como unha nación forte e próspera, soberana e independente, para a conquista de novas vitorias.

PATRIA, SOCIALISMO e VIDA!, VIVA VIETNAM!!!

VENCEREMOS!!! [Voltar ao inicio desta nova]

O NON IRLANDÉS E ALGUNHA CONSIDERACIÓN SOBRE A CONSTRUCCIÓN EUROPEA

2008-08-30T04:10:00.000-07:00

Carlos Dafonte

O “non” maioritario dado polo pobo de Irlanda no referendo sobre o Tratado de Lisboa, abriu toda unha serie de reflexións nos medios de comunicación, entre diferentes persoas relacionadas coa política e foi tamén motivo de discusión e debate entre as xentes do común preocupadas polo xeito en que se esta a levar a construción da Unión Europea.

En primeiro lugar hai que dicir que na lóxica da súa construción, este “non” debe paralizar o proceso de ratificación do Tratado; é o acordado, é o democrático, pero parece que o acordado diante deste atranco imprevisto, agora xa non vale e deste xeito si antes a construción europea era un proceso marcado pola falla de democracia, a partires de agora se convirte nun “cambalache” no que todo vale, con tal de acada-lo obxectivo final establecido polos intereses económicos dominantes.

Tamén é grave que ó calor da postura do pobo irlandés, téntese desacreditar, por parte dalgúns sectores políticos que se consideran á esquerda, as razóns que levaron a ese non: que se hai unha grande influenza no mesmo da administración dos EEUU, se esta en consonancia coa súa posición reaccionaria a favor da pena de morte e contra do aborto, etc. Descoñezo as razóns que levaron a unha maioría do pobo irlandés a votar non, pero o xuízo de intencións paréceme denigrante e “postura de mal perdedor”. Cando o que verdadeiramente debían reivindicar estes sectores era a celebración de referendos en todos os países e non ratifica-lo Tratado de Lisboa dun xeito clandestino e de costas ós pobos, como se esta a facer.

Pero hai un feito ineludible que é necesario plantear para entender ben o que é a Unión Europea; os primeiros organismos unitarios nacen non como resultado do pensamento de seres excepcionais, cunha visión particular do que debe ser un continente gobernado democraticamente, con respecto ás diferentes culturas, nacións sen estado,etc, que é o que nos queren facer cree-los propagandistas da Europa do capital, sobre os homes e mulleres que sentaron os alicerces da actual Unión, ós que moitas veces chaman “visionarios”, senón que a actual UE nace como resultado das posicións de personaxes como Wiston Churchill que xa expón no ano 1946, en Zurich, como resultado da consolidación da URSS, dos avances dos partidos comunistas en numerosos países europeos, gobernaban en coalición en Italia, Francia, Bélxica e Dinamarca, a necesidade de tentar buscar unha saída dialogada para as contradicións intercapitalistas europea, que dende principios do século dirimíanse por medios pouco pacíficos: dúas guerras en 25 anos. Agora, de continuar por ese camiño, as burguesías podían ser desprazadas do poder polo movemento obreiro maioritariamente influído polo comunismo. A segunda grande idea de Churchill foi a necesidade de establecer un “pano de aceiro” para evitar que o comunismo seguira avanzando por Europa occidental; como resposta lóxica a este postulado prodúcese a intervención imperialista en Grecia que fora liberada dos nazis polas guerrillas de tendencia comunista e a expulsión dos partidos comunistas dos gobernos da Europa capitalista.

É pois, a necesidade de buscar solucións pacíficas ás contradicións intercapitalistas, as que levan a aparición da Comunidade Europea do Carbón e o Aceiro; a defensa do capitalismo por enriba de todo.

Na etapa de expansión económica que vai dende o final da Iiª Guerra Mundial ata finais dos anos sesenta, poucos pasos se deron na construción europea. Acelérase o proceso ó entrar nunha etapa recesiva a nivel económico e cando as contradicións entre as burguesías nacionais vólvense poñer en evidencia; e sobre todo despois da desaparición da URSS, da restauración capitalista no leste de Europa, e a perda de forza da esquerda na Europa occidental ata, podemos aseverar, a súa desaparición. Pero que a esquerda tradicional europea se atope hoxe en bancarrota, refírome fundamentalmente ós partidos comunistas e algúns socialistas que non se reconverteron ó neoliberalismo, non indica que non haxa unha parte dos cidadás europeos que manteñen posicións da esquerda tradicional e outra que mantén posicións que podemos definir como “anti- globalización neoliberal”, aínda que non apareza con claridade unha alternativa ó sistema capitalista.

Estamos pois nun proceso pulado pola burguesía imperialista europea que aproveita a febleza do pensamento e da organización da xente da esquerda, para aceleralo e impoñer unha construción da Unión Europea antidemocrática, que é o propio do capitalismo, e que sexa un instrumento ó servizo dos seus intereses económicos, nestes etapa de crise, que abre de novo un período de contradicións entre os diferentes sectores da burguesía a nivel mundial. Un modelo excluente da maior parte da poboación.

E nesta perspectiva é importante subliñar tamén, que a construción da UE atopa importantes atrancos por parte dos EEUU de Norteamérica, que utiliza a fondo o seu instrumento máis eficaz, a OTAN, para materializar esta política: guerra de Iugoslavia, ingreso de países da Europa do leste antes da súa incorporación á Unión Europea, enfrontamento con Rusia, asentando mísiles en Polonia e a república Checa o que dificulta as relacións coa Unión nunha cuestión vital como é o subministro de petróleo e gas, etc. Nestas circunstancias, inclusive entre sectores que se consideran da esquerda, pode medrar a opinión de que o importante é que a Unión se consolide, a calquera prezo, que xa chegarán tempos mellores nos que se poidan introducir modificacións fondas no que hoxe se aprobe. Están cegos os que así pensan, e o que nos indican é que deixaron de ser esquerda; apostan pola consolidación do modelo capitalista máis depredador, antidemocrático e agresivo, só superado polo fascismo e o nazismo. [Voltar ao inicio desta nova]

O ATAQUE DE GEORGIA TIVO APOIO E BENZÓN DOS U.S.A

2008-08-22T11:20:00.000-07:00

O masivo ataque xeorxiano sobre Osetia do Sur estaba acordado con Washington

Knut Mellenthin [Junge Welt]

Tiña o presidente xeorxiano Michail Saakasjwili, "luz verde" de Washington, cando na noite do venres deu a orde ás súas forzas armadas de atacar Osetia do Sur? A resposta é un rotundo si, e só pode discutirse o porqué o Goberno ianqui decidiu esta vez soltarle a correa ao can, cando no pasado sempre o tivera retido.

A reconquista de Osetia do Sur e de Abjasia é "o obxectivo da miña vida", comunicara Saakasjwili en novembro de 2003, antes da súa imposición como presidente a finais de xaneiro do 2004 grazas a unha subversión apoiada por EE.UU.

"Faremos o máximo posibel para que a próxima festa nacional tamén se poida celebrar en Sujumi, a capital de Absajia." Isto sería normalmente en xaneiro de 2009; nembargantes, había entre medias unhas novas eleccións. No seu discurso de toma de posesión Saakasjwili falou da necesidade de construír un exército poderoso, "para volver a refacer a unidade de Xeorxia". O 25 de maio de 2004 celebrouse en Xeorxia o maior desfile militar da historia do país e Saakasjwili dixo: "Se se pregunta a calquera soldado xeorxiano porqué serve no exército, todos te responderán: para reconstruír a integridade territorial de Xeorxia".

Podía ser isto un malentendido? A cúpula xeorxiana pasou pronto aos feitos: tras enfrontamentos militares de varios días en Osetia do Sur, na madrugada do 19 de agosto de 2004, tropas de elite xeorxianas asaltaron varios outeiros estratexicamente importantes nas inmediacións da capital Tsjinwali. Todos os observadores competentes estiveron de acordo en que era o preludio dun ataque maior. Sen embargo, nun xiro dos acontecementos sorprendente e sen declaración oficial, os soldados xeorxianos desocuparon poucas horas despois as posicións conquistadas. As suposicións que se barallaron entón, eran que o goberno estadounidense intervira a través do seu poderoso embaixador en Tibilisi.

O veto estadounidense tamén tentaba probabelmente evitar unha escalada bélica en setembro de 2006. Naquel entón, o ministro de defensa Irakli Okruaschwili, un "tolo atrevido" non moi responsabel dos seus actos, tivera que aterrar de emerxencia co seu helicóptero en territorio de Osetia do Sur, despois de que antes houbese estado media hora sobrevoando provocadoramente sobre Tsjinwali. "Todos deberían entender que os impulsos deses bandidos van a terminarse dunha vez por todas moi axiña", ameazou a seguir Okruaschwili e informou de que proximamente dirixiría persoalmente "unha expedición de castigo". No verán do 2007 alardeaba que se bebería o próximo champán de ano nova na capital surosetia. En lugar diso caeu en desgraza con Saakasjwili, foi enviado incluso temporalmente a un cárcere xeorxiana e vive na actualidade exiliado en Francia.

O primeiro indicio de que o Goberno xeorxiano ten agora a bendición de Washington para a súa agresión a Osetia do Sur, foi a actitude do congresista estadounidense Zalmay Khalilzad, antigo representante estadounidense en Kabul, no Consello de Seguridade da ONU: na reunión especial nocturna convocada precipitadamente despois do comezo do ataque xeorxiano, bloqueou cada toma de posición conxunta para a renuncia á violencia. Ata o momento non chegou de Washington nin unha soa palabra de crítica ao proceder de Saakasjwilis.

Observadores expertos en Moscova, preparáranse para un peor desenvolvemento do conflito, despois de que a Secretaria de Estado Condoleezza Rice se atopase con Dimitri Sanakojew, o "presidente de Osetia do Sur" nomeado polo Goberno xeorxiano, na súa visita a principios de xullo en Tbilisi. Ata ese momento había, entre os EE.UU. e a UE, unidade para ignorar a esta figura creada para as provocaciones e as aventuras militares.

Poucos días despois da visita da Secretaria de Estado, na que supostamente tamén se falaría sobre a inminente agresión, comezaron na base de Vaziani perto de Tbilisi, manobras conxuntas co nome de "Resposta Inmediata" onde xunto a 600 xeorxianos e pequenos grupos de oficiais de Ucraína, Azerbaixán e Armenia participou un continxente máis forte de 1000 soldados estadounidenses con diferente armamento. Os exercicios duraron do 17 ao 31 de xullo. Un día despois de terminar, na noite do 1 ao 2 se agosto, comezaron as provocacions militares das forzas armadas xeorxianas nas periferia de Tsjinwali.

Cando Saakasjwili deu a orde de atacar na noite do 7 de agosto, atopábanse aínda en Xeorxia parte das tropas estadounidenses que tomaron parte nas manobras, aínda que seica xa non estaban na base de Vaziani, que foi atacada polos avións de guerra rusos.

Igualmente había en Xeorxia 127 instrutores militares estadounidenses, entre eles 35 empregados de empresas privadas de seguridade. O Goberno estadounidense empezara xa en abril de 2002 co predecesor de Saakasjwilis, Eduard Shevardnadze, a adestrar unidades de elite do exército xeorxiano e a equipalos coas armas máis modernas. Cun custo de 65 millóns de dólares, este programa representaba por aquel entón un tipo de proxecto lámpada piloto cunha dimensión absoluta sen precedentes no campo da antigua URSS. Oficialmente terminou no ano 2004, mais continuou baixo outras nomes. Amais uníronse instrutores de Gran Bretaña e un número descoñecido de militares e "asesores de seguridade" de Israel. [Voltar ao inicio desta nova]

UNHA GALEGA NA CASA BRANCA!

2008-08-16T10:13:00.000-07:00

Chámase Concepción Martín (Conchita para os amigos, Connie en versión anglosaxona. Nasceu en Santiago de Compostela e criouse en Vigo, ten 63 anos e leva 25 apostada nunha beirarrúa fronte á Casa Branca. A súa manifestación vixilia non decaeu desde 1981 até a actualidade. Durante este período pasaron polo Despacho Oval catro presidentes: Ronal Reagan, George Bush, Bill Clinton e George W. Bush.

E cal é o motivo que levou a Concepción a esta protesta sen fin? En realidade, son moitos. Conchita emprendeu seu vigilia por un asunto persoal, mais co tempo foi abrazando o credo dos activistas mobilizados contra a carreira armamentística.

-A historia de Concepción ten a súa orixe na odisea que lle supuxo a separación do seu marido italoamericano cando aínda non cumprira os 30 anos. Tra-lo seu tormentoso divorcio, un tribunal dictaminou que a custodia da única filla debía ser para o pai, o que frustou os plans de Conchita, que pretendía voltar coa nena á súa terra. Porreen, non abdicou: recorreu a organizacións defensorasde os dereitos humans, visitou despachos e administracións de toda pelaxe en Nova York e Washington; apelou inclusivamente ao ministerio español de Asuntos Exteriores... Todo foi en van.

Por iso decideu, no 1981, plantarse diante de A Casa Branca para expresar o seu rexeitamento por "a corrupción e a inxustiza do sistema social norteamericano". Foi entón cando se sumou a Thomas Doubting, un activista que iniciara dous meses antes un protesto contra a proliferación de armas nucleares.

-Ao igual que Concepción, Thomas non se deu por vencido no seu protesto permanente.

Concepción vive na interperie. Subsiste a base de esmolas e donativos efectuados por simpatizantes das súas causas. Tamén vende pequenas pedras pintadas nas que expresa as causas que a moven a continuar coa súa vixilia.

-A súa actitude crítica tamén lle trouxo a correspondente doses de acritude das autoridades. Un dos momentos máis complicados da vixilia sen fin de Concepción tivo lugar o 8 de decembro de 1982. Ese día, a policía disparou e matou ao activista anti-nuclear Norman Mayer, que ameazara con facer voar polos aires o monumento ao primeiro presidente dos Estados Unidos, George Washington.

Para Conchita, os enfrontamentos cos axentes non chegaron tan lonxe, aínda que si padece o seu acoso. Prohibíronlle durmir nun saco de durmir ou colocar cadeiras na beirarrúa; incluso chegaron a estipular unhas medidas máximas para as súas faixas de denuncia e unha determinada distancia de separación de Thomas, o seu compañeiro de fatigas. Tamén denunciou ameazas policiais.Todos os presidentes que pasaron pola Casa Branca desde 1981 trataron de desfacerse da súa incómoda presenza. Mais Conchita resistiuno todo, conservando lucidez sobre o contido das súas denuncias e sobre a identidade do inimigo, como revela a súa resposta ao xornalista do Washington Park Times que lle preguntou nunha ocasión se non temía os eventuais perigos nocturnos en Lafayette Park, coa presenza dalgún individuo indesexabel. Ela sinalou co dedo a residencia oficial do presidente: "O MÁIS PERIGOSO ESTÁ AÍ DENTRO. ESA É A VERDADEIRA AMEAZA". [Voltar ao inicio desta nova]

A NEGACIÓN DA TORTURA(NO E. ESPAÑOL): UNHA DENUNCIA DE CARLO FRABETTI

2008-08-11T09:23:00.000-07:00

A negación da tortura

por Carlo Frabetti

A tortura, a máis repugnante forma de represión e de abuso de poder, é obviamente incompatibel co estado de dereito, e por iso nas seudodemocracias ao uso a súa práctica sistemática nunca é recoñecida. Mais negar a evidencia da tortura é cada vez máis difícil. Cada vez require maior cinismo por parte do poder e maior necedade por parte de quen se cren as súas mentiras e omisións, pois o coñecemento dos feitos obxectivos -os teimudos feitos- está, cada vez máis, ao alcance de calquera que teña acceso a un ordenador. Hoxe día, negar a tortura é como negar o Holocausto: require o mesmo grao de obcecación ou perversidade.

Fai tan só unha década, para comprobar que a tortura é unha práctica sistemática e impune (o que equivale a dicir que é unha estratexia política), había que emprender unha difícil labor de investigación. Porén na actualidade as evidencias son tan abrumadoras como facilmente accesibles, e negarse a velas ou a sacar as conclusións pertinentes equivale a ser cómplice da maior das infamias. Abonda con entrar na páxina web da Coordinadora para a Prevención da Tortura (www.prevenciontortura.org), que inclúe a máis de corenta organizacións de todo o Estado español (asociacións prol dereitos humanos, cristiáns de base, familiares de presos, etc.), para, a partires daí, realizar unha procura tan sinxela como esclarecedora. Abonda con preguntarse por que a Garda Civil e o Ministerio do Interior non saen ao paso de acusacións tan graves e notorias como as formuladas por Anika Gil na “pelota vasca” (un documental exhibido nos cines comerciais e visto por centos de milleiros de espectadores) para comprender que só hai unha resposta posible. Abonda con ler os informes de organizacións tan pouco sospeitosas de radicalismo como Amnistía Internacional ou a propia ONU para decatarse de que algo cheira a podre na nosa suposta democracia.

Por iso nun futuro inmediato asistiremos, con respeito á tortura, a unha mudanza de estratexia. Cando xa non sexa posible negala --e xa non o é--, intentarase minimiza-la. Non é casual que nos últimos tempos comecen a verse na televisión ignominiosas escenas de malos tratos gravadas polas cámaras instaladas en comisarías e cuartelillos, e tampouco é casual que algúns casos de corrupción e abusos policiais sexan aireados insistentemente polos medios de comunicación. Cando os síntomas xa non poden agocharse, inténtase falsear o diagnóstico. Agora pretenderán facernos crer que os casos de brutalidade policial son illadas excepcións que confirman a regra democrática, e que a lei os persegue co maior rigor.

Agora que a negación xa non é posibel, os catro poderes (o lexislativo, o executivo, o xudicial e o mediático) tentarán relativizar a tortura e os malos tratos centrando a atención nalgúns casos coidadosamente escollidos, coa esperanza de que as árbores nos impidan ve-lo bosque. Mais non o conseguirán: pódese enganar unha vez a todo o mundo e todas as veces a unha persoa; mais non se pode enganar todas as veces a todo o mundo. Hai demasiadas preguntas sen resposta, demasiadas acusacións non desmentidas, demasiadas imaxes tan imborrabeis como a do rostro desfigurado de Unai Romano, demasiadas testemuñas tan estremecedores como o de Amaia Urizar, violada por un garda civil cunha pistola. E hoxe, grazas a Internet, articular nun cadro coherente e significativo os datos que o poder intenta dispersar está ao alcance de calquera. Calquera texto de denuncia pode converterse nun hipertexto, e este mesmo artigo se ramifica nos que cito a seguir, que pola súa vez remiten a outras fontes ás que se pode acceder sen máis que pulsar unha tecla. Para non decatarse do que acontece, xa non abonda con ollar para outra beira: hai que taparse os ollos e as orellas, como os monos de Confucio. E hai que taparse a boca con amba-las dúas mans para non berrar pedindo o corpo dos culpabeis.

Textos asociados:
O significado da condena (www.rebelion.org/noticia.php?id=64959)
A mula e o boi (www.rebelion.org/noticia.php?id=59229)
A irmandade das vítimas (www.rebelion.org/noticia.php?id=27261)
A impunidade da tortura (www.rebelion.org/noticia.php?id=26604)
Si eu fose garda civil (www.rebelion.org/noticia.php?id=9537)
A cobardia dos lobos (www.nodo50.org/contraelimperio/rtf/137.rtf)
O valor das vítimas (www.nodo50.org/contraelimperio/rtf/136.rtf)
O silencio dos lobos (www.nodo50.org/contraelimperio/rtf/130.rtf)

[Voltar ao inicio desta nova]

INTELECTUAIS E CIENTISTAS DE PORTUGAL APELAN Á CONSCIENCIA DOS POVOS

2008-08-09T18:31:00.000-07:00

Polo seu interese publicamos este importante documento que se difunde en Portugal polos camaradas do PCP e asinan importantes persoeiros da vida científica e intelectual portuguesa.

[Partido Comunista Português]

Intelectuais portugueses consideram que «estamos perante um crescendo de irracionalidade brutal, cuja principal origem não reside, como afirma a ideologia dominante, na violência inata de grupos humanos atrasados e fanatizados, mas sim no sistema globalizado de exploração, domínio e opressão que espalha à escala planetária violência, agressão, atraso e miséria» e decidiram promover um abaixo-assinado dirigido a todos os que «independentemente de diferentes apreciações individuais sobre várias das matérias em causa» não deixarão, com o seu silêncio, que se repitam actos e tragédias que marcaram a horror e a fogo a face dos povos.
Apelo à consciência dos povos

Por diversas vezes, na história, intelectuais têm assumido o dever, entendido simultaneamente como direito, de lançar um grito de alerta.

O momento actual clama por um veemente apelo à consciência dos povos. Estamos perante um crescendo de irracionalidade brutal, cuja principal origem não reside, como afirma a ideologia dominante, na violência inata de grupos humanos atrasados e fanatizados, mas sim no sistema globalizado de exploração, domínio e opressão que espalha à escala planetária violência, agressão, atraso e miséria.

Foi num ambiente semelhante que, há menos de um século, germinaram as ideologias e os regimes fascistas e nazi-fascistas protagonistas das maiores tragédias que a humanidade viveu até hoje. É nesse ambiente que renascem e ganham fôlego novas expressões do mesmo flagelo.

Hoje, como então, avançam sob a capa do anticomunismo. Clamam pela criminalização, a perseguição, a proibição da existência e da acção dos comunistas. Mas o que pretendem de facto criminalizar, perseguir e reprimir é a liberdade, a democracia, o direito dos trabalhadores, dos cidadãos, dos povos à resistência e à luta por direitos humanos, pelo simples direito a sonhar, sequer, que outra sociedade é possível.

Não usam, hoje, camisas negras ou castanhas os porta vozes deste sombrio programa. Vestem fato e gravata e têm assento em importantes organismos internacionais.

Quiseram aprovar no Conselho da Europa uma resolução anticomunista que, se aplicada, teria como consequência uma implacável escalada persecutória, de repressão e de violência, não apenas contra os comunistas mas contra todos os que resistem e lutam contra o intolerável estado de coisas hoje dominante. Há muito que não era ouvida com tanta clareza, numa instituição europeia, a voz secular da opressão, do ódio à duríssima marcha da emancipação humana.

Conhecemos, por dolorosa memória histórica, o significado destes sinais.
Este é, por isso, o momento para exercermos o dever e o direito de lançar um vigoroso e urgente grito de alerta.

Independentemente de diferentes apreciações individuais sobre várias das matérias em causa, não deixaremos que, com o nosso silêncio, se repitam actos e tragédias que marcaram a horror e a fogo a face dos povos.
Não permitiremos, com o nosso silêncio, que a história se repita.

Primeiros subscritores:

Álvaro Magalhães - Escritor
Álvaro Siza Vieira - arquitecto
Domingos Tavares - Professor Universitário
Eduardo Souto Moura - Arquitecto
Filipe Diniz - Arquitecto
Frederico Carvalho - Investigador
Hélder Costa - Autor, Encenador
Isabel Allegro de Magalhães - Professora Universitária
João Arsénio Nunes - Historiador
João Ferreira - Bolseiro de Investigação
José António Gomes - Escritor
José Barata Moura - Reitor da Universidade de Lisboa
José Luís Borges Coelho - Músico
José Rodrigues - Artista Plástico
José Saramago - Escritor, Prémio Nobel da Literatura
Manuel Gusmão - Jornalista, Escritor
Maria Helena Serôdio - Professora Universitária.
Miguel Urbano Rodrigues - Escritor
Óscar Lopes - Escritor
Rogério Ribeiro - Artista Plástico
Rui Namorado Rosa - Professor Universitário
Urbano Tavares Rodrigues - Escritor

[Voltar ao inicio desta nova]

53 ANOS DO M 26-J. 50 DE REVOLUCIÓN CUBANA

2008-07-28T07:10:00.000-07:00

Carlos Ramírez Olivares*

Pode dicirse que o Movemento Revolucionario de l952-53, organizouse aproveitando a experiencia de cantos lle precederon (...) na súa máis ampla concepción histórica, percorre unha traxectoria cuxas raíces seus mártires, reafirma os seus obxectivos e perfecciona o seu proxecto que cala nas tradicións de loita do século XIX (...). Tanto nas súas ideas directoras como nos seus métodos, revelan en Fidel Castro, que o concibiu, as condicións do estadista previsor e condutor de povos (...) a súa xestación comeza na alborada de sangue que conforma o extracto máis profundo do noso Acerbo revolucionario, e que transita o extenso camiño de sacrificio e heroísmo percorrido a partir da Demajagua (...) a súa integración está condicionada pola frustración resultante dos gobernos padecidos durante medio século de república mediatizada, na súa última etapa xorde o Partido Ortodoxo como gran vehiculo de masas, e na que trala morte de Eduardo Chibás o seu conductor, en agosto de 1951, Fidel Castro comeza a erixirse como interprete dos intereses desas masas desorientadas (...)

O Golpe de Estado ocorrido o 10 de Marzo de 1952, implanta unha feroz Tiranía, Inmediatamente, unha Inter.-relación de situacións se concatenan para condicionar a formación a través dos preparativos do proxecto revolucionario que Fidel desde a casa de Abel Santamaría en 25 e ou no Vedado, para o inicio da insurrección armada mediante o asalto aos Cuarteis Moncada en Santiago de Cuba e Carlos M. De Céspedes na cidade de Bayamo o 26 de xullo de 1953, sen participación de partidos tradicionais ou outros sectores chamados insurreccionales. (...)

A consolidación da Tiranía no poder, baseada en métodos represivos contra os que se lles opoñen, (...) e as contradictorias situacións que ocorren no denominado sector insurreccional, organizacións que desaparecen, outras en estado de disolución, dirixentes que comezaron a desacreditarse. Doutra parte, mozos forzas que empezan a organizarse (...) Ao mesmo tempo, o Movemento consolídase.

A partir do Moncada, aumenta o seu compromiso co povo e Insurrección, fortalece un núcleo central de cadros imprescindibel para a continuidade na loita.

Fidel desde a cela do Presidio Modelo en Illa de Pinos, imparte instrucións a través de Melba Hernández e Haydée Santamaría que coordinan a Impresión e Distribución da primeira edición de ³A Historia Absolverame² (...) onde di: ³ Se queremos que os homes nos siguan hai que ensinarlles; un camiño e unha meta digna de calquera sacrificio,''O que foi sedimentado con sangue, debe ser edificado con ideas (...)''

Aí está a tarefa á que deben adicarse as enerxias, Fidel precisa desde o cárcere as súas concepcións para a reorganización do movemento (...) incluído un nome propio para nominalo. O 26 de xullo para definilo definitivamente (...). No que á min toca, con paciencia infinita, tentei de conducir o movemento para o lugar decoroso que debe ocupar para os destinos de Cuba, coa vista posta no mañá e con fe cega no éxito (...)

Non é casual que desde a súa saída da prisión, un dos asuntos que Fidel trata con algúns dos seus compañeiros en Nueva Gerona, na travesía do Piñero a Batabáno e nos seguintes días, foi o relacionado co futuro do movemento incluído o seu nome completo, que xa concibira na prisión: Movemento Revolucionario 26 de xullo (...) A colosal tarefa de Fidel, a partir do domingo 15 de maio de 1955, que son excarcerados por unha amnistía acadada por un forte movemento popular, de reestructuración do movemento (...) Este proceso, insire ribetes de singularidade, a reunión efectuada o domingo 12 de xuño de 1955, na humilde vivenda na rúa Factoría # 62 baixos en na Habana. Alí nese momento quedou integrada a primeira Dirección Nacional do Movemento Revolucionario 26 de Xullo. Esa noite atopabanse presentes 11 persoas, 9 homes e 2 mulleres.

Fidel, Melba, Haydée, Antonio Ñico López, Pedro Miret, José A. (Pepe) Suárez, Pedro Celestino Aguilera, Faustino Pérez, Armando Hart, Luis Barreto Milián, Jesús Montané, Juan Manuel Marquéz, tamén pertencían á Dirección nacional, que nese momento a policía acababa de propinarlle unha brutal malleira. (...) O obxectivo desa reunión era deixar constituída a Dirección Nacional do Movemento, cuxa razón fundamental continuaba sendo; ¨o ento da Tiranía e o establecemento dun sistema de xustiza Social, para Armada Popular (...) Agora, xa non só se trataba de derrocar para sempre a tiranía, o Derrocami cal, empregaríase a Insurrección trátase de derrocar un Sistema Caduco. (...)

Esa é unha das ideas directoras do Movemento Revolucionario do 26 de xullo (...) idea cuxo alcance se comprende no acto, con ese firme propósito alentado por Fidel e inspirado en José Martí e que comparte este grupo de Dirección, de procurar que a Revolución continuase nesta nova etapa superior de organización, sen compromiso algún, con Partidos e Organizacións, alleos aos principios establecidos polo Movemento Revolucionario ¨ 26 de Xullo” e moito menos cos veciños do norte.

Xorde así na máis absoluta 'Clandestinidade', en medio dunha Feroz e implacabel Tiranía, Asesorada e Apoiada polos Estados Unidos. (...) A existencia xa desta povoación, Combatentes de Vangarda; Os Moncadistas, avalado polas vidas ofrendadas e a súa disposición a seguir combatendo, cun programa realista de cambios,degoxado polo pobo, unha intelixente táctica e unha certeira visión estratéxica, un efectivo método para atraer ás masas, o Movemento consolídase e expándese. (...)

Oriéntase a criar; as Direccións Provinciais e Territoriais en todo o País. Mentres, grande parte da Dirección do Movemento, teñen que partir para México, encabezado por Fidel, onde se preparan para o futuro Desembarco, producido o 2 de decembro de 1956. (...) Ao saír exiliado o 7 de xullo de 1955, Fidel comezaría a Oficializar publicamente o Movemento (...)

De aí en adiante, o nome completo comezaría a figurar permanentemente na linguaxe coloquial dos seus membros e en toda correspondencia interna da organización.

O Movemento Revolucionario 26 de xullo, continua medrando, organizados en Células Clandestinas, Os grupos guerrilleiros nas Montañas medran coa incorporación de campesiños, loita e o Combate, e ao pobo, obreiros, xentes humildes e unha sólida base Logística; Organizadas nas Cidades polos Grupos Clandestinos do 26 de Xullo.

Xa, a finais do ano 1958, non só había participación dos Grupos Guerrilleiros nas Montanas e as Células do 26 de xullo nas Cidades, senón, tamén, unha importante forza de apoio á loita con simpatizantes, colaboradores, defensores, en contra da Tiranía. Na noite do 31 de decembro de 1958, amencer do primeiro, prodúcese a fuxida do Tirano e os Asasinos.

Fidel Castro, Xefe da Revolución, chama a todas as Forzas Revolucionarias a non deter a loita e o Combate, e aos obreiros, labregos e ao pobo, á Folga Xeral, en contra dun posibel Golpe de Estado. Prodúcese así, o Triunfo da Revolución, o primeiro de Xaneiro de 1959, que significou para o povo de Cuba, conquistar por primeira vez na historia, a Independencia e a Soberanía verdadeira, tras un saldo de ao redor de 20 mil mortos nun combate histórico e frontal contra as Forzas dunha Ditadura Militar Adestrada, Armada e asesorada polos Estados Unidos (...)

A Victoria Revolucionaria en Cuba constituíu para Estados Unidos unha das máis humillante derrotas políticas na súa existencia como Gran Potencia Imperialista, o que determinou que o Diferendo Histórico entre ambas Nacións entrase nunha nova e máis aguda etapa de confrontación, que se caracteriza desde entón pola aplicación, polos Estados Unidos dunha brutal política de hostilidade e agresións de todo xénero destinada a destruír a Revolución Cubana, Reconquistar o país e reimplantar o sistema dominante Neocolonial que durante máis de medio século impulsou a Cuba e que definitivamente perdeu fai máis de 45 anos.

Por todo isto, seguimos en 26!

* Director do Museo Abel Santamaría Voltar ao inicio desta nova

AS "DAMAS DE BRANCO": MERCENARIAS DA POLÍTICA

2008-07-22T10:46:00.000-07:00

Mercenarias da política. As «Damas de branco» de Cuba

por Salim Lamrani*

En Cuba, un grupo de mulleres, as «Damas de branco», manifestan cada domingo pola liberación dos seus parentes. A propaganda occidental compáraas coas «Nais da Praza de Maio» quen manifestaban polos desaparecidos arxentinos. O seu obxectivo: tratar de comparar ao goberno cubano coa ditadura militar argentina. Pero a verdade é que estas mulleres están ao soldo de Washington para facer o seu espectáculo cada semana.

As «Damas de branco» cubanas adquiriron certa fama na prensa occidental, que informa regularmente das súas actividades. Elevadas ao rango de símbolo da loita pola liberdade, as damas gozan dunha propaganda mediática que faría palidecer de envexa a calquera grupo opositor do mundo, mentres que en Cuba, máis ben suscitan a indiferenza e o rexeitamento da povoación.

«Damas de branco» e Nais da Praza de Maio, a mesma loita?

As «Damas de branco», familiares dos 75 opositores encarcerados en marzo de 2003 por «asociación cunha potencia estranxeira», maniféstanse todos os domingos en Cuba para esixir a liberación dos seus. Para dotarse de certa lexitimidade e ocultar as razóns que conduciron aos seus familiares ao cárcere, as Damas de branco utilizan o método de loita das Nais da Praza de Maio e comparan con moito gusto a loita que levan a cabo ambas organizacións. A prensa internacional tamén se ten apresurado a establecer comparanzas precipitadas, naturalmente sen molestarse en coñecer a opinión das nais arxentinas, as principais interesadas.

Consultada con respecto a este asunto, Hebe de Bonafini, presidenta da asociación Nais da Praza de Maio, universalmente recoñecida e respectada pola súa incansabel loita contra as inxustizas, denunciou a relación falaz efectuada polas Damas de branco e tivo unha resposta bastante mordaz para os xornalistas en cuestión:

«Primeiro, déixeme dicirlle que a Praza de Maio está na Arxentina e en ningún outro sitio. O noso pano branco simboliza a vida mentres que esas mulleres das que vostede me fala representan a morte. Esta é a diferenza máis importante e máis substancial que hai que sinalar aos xornalistas. Non imos aceptar que nos comparen ou utilicen os nosos símbolos para confundirnos. Estamos en total desacordo con elas.

Esas mulleres defenden o terrorismo de Estados Unidos. Defenden ao primeiro país terrorista do mundo, o que máis sangue ten nas mans, o que máis bombas lanza, o que invade máis países, o que impón as sancións económicas máis duras aos demais. Estamos falando da nación que é responsable dos crimes de Hiroshima e Nagasaki.

Esas mulleres non se dan conta de que a loita das Nais da Praza de Maio simboliza o amor polos nosos fillos desaparecidos, asasinados polos tiranos impostos por Estados Unidos. O noso combate representa a revolución, a que os nosos fillos e as nosas fillas quixeron facer. A súa loita é diferente, pois defenden a política subversiva de Estados Unidos, que só contén opresión, represión e morte» (1)

A manifestación do 21 de abril de 2008

O 21 de abril de 2008, as Damas de branco orquestaron unha operación mediática manifestándose fronte á sede do ministerio do Interior, situada en Praza da Revolución en pleno centro de La Habana, e foron levadas a súas casas polas autoridades (2).

Os medios occidentais apresuraronse a denunciar un acto de represión contra unha manifestación pacífica e espontánea. A axencia de prensa Reuters describiu un «ataque violento ás mulleres dos disidentes encarcerados». Outros medios criticaron «unha operación represiva calculada» que dispersou «pola forza» a manifestación (3).

Non obstante, a presenza da prensa occidental desde a 6 da mañá na Praza da Revolución, pon inmediatamente en tea de xuízo o carácter «espontáneo» da manifestación. En canto ao «ataque violento» que describiu a prensa –dando a impresión de que os manifestantes foron vítimas dunha carga dunha policía antidisturbios, inexistente en Cuba–, os vídeos e as imaxes mostran simplemente a unha vintena de mulleres funcionarias do Ministerio de Interior, vestidas con camisa, saia e zapatos de tacón, sen armas, conducindo ás Damas de branco para un autobús de turismo con aire acondicionado. Por outra parte, unha das opositoras, Berta de los Ángeles Soler, declarou a Associated Press que ningunha delas fora vítima de malos tratos: «Non nos mallaron. Non houbo violencia» (4).

Para os medios occidentais, este incidente é unha proba do carácter represivo do goberno cubano. Non obstante, esquécense de subliñar que se prohiben manifestacións todos os días en todos os países do mundo. En Francia, por exemplo, unha manifestación só se pode realizar se a autoriza a prefectura. Tamén abonda lembrar de que forma trataron a unhas estudantes de 15 anos durante as manifestacións estudiantís de 2007 en Francia –arrastradas polo chan violentamente pola policía– para ver as diferencias. Este tipo de actuacións xamais se produciu en Cuba.

Do mesmo modo, a prensa non revelou que ás Damas de branco se lles levou a súas casas respectivas tres horas despois do inicio da manifestación e co fin de evitar calquera enfrontamento coa poboación. En efecto, estouparon tensións entre elas e un centenar de persoas que acusáronlles de promover a política exterior de Estados Unidos.

Grupo independente?

Miriam Leyva, unha das fundadoras do movemento, declarou que a súa acción era só «humanitaria» «Non temos axenda política», afirmou (5). Laura Pollán, a voceira do grupo, defendeu vigorosamente a independencia das Damas de branco. «Somos mulleres libres que non obedecemos ordes de ninguén» (6).

Pola súa banda, o goberno cubano denunciou «unha provocación» orquestada desde Estados Unidos pola congresista de extrema dereita de Florida Ileana Ros-Lehtinen, que «estimulou as actividades destes grupúsculos, como xustificación para recibir o financiamento do goberno ianqui» (7)

Cal é a realidade?

Os elementos dispoñibeis poñen en tea de xuízo as afirmacións de independencia das Damas de branco. O representante estadounidense na Habana, Michael Parmly, reniuse regularmente con este grupo, como o demostran varias fotos difundidas na televisión cubana. Tamén fixo pública unha conversa telefónica do 18 de abril de 2008 con Ileana Ros-Lehtinen que demostra, sen ningunha ambigüidade, que a operación do 21 de abril foi organizada en Florida pola congresista e a Fundación Nacional Cubano Americana (FNCA) (8).

Convén lembrar quen son Ileana Ros-Lehtinen e a FNCA. A congresista é unha partidaria acérrima da man dura contra Cuba. Participou no secuestro do pequeno Elián González no 2000 e defendeu con vigor aos coñecidos terroristas Orlando Bosch e Luis Posada Carriles. Tamén se declarou partidaria do reforzo das sancións económicas. En marzo de 2006, lanzou un chamamento a favor da eliminación física do ex presidente cubano Fidel Castro, declarando nunha entrevista para o documental británico 638 Ways to Kill Castro: «Aprobo a posibilidade de que alguén asasine a Fidel Castro» (9).

No que fai á FNCA, a súa implicación no terrorismo contra Cuba, particularmente nos atentados sanguentos de 1997, está amplamente demostrada. Unha fonte indiscutible demóstrao de maneira inequívoca. O 22 de xuño de 2006, José Antonio Llama, ex director da organización, revelou esta realidade. Segundo el, a FNCA tivo ao dispor dun helicóptero de carga, 10 avións ultralixeiros con control remoto, sete embarcacións, unha lancha rápida Midnight Express e unha cantidade ilimitada de material explosivo. «Estabamos impacientes pola supervivencia do réxime de Castro tralo derrubamento da Unión Soviética e o sistema socialista. Queriamos acelerar a democratización de Cuba empregando calquera medio para logralo», confesou (10).

Que país do mundo aceptaría que os seus cidadáns se asociasen cunha persoa que lanzou un chamamento ao magnicidio contra o presidente da República? Que nación aceptaría que certos individuos se vinculasen cunha organización terrorista? Que ocorrería en Francia se algunhas persoas se asociasen con Al Qaeda, por exemplo? A prensa occidental cualificaríaos de «disidentes»? Estarían libres?

A reunión de Miami

O 8 de abril de 2008, organizouse unha mesa redonda no hotel Biltmore de Coral Gables, en Florida, en presenza do secretario de Comercio estadounidense Carlos Gutiérrez, o embaixador da república Checa en Washington Petr Kolar e varios membros da extrema dereita cubana co fin de debater do futuro de Cuba. «O firme protexo á disidencia cubana é o mecanismo adecuado para propiciar un troco democrático na illa», concluíron finalmente, o que non é nada máis que un chamamento á subversión, contrario ao dereito internacional e á lexislación cubana (11).

Washington é perfectamente consciente de que os grupúsculos de disidentes cubanos están completamente illados no país. A povoación percebe a súa actitude como de colaboracionismo cunha potencia inimiga. Por iso Gutiérrez e os demais participantes insistiron no feito de que «o esencial [era] que os opositores non se sentisen illados na súa loita». O secretario de Comercio lembrou que hai un orzamento de 80 millóns de dólares, desde xullo de 2006, dedicado ao apoio dos disidentes cubanos (12).

A FNCA tamén publicou un informe de 21 páxinas sobre a axuda que proporciona Washington aos disidentes cubanos. Segundo a organización, menos do 17% dos 65 millóns de dólares destinados aos opositores cubanos no 2006 chegaron realmente a eles (13).

Conversa dos opositores co presidente Bush

O 6 de maio de 2008, o presidente estadounidense George W. Bush, que declarou varias veces a súa intención de derrocar ao goberno de La Habana, incluso tomou o tempo para entrevistarse directamente con Berta Soler de las Damas de branco, Martha Beatriz Roque e José Luis «Antúnez» García, por videoconferencia. Estes se atopaban na Sección de Xuros Norteamericanos (SINA) de La Habana con Michael Parmly, para recibir as directrices do seu principal mecenas, acompañado da secretaria de Estado Condoleezza Rice e de Gutiérrez, durante 45 minutos (14).

Berta Soler indicou que Bush os «felicitou» polo seu labor e mesmo aproveitou a ocasión para pedir máis fondos a Washington: «Agradecémoslle a axuda que nos dan os exiliados cubanos, pero non nos acada» (15). A data do 6 de maio non é casual pois trátase exactamente do cuarto aniversario do plan de Bush adoptado no 2004 contra Cuba cuxo obxectivo é mandar de novo a Cuba ao estatus de neocolonia.

Durante o seu discurso na reunión do Consello das Américas o 7 de maio de 2008, Bush repetiu que o seu principal obxectivo era a illa do Caribe. «Unha nación na rexión aínda se acha baixo o xugo da tiranía dunha época anticuada. Trátase de Cuba». Aproveitou a ocasión para subliñar «a extraordinaria oportunidade» que lle permitiu dirixirse directamente a algúns opositores e reiterou a súa intención de facer todo o que fose posible para romper a orde establecido en Cuba (16).

Así, a obsesión cubana da Casa Branca case relegou a guerra de Iraq, a crise económica, a debilidade do dólar, a debacle alimentaria, os graves cambios climáticos e a explosión do prezo do petróleo a un segundo plano das prioridades estadounidenses. Bush tomou o tempo da súa axenda, sumamente cargada, para dialogar cos opositores cubanos. As intencións de Washington están claras (17).

Resposta do goberno de La Habana

O Ministerio cubano de Relacións Exteriores emitiu unha declaración na que denunciaba a actitude de Estados Unidos que «alenta a subversión no país», e «acusa ao goberno de Estados Unidos de fabricar e promover estes e outras provocaciones contrarrevolucionarias e as conseguintes campañas mediáticas contra Cuba» (18).

O comunicado estigmatiza o «Plan subversivo, en virtude do cal, só entre os anos 1996 e 2006, subministraron á contrarrevolución interna [...] máis de 23.000 aparellos de radio de onda curta, así como millóns de libros, boletíns e outros materiais informativos, segundo recoñeceu o informe publicado o 15 de novembro de 2006 pola Oficina de Auditoría do goberno de Estados Unidos (GAO).

Só neste ano 2008, o goberno de Estados Unidos dispón de 45,7 millóns de dólares para pagar aos seus grupos mercenarios en Cuba e para montar provocaciones [...]. Este importe forma parte da factura total de 116 millóns que terán sido destinados durante a administración de Bush para alimentar a industria da subversión e a contrarrevolución interna en Cuba, a expensas do contribuínte norteamericano.

A Sección de Intereses dos Estados Unidos en La Habana (SINA) deveu-se puntal da política subversiva do goberno norteamericano e fortaleceu o seu papel como Estado Maior da contrarrevolución interna. De acordo co citado informe da GAO, entre os anos 2000 e 2005 as importacións da SINA aumentaron case nun 200%, correspondendo o 50-70% deste volume a materiais para entregar aos seus grupos mercenarios [...]

A SINA dirixe permanentemente aos elementos contrarrevolucionarios, a quen contacta e imparte instrucións de forma sistemática. Soamente durante o ano actual, organizou decenas destas reunións cos seus mercenarios en Cuba [...]

Un dos grupúsculos que foi particularmente apadriñado, apoiado e financiado pola SINA é precisamente o das chamadas ‘Damas de Blanco', escollido nestes momentos polo presidente George W. Bush e os seus servizos especiais, como punta de lanza contra Cuba [...].

Unha delas recibiu, incluso, unha carta de recoñecemento do propio presidente George W. Bush, así como financiamento e apoio para publicar un libro sobre as experiencias contrarrevolucionarias do seu esposo, un dos mercenarios sancionados por servir aos intereses do goberno que nos agrede. O ‘lanzamento' dese libro fíxose en presenza do funcionario da Sección de Xuros yanki en La Habana, Thomas Hamm.

O propio Bush deu a benvida, o pasado 24 de xaneiro, na mesma Casa Branca, a unha integrante deste grupo e esposa doutro coñecido mercenario, tamén sancionado. O Presidente dos Estados Unidos non soamente lle ofreceu o seu apoio, senón que pediu ao mundo que ‘apoie' a causa da contrarrevolución en Cuba.

Cuba reafirma o seu dereito a impedir, neutralizar e responder a estas accións provocadoras concibidas, financiadas e estimuladas polo Goberno dos Estados Unidos e a súa Sección de Xuros en La Habana» (19).

As «Damas de branco» financiadas por unha organización terrorista de Florida

O goberno cubano tamén revelou que Martha Beatriz Roque e as Damas de branco recibían emolumentos que chegan a 1.500 dólares ao mes –¡case 100 veces o salario medio en Cuba!– por parte da organización «Rescate Xurídico» (RJ) de Florida, mentres que as sancións económicas impiden a calquera cubano de Estados Unidos que mande máis de 100 dólares mensuais á súa familia no país (20).

O presidente desta asociación é, nada menos, Santiago Álvarez Fernández Magriñat, coñecido terrorista, amigo íntimo do tristemente famoso criminal Luis Posada Carriles –responsable, entre outros, do sanguento atentado contra o avión de «Cubana de Aviación» o 6 de outubro de 1976, que custou a vida a 73 persoas–, e que actualmente cumpre unha pena de prisión por posesión ilegal de armas en Estados Unidos (fusís automáticos, granadas, lanzagranadas...). Esta entidade depende ela mesma de fondos gobernamentais (21).

A implicación de Santiago Álvarez en actos de terrorismo internacional é obvia. A Interpol difundiu o dosier desta criminal en alerta vermella e lembrou que estivo implicado no intento de asasinato de Fidel Castro na Universidade de Panamá no 2000. Segundo a Interpol, Álvarez é responsable da organización, o financiamento e a introdución dun equipo terrorista en Vila Clara, no centro de Cuba, o 21 de abril de 2001 co obxectivo de sabotar as instalacións turísticas (22).

As autoridades cubanas tamén publicaron unha conversa telefónica entre Álvarez e un dos seus axentes infiltrados, Yhosvani Sury, na que lle pedía que puxese dúas bombas no cabaret Tropicana (23). Associated Press lembra que Álvarez recoñeceu publicamente varias veces o seu pasado de «militante violento contra Cuba realizando ataques e infiltrando grupos armados» (24). Álvarez foi reclutado pola CIA nos anos 60 e participou en diversas accións criminais, particularmente no ataque de Boca de Samá, en Cuba, o 12 de outubro de 1972 no que morreron asasinadas dúas persoas e unha nena pequena perdeu unha perna (25).

A cambio dos emolumentos percibidos, Martha Beatriz Roque escribiu unha carta ao xuíz James Cohn recoñecendo a colaboración da fundación «Rescate Xurídico» coa oposición cubana. Nun correo electrónico destinado a Roque, Carmen Machado, tesoureira da entidade, explicaba a importancia da devandita carta: «A carta sería dirixida ao xuíz James Cohn. Este xuíz é o que vai ter a última palabra nos anos que lle van caer ao noso amigo [Santiago Álvarez]». Segundo o xornal de extrema dereita O Novo Herald de Miami, «en xuño do 2007, o xuíz federal James I. Cohn decidiu cortar nun tercio as sentencias de 46 meses de cárcere a Alvarez e de 30 meses ao seu colaborador Osvaldo Mitat» (26).

Así, a cambio dunha substanciosa retribución económica, os opositores permitiron a un notorio terrorista, cuxas mans están manchadas de sangue inocente, conseguir unha rebaixa de condena en Estados Unidos. Que pasaría en Francia se un «opositor» fose financiado, por exemplo, polo responsabel dos atentados terroristas de París no 1995? Estaría libre? Ou estaría encarcerado e acusado, con razón, de asociación cunha organización terrorista?

Felipe Pérez Roque, o ministro cubano de Relacións Exteriores, expuxo as mesmas preguntas: «¿Que pasaría se a dona Martha Beatriz Roque [e as Damas de branco] [...] vivisen en Estados Unidos e fosen acusadas de recibir diñeiro dun grupo terrorista que actuase contra Estados Unidos? [...] Que prevé a lei norteamericana? (27).

Implicación dos diplomáticos estadounidenses

Despois dunha investigación, as autoridades cubanas descubriron unha situación aínda máis grave. O mesmo xefe da misión diplomática de Estados Unidos, Michael Parmly, encargábase de entregar os fondos procedentes de «Rescate Xurídico» a Martha Beatriz Roque e Laura Pollán de las Damas de branco, violando flagrantemente o dereito internacional e particularmente a Convención de Viena, de 1961, para as relacións diplomáticas e consulares, cuxo Artigo 41 subliña que os diplomáticos están obrigados «a non inmiscirse nos asuntos internos» dos países anfitrións (28). Nun correo electrónico ao seu sobriño Juan Carlos Fuentes, enviado o 26 de abril de 2007 ás 20:27, Martha Beatriz Roque transmitía as seguintes directrices ao seu contacto:

«Rógoche chames en Washington a este teléfono […] a Bérengère Parmly, é a filla de Parmly e seu papá vai estar por alá nestes días e pode ser o carteiro a través de ela, eu teño outra posibilidade que se puidese fariamos antes, pero esta é segura. O carteiro sae o 10 de maio para Washington por problemas médicos e estará alí dúas semanas» (29).

A SINA, lonxe de desmentir as acusacións do goberno cubano, confirmounas nun comunicado: «A política estadounidense, desde fai moito tempo, é proporcionar asistencia humanitaria ao pobo cubano, especificamente a familias de presos políticos. Tamén permitimos que o fagan as organizacións privadas» (30). Que país do mundo aceptaría semellante comportamento sen reaccionar?

Laura Pollán tamén recoñeceu nunha declaración que recibira a suma de 2.400 dólares de «Rescate Xurídico» a través de Martha Beatriz Roque (31). «Aceptamos a axuda, o apoio, desde a ultradereita ata a esquerda, sen condicións», xustificouse Pollán (32). O opositor Vladimiro Roca tamén confesou que a disidencia cubana está subvencionada por Washington alegando que a axuda financeira recibida era «total e completamente lícita». Para o disidente René Gómez, o apoio económico por parte de Estados Unidos «non é unha cousa que faia que ocultar ou da que teñamos que avergonzarnos» (33).

Do mesmo modo, o opositor Elizardo Sánchez confirmou implicitamente a existencia dun financiamento por parte de Estados Unidos. «A clave non está en quen envía a axuda, senón en que se fai coa axuda» (34). Agence France-Presse informa de que «os disidentes, pola súa banda, reivindicaron e asumiron esas axudas económicas» (35). A axencia española EFE, alude aos «opositores pagos por Estados Unidos» (36). No que fai á axencia de prensa británica Reuters, «o goberno estadounidense proporciona abertamente un apoio financeiro federal para as actividades dos disidentes, o que Cuba considera un acto ilegal» (37).

O que omite a axencia Reuters é que o dereito internacional prohibe formalmente o financiamento dunha oposición interna por outra nación. Do mesmo modo, dito acto é ilegal non só en Cuba senón tamén en calquera outro país do mundo. Todos os códigos penais castigan severamente calquera asociación cunha potencia estranxeira co obxectivo de atentar contra os xuros da nación, en Estados Unidos (38), en Francia (39), en España (40), en Bélgica (41), en Italia (42), en Suíza (43), en Suecia (44) ou en calquera outro lugar.

Martha Beatriz Roque

Martha Beatriz Roque é unha opositora especial. Pronunciouse abertamente a favor do mantemento das sancións económicas inhumanas e anacrónicas que afectan a todas as categorías da poboación cubana. Tamén afirmou durante unha conversa telefónica gravada polos servizos de intelixencia cubanos que pouco lle importaba se os Estados Unidos invadisen a Cuba (45).

O conservador diario de Florida The Miami Herald sinala que «está considerada como unha partidaria da man dura, que apoia abertamente a George Bush e que ata unha vez, simbolicamente, votou por el. Roque está estreitamente asociada á misión diplomática estadounidense de La Habana, adonde asiste a eventos especiais, usa Internet e conéctase a Radio Martí de Miami, financiada por Estados Unidos, para expresarse contra o goberno de Castro» (46). Roque é tan íntima de Parmly que este lle deu o seu número de teléfono persoal en Washington (47).

Domingo Amuchastegui é un ex axente dos servizos de intelixencia cubanos que se exilóu en Miami no 1994. A propósito dos disidentes, fixo as seguintes declaracións: «¿Acórdanse do bico da morte? Para min, calquera disidente que entra en contacto coa Sección de Intereses ou cos exiliados de Miami perde toda posibilidade de lexitimidade». Respecto a Roque fustigóu o seu oportunismo: «Martha Beatriz era un dos altos funcionarios máis odiados no Ministerio do Azucre durante anos. Era unha extremista. Non a tomei en serio cando era unha comunista leal e non a tomo en serio agora» (48).

A opinión de Wayne S. Smith

Wayne S. Smith é un ex diplomático que foi xefe da SINA en La Habana de 1979 a 1982. Segundo el, é completamente «ilegal e imprudente mandar diñeiro aos disidentes cubanos». Agregou que «ninguén debería dar diñeiro aos disidentes e menos aínda co obxectivo de derrocar ao goberno cubano». Referíndose á actuación de Michael Parmly, Smith cualificouna de contraria ás leis internacionais pois «se inmiscúe nos asuntos internos doutra nación e porque Santiago Álvarez está acusado de terrorismo» (49).

As «Damas de branco» son axentes ao servizo dunha potencia estranxeira

Os disidentes cubanos e as Damas de branco teñen todo o dereito a opoñerse ao goberno de La Habana. É lexítimo criticar ao poder e incluso expresar abertamente o seu desacordo sen temor a represalias, o que non deixan de facer por outra parte os opositores cubanos.

En cambio, é ilegal desde o punto de vista da lexislación cubana, da lei de todos os países do mundo e do dereito internacional, asociarse cunha potencia estranxeira co obxectivo de promover a súa política exterior. Ao facelo, as Damas de branco deixan de ser opositoras para converterse en axentes dunha potencia estranxeira e violan a lei.

Desde un punto de vista moral, ético e patriótico, é inaceptabel que certos individuos se asocien co inimigo histórico de Cuba –o goberno de Estados Unidos– que fixo todo o posible para impedir que a illa accedese plenamente á súa independencia, que orquestóu unha campaña terrorista que custou a vida a 3.470 cubanos e paralisou de forma definitiva a 2.099 inocentes, que invadiu militarmente o país en abril de 1961, que ameazou con desintegrar a nación, con bombas nucleares, en outubro de 1962, que impón sancións económicas crueis e inhumanas que afectan gravemente ao benestar de toda a poboación desde o 6 de xullo de 1960, e que libra unha guerra política, diplomática e mediática sen descanso contra Cuba.

Os medios occidentais violan tamén a deontología xornalística ocultando esta realidade e persistindo en cualificar ás Damas de branco e a Martha Beatriz Roque de simples opositores. Enganan grave e deliberadamente á opinión pública co fin de facerlle crer, en caso de reacción das autoridades e da xustiza cubanas, nunha nova onda de represión arbitraria contra «pacíficos militantes dos dereitos humanos».

Notas

(1) Salim Lamrani, «As chamadas ‘Damas de Blanco' defenden o terrorismo de Estados Unidos e as Nais da Praza de Maio simbolizamos o amor aos nosos fillos asasinados por tiranos impostos por Estados Unidos», Rebelión, 28 de xuño de 2005. http://www.rebelion.org/noticia.php?ide=17055 (sitio consultado o 31 de outubro de 2005).

(2) Luisa Yáñez, «Cuban Police Break Up Dissident Sit-In», The Miami Herald, 22 de abril de 2008.

(3) O Novo Herald, «Atropelan ás Damas de Blanco», 22 de abril de 2008.

(4) Will Weissert, «Cuban Police Break Up Women's Sit-In For Release of Husbands», The Associated Press, 21 de abril de 2008.

(5) Mark Frank, «Cuba Lashes Out at Wives of Jailed Dissidents», The Associated Press,22 de abril de 2008.

(6) Wilfredo Cancio Isla, «As Damas de Blanco acusan de espionaxe ao goberno cubano», O Novo Herald, 22 de abril de 2008.

(7) Granma, «Fracasa provocación contrarrevolucionaria», 22 de abril de 2008.

(8) Wilfredo Cancio Isla, «As Damas de Blanco acusan de espionaxe ao goberno cubano», op. cit.

(9) Lesney Clark, «Ros-Lehtinen : Kill-Castro Vídeo a Trick», The Miami Herald, 9 de decembro de 2006.

(10) Wilfredo Cancio Isla, «Revelan un plan para atentar contra Castro», O Novo Herald, 22 de xuño de 2006.

(11) Granma, «Non haberá espazo para a subversión en Cuba», 16 de abril de 2008; The Associated Press, «Cuba's Communist Party Says Changes Will Not Lead to Subversion», 17 de abril de 2008; The Associated Press, «Party: Non Room In Cuba For ‘Subversion'», 16 de abril de 2008.

(12) Ibid.

(13) Alfonso Chardy, «Exile Group: Not Enough Money Getting to Cuban Dissidents», The Miami Herald, 15 de maio de 2008.

(14) Agence France Presse / O Novo Herald, «Bush fala con disidentes cubanos», 6 de maio de 2008.

(15) Reuters, «Bush fala por teléfono cos disidentes cubanos», 6 de maio de 2008.

(16) Office of the Press Secretary, «President Bush Attends Council of the Americas », Department of State, 7 de maio de 2008. http://www.whitehouse.gov/news/releases/2008/05/20080507-4.html (site consultado o 8 maio 2008).

(17) Orlando Oramas León, «A pagar alá», Granma, 12 de maio de 2008.

(18) Ministerio de Asuntos Exteriores da República de Cuba, « Declaración do Ministerio de Relacións Exteriores », Granma, 23 de abril de 2008, http://europa.cubaminrex.cu/Declaracións/2008/16-04-22.html (sitio consultado o 24 de abril de 2008).

Vexase tamén The Associated Press, «Cuba Accuses U.S. of Fomenting Dissent», 24 de abril de 2008; The Associated Press, «Cuba Accuses U.S. Officials of Fabricating Protest in Havana», 24 de abril de 2008.

(19) Ibid.

(20) Alberto Núñez e Pedro de la Hoz, «Compromiso visceral entre terroristas, mercenarios e autoridades de EE.UU. Rescate Xurídico ou instigación criminal?», Granma, 19 de maio de 2008. Véxase tamén Alfonso Chardy, «Fundación caritativa de Miami na mira de La Habana», The Miami Herald, 20 de maio de 2008.

(21) Ibid.

(22) Ibid.

(23) Ibid.

(24) The Associated Press/O Novo Herald, «Cuba: EEUU debe tomar ‘medidas' contra diplomáticos», 19 de maio de 2008.

(25) Alberto Núñez e Pedro de la Hoz, «Compromiso visceral entre terroristas, mercenarios e autoridades de EEUU. Rescate xurídico ou instigación criminal?», Granma, op. cit.

(26) O Novo Herald, «La Habana vincula a diplomáticos de Estados Unidos con disidentes», 20 de maio de 2008.

(27) Felipe Pérez Roque, «Conferencia íntegra concedida por Felipe Pérez Roque», Mocidade Rebelde, 23 de maio de 2008.

(28) Andrea Rodríguez, «La Habana acusa a diplomáticos estadounidenses», The Associated Press/O Novo Herald, 19 de maio de 2008.

(29) Alberto Núñez e Pedro de la Hoz, «Mulas, cipayos e criminais: triloxía da desvergüenza», Granma, 22 de maio de 2008.

(30) The Associated Press/O Novo Herald, «Cuba: EEUU debe tomar ‘medidas' contra diplomáticos», op. cit.

(31) The Associated Press, «Cuban Dissident Confirms She Received Cash From Private US Anti-Castro Group», 20 de maio de 2008.

(32) O Novo Herald, «Disidente cubana teme que poida ser encarcerada», 21 de maio de 2008.

(33) Patrick Bèle, «Cuba accuse Washington de payer lles dissidents», Lle Figaro, 21 de maio de 2008.

(34) Agence France-Presse, «Prensa estatal cubana fai inusual entrevista da rúa a disidentes», 22 de maio de 2008.

(35) Agence France-Presse, «Financement da dissidence: Cuba ‘somme' Washington de s'expliquer», 22 de maio de 2008.

(36) EFE, «Un deputado cubano propón novos castigos a opositores pagos por EEUU», 28 de maio de 2008.

(37) Jeff Franks, «Top Ou.S. Diplomat Ferried Cash to Dissident: Cuba », Reuters, 19 de maio de 2008.

(38) Ou.S. Code, Title 18, Part I, Chapter 45, § 951, § 953, § 954.

(39) Código Penal francés, Libro IV, Capítulo I, Sección 2, Artigo 411-4.

(40) Código Penal español de 1995, Capítulo II, Artigos 589, 592.

(41) Código Penal belga, Capítulo II, Artigo 114.

(42) Código Penal italiano, Libro II, Título I, Capítulo I, Artigos 243, 246.

(43) Código Penal suízo, Artigo 266.

(44) Código Penal sueco, Capítulo 19, Artigos 8, 13.

(45) Alberto Núñez e Pedro de la Hoz, «Mulas, cipayos e criminais: triloxía da desvergüenza», Granma, op. cit.

(46) Frances Robles, «Cuban Dissident Facing Scrutiny in Cuba and Miami », The Miami Herald, 21 de maio de 2008.

(47) Alberto Núñez e Pedro de la Hoz, «Mulas, cipayos e criminais: triloxía da desvergüenza», Granma, op. cit.

(48) Frances Robles, «Cuban Dissident Facing Scrutiny in Cuba and Miami », The Miami Herald, 21 de maio de 2008, op. cit.

(49) Radio Habana Cuba , «Former Chief of US Interests Section in Havana Wayne Smith Says Sending Money to Mercenaries in Cuba is Illegal», 21 de maio de 2008.

Salim Lamrani

Salim Lamrani é profesor, escritor e xornalista francés especialista das relacións entre Cuba e Estados Unidos. Publicou os libros: Washington contre Cuba edicións Pantin: Lle Temps deas Cerises, Francia 2005, Cuba face à l'Empire (Cuba contra o Imperio) edicións Timéli, Suíza, 2006 e Fidel Castro, Cuba et lles Etats-Unis (Pantin: Lle Temps deas Cerises, 2006). [Voltar ao inicio desta nova]

DECLARACION A PROL DA LIBERDADE DOS 5 DA ASEMBLEA NACIONAL DO PODER POPULAR DE CUBA

2008-07-12T06:44:00.000-07:00

“ANO 50 DA REVOLUCION”

DECLARACION DA ASEMBLEA NACIONAL DO PODER POPULAR DE CUBA

11 de Xullo 2008

Cando o 9 de agosto de 2005, o Panel de 3 xuíces da Corte de Apelacions de Atlanta, determinou unanimemente revogar as condenas e ordenar un novo xuízo para os Cinco Antiterroristas cubanos presos nos cárceres de Estados Unidos, ao considerar que Miami non era unha sede aceptabel para xulgalos, semellaba que ao fin o sistema xudicial norteamericano faría xustiza neste longo proceso cheo de arbitrariedades e manipulación.

Un ano despois o Pleno da Corte, en inédito veredicto na historia xudicial norteamericana, fallou en contra do ditame dos seus tres xuíces, validou o xuízo celebrado en Miami e remitiu de novo o caso ao Panel para considerar o resto dos asuntos impugnados pola defensa.

Logo de 22 meses de espera, o pasado 4 de xuño, o Panel de tres xuíces, rexeitou case todos os argumentos de apelación alegando que os mesmos “carecían de mérito” e ratificou os veredictos de culpabilidade dos Cinco antiterroristas cubanos e dúas sentencias, as de René González (15 anos) e Gerardo Hernández (dúas cadeas perpetuas, máis 15 anos).

Así mesmo, anulou tres das sentencias: Ramón Labañino (cadea perpetua máis 18 anos), Antonio Guerrero (cadea perpetua máis 10 anos) e Fernando González (19 anos) enviándoas ao Corte de Miami para que sexan revisadas pola mesma xuíza, Joan Lenard, que impuxo as desmesuradas penas que agora a Corte superior declara contrarias á lei. Ao indicar erros nas sentencias do cargo de “conspiración para cometer espionaxe” os xuíces recoñeceron, despois de 10 anos, o que o propio Goberno ao inicio do proceso recoñecera a través da súa Secretaría de Defensa: que non había nada na información obtida polos Cinco que tivese carácter secreto nin afectase a seguridade nacional de Estados Unidos.

A decisión 2-1 de ratificar a condena a Gerardo Hernández polo cargo de “conspiración para cometer asasinato” ignora o confesado pola Fiscalía durante o xuízo e diante da Corte de Apelacions ao admitir que non puidera demostrar ese cargo e que “á luz das probas presentadas” iso constituía un “obstáculo insuperable” que debería conducir ao fracaso da acusación. A xuíza Kravitch en opinión discrepante se opuxo no Panel á ratificación deste cargo considerando que o Goberno non había presentado evidencia algunha para fundar a súa acusación.

A decisión de 99 páxinas foi redactada, polo xuíz, William Pryor, designado pola Corte para formar parte do Panel no 2007, quen cunha linguaxe cheo de prexuízos anti-cubanos favorece explicitamente a posición do Goberno e incluso cambia feitos mencionados por ese mesmo Panel na súa decisión anterior a favor dos acusados e manipula outros que forman parte do expediente do caso.

O nomeamento de Pryor como Xuíz Federal polo Presidente Bush foi altamente controversial polas súas posicións de ultradereita e xerou denuncias en importantes círculos políticos e da opinión pública norteamericana, que afirmaron que os seus criterios legais extremos e equivocados farían que o nivel federal de xustiza tivese menos habilidade para protexer os dereitos constitucionais. Este xuíz, foi confirmado no cargo polo Senado co voto en contra de 45 lexisladores, mediante un arranxo negociado polo hoxe candidato presidencial republicano, John McCain.

Chama a atención que esta decisión se dá a coñecer no contexto do actual proceso eleitoral norteamericano, e en momentos en que o goberno de Estados Unidos intensifica as súas manobras para dar permanente protección, negándose a extraditalo a Venezuela, ao connotado e confeso terrorista Luis Posada Carriles, fugado dun cárcere de venezuela, cando era xulgado pola destrución en pleno voo dun avión civil cubano con 73 persoas a bordo, violando así convenios internacionais contra o terrorismo.

Os nosos Cinco patriotas próximas a cumprir 10 longos anos de inxusto e cruel encarceramento, sometidos a inhumanos castigos, privados das visitas regulares dos seus familiares, e dous deles sen ningunha visita das súas esposas, só gardan prisión por ser cubanos que loitaban contra os grupos terroristas asentados no sur da Florida coa protección das autoridades norteamericanas.

A Asemblea Nacional do Poder Popular, facendo súa a xusta indignación de todo o pobo cubano e dos familiares dos nosos Cinco compañeiros, condena esta absurda decisión e a continua manipulación de que é obxecto este arbitrario proceso. Nese sentido saúda e apoia a Declaración e os acordos adoptados no Encontro Parlamentario Latinoamericano-caribeño realizado en Panamá o 7 e 8 de xullo de 2008 e chama aos parlamentos de todo o mundo a sumarse a esta iniciativa e a emprender outras accións ata acadar a liberación dos nosos cinco compatriotas.

Asemblea Nacional do Poder Popular da República de Cuba

“ANO 50 DA REVOLUCION” [Voltar ao inicio desta nova]

NIN SEQUER INGRID BETANCOURT PODERÁ SALVAR URIBE

2008-07-07T10:29:00.000-07:00

por Johnson Bastidas

ABN/RESISTIR.INFO

Não podemos esquecer que Ingrid Betancourt poderia ter estado junto aos seus desde há muito, mas que a falta de vontade política do regime, comprometido com o resgate militar e a saída militar para o conflito, pôs em perigo a sua vida e a dos outros prisioneiros de guerra do conflito. Hoje o ex-governador de Antioquia e o ex-ministro da Defesa Echeverry não estão com o seus, nem tão pouco os deputados do Valle del Cauca, os quais morreram devido à cegueira do regime que se negou a dar uma saída civilizada para o intercâmbio de prisioneiros. A alegria do resgate não pode apagar o facto de que o governo bombardeou, várias vezes, o acampamento onde se encontravam os retidos, sem se importar com as suas vidas. A única coisa importante para o regime corrupto é o desprestígio da insurgência.

Os polícias e soldados que regressam às suas casas, depois de terem sido feitos prisioneiros em operações militares, onde estavam armados, combateram e foram vencidos e as suas vidas respeitadas, têm hoje uma segunda oportunidade para continuar a viver, deste vez novamente junto aos seus. Mas este acto não nos pode fazer esquecer que são cidadãos de terceira categoria, esquecidos pelo Estado e pelo regime que eles defenderam. Ontem, nenhum lagarto queria perder o seu lugar na foto ao lado de Ingrid Betancourt, era o troféu do governo. Os outros, os polícias e soldados eram simplesmente os outros. Esperemos que o governo, passada a comoção da vitória, não os deixe à deriva como sempre aconteceu.

O regime não pode embriagar-se com este resgate. Recordamos a história de Fujimori, que em certo momento embriagou-se com o resgate da embaixada do Japão em 1997 e deu-se um banho de massas a passear-se triunfante pelas ruas de Lima. A seguir mostrou o comandante do Sendero Luminoso com o uniforme de presidiário e declarou a morte deste grupo maoista. Nesse instante, o ditadorzinho peruano com o seu Montesinos a bordo acariciou a possibilidade de perpetuar-se no poder. Hoje os dois respondem perante a justiça por todos os seus crimes. Até aí chegou-lhes a soberba. Por isso não cremos que a libertação de Betancourt, dos estado-unidenses e dos soldados/polícia possa fazer-nos esquecer que Uribe Vélez é o pai das "Convivir", que foi eleito a ponta de massacres e que a maioria da sua coligação de governo está no cárcere.

Este facto não pode levar-nos a cair na simplificação da realidade colombiana, como faz Gustavo Petro. Cito-o: "O Presidente pode escolher entre dois caminhos: ou perpetuar-se no poder, porque não vai ter adversário, ou terminar seu segundo período e ficar na história como o homem que pôde dobrar as FARC". Temos de recordar a Petro que o adversário principal de Uribe é o povo colombiano, o qual não aparece nos inquéritos, o qual é afectado pela privatização da Saúde e da Educação, os milhões de deslocados e refugiados, muitos deles condenados à mendicidade nas grandes cidades. Nem uma coisa nem outra, senhor Petro, Uribe tem sim adversário, o qual obviamente não está nos conversos, nem nos Luchos Garzon que tem a pseudo esquerda colombiana. Petro está a mendigar a não candidatura de Uribe à presidência para candidatar-se ele.

Embriagados com últimos factos, o regime e seus áulicos pedem a desmobilização da insurgência, caindo na preguisa mental de não fazer a análise da situação colombiana. Se considerarmos a hipótese da desmobilização da insurgência, perguntemos aos que a apregoam se a desmobilização do M-19, do Quintín Lame, PRT, nos trouxe mais paz ou mais justiça social. A resposta clara e contundente é NÃO, é um não maiúsculo. Ah, mas que nos trouxe a constituição de 91 nos dirão alguns. Então, perguntamos, o que resta dessa constituição? Não nos enganemos, o fim da insurgência não é o caminho da paz. O melhor caminho da paz é antes de tudo a vontade política de lutar por ela e de construí-la.

Um Estado corporativo, somado a um regime fascista como o actual, que nem respeita a regras mínimas da divisão de poderes, sobre os quais recai a democracia, digamos liberal, é impossível que construa a paz com justiça social. Se alguém se der ao trabalho de ler os programas das FARC-EP e do ELN, digamos da insurgência colombiana no seu conjunto, estas não estão a levantar nada do outro mundo, não são programas metafísicos ou irreais. São entre outras coisas programas terrenos: democracia, respeito ao direito sindical, salários dignos, direito à greve, programas de substituição de cultivos, convenções nacionais par buscar saídas para os problemas do país e escutar os que não têm voz, reforma agrária, etc.

Este regime militarista, mafioso e corrupto soube jogar com sua ambivalência de pseudo democracia com altas doses de populismo, por um lado, e terror sistemático e militarismo, por outro, fórmulas combinadas para impedir que outras forças participem nas decisões políticas. Não se fecha nenhum sindicato, nem nenhum jornal é censurado, nem nenhuma personalidade jurídica cancela partido algum, mas milhares de sindicalistas sucumbiram ao terrorismo de Estado, muitos jornalistas foram assassinados e outros desterrados, e remetidos ao silêncio os que ainda restam na Colômbia. Candidatos a presidência assassinados, três numa só campanha eleitoral, dão conta do regime de terror em que vivemos. E tudo isto é independente da insurgência, simples e claramente, porque é política de Estado.

Os últimos factos devem ser objecto de análise por parte da insurgência colombiana. A gravidade da situação não é uma simples contenda entre o Tribunal Supremo e o narco-presidente como diz a miopia dos politólogos oficiais. É a decomposição moral de um regime já putrefacto e inviável para as gerações futuras. As insurgências, divididas, chegando inclusive aos tiros fratricidas, devem ler, em unidade, o país que têm pela frente. Um país urbanizado, com uns 85% da população a viver nas grandes cidades, com a profissionalização / reengenharia das forças militares, com a concentração mais implacável da riqueza e o desaparecimento da classe média, mais o poder mediático das oligarquias que impõem a realidade, conforme os inquéritos, realidade virtual para a maioria dos colombianos. Passámos de "a economia vai bem enquanto o país vai mal" para os negócios marcham bem, a especulação bem obrigado, mas o regime está podre por dentro mais o terrorismo de Estado. Citando o legendário Bochicha, comandante do movimento JEGA, que referindo-se à luta armada dizia: "as pessoas não estão cansadas da luta, estão cansadas é da sua falta de efectividade". A circulação de mercadorias continua seu rumo imparável como se estivesse fora do conflito social e político, quando na realidade é a raiz da concentração da riqueza e a fonte da nossa pobreza.

Quem pretendeu, com leituras fáceis da complexidade social, que apenas a insurgência é garantia da tomada do poder pelo povo, bons dias senhores, levantamo-nos tarde. O movimento insurgente é uma parte do povo, mas no essencial é o movimento social e político do povo unido e organizado quem garante a tomada do poder. Outros sectores estão à espera de que o Tribunal Supremo nos resolva o problema, outros sectores da esquerda não fizeram o trabalho de bairro, no sindicato, na universidade, no colégio, à espera de que a guerrilha por si só salve o povo. Outros, mais ingénuos, crêm que Lucho Garzón ou Gustavo Petro podem ser a solução. Todos nos equivocámos.

Sem pretensões de pitoniso e tão pouco pretendendo descobrir a Aspirina, só o povo salva o povo. Unidade, organização e luta para que tenhamos uma segunda oportunidade sobre a terra.

[Voltar ao inicio desta nova]

UN ARTIGO MOI INTERESANTE SOBRE A REVOLUCIÓN NEPALÍ

2008-07-05T16:13:00.000-07:00

Este artigo apareceu na edición do 16-30 de xuño do xornal Maoísta nepalí Estrela Vermella. Escrito polo camarada Netrabikram “Biplap” Chand (Membro do Secretariado do Comité Central PCN (Maoísta).

A nosa revolución está en fase de negociación e o noso partido contempla o compromiso como outro aspecto da loita de clases. A cuestión de se a revolución se logrará mediante o compromiso ou será empurrada para a contrarrevolución, aínda non está pechada. Existe unha dura e incesante loita entre dúas visións do mundo diferentes que atrae a atención nacional e internacional.

O marxismo acepta a opción de chegar a compromisos; sen embargo considera imposible lograr unha revolución a través de demasiados compromisos. Pode ser útil no momento en que a revolución intenta conquistar o poder pero é imposible asegurar ese poder para o proletariado só a través dos compromisos. As tendencias reformistas e oportunistas en cambio, conceden a esta vía toda a importancia. Cren que a sociedade e o poder do Estado poden ser cambiados a través da “negociación” en vez da revolución.

O noso partido, o PCN (Maoista), e o Congreso Nepalí (CN) atópanse en puntos distintos no que fai á negociación. Desde o punto de vista da loita de clases, o CN non ve a necesidade dunha revolución en Nepal. Desexa negociar co PCN (maoísta), o PCN (UML) e outros partidos, repartindo os ministerios. Segundo o CN isto é suficiente para avanzar economicamente. A revolución política non é necesaria.

Segundo o CN, o debate lóxico e a planificación da revolución son actividades extremistas. Suxiren que PCN (Maoísta) non debería facer a revolución senón que debería contentarse con compartir a tarefa de goberno. Pero o obxectivo último do PCN (Maoísta) é o comunismo mediante unha República Popular pasando polo socialismo. Para iso, o Estado debe estar baixo o liderado do Partido Comunista. Polo tanto, nós, os maoístas, opoñémonos ao “negociacionismo” aínda que non estamos en contra de chegar a certos compromisos.

Debido ao impacto da loita de clases, están xurdindo no partido diferentes formas de ver esta tendencia aos pactos e á negociación. Isto non debe sorprendernos. A tendencia negociacionista estase estendendo como unha doenza no noso partido. A través da chamada “revolución” económica e o reparto de poder se acabará coa revolución política. Non se pode depender dos elementos hostís ignorando as bases para asegurar o poder.

O CN quere empurrar ao país a unha contrarrevolución. Pretenden que un partido comunista científico e unha revolución proletaria se afundan nas augas estancadas do vello estado. Incluíron unha demanda de sete puntos na que se propón a disolución do YCL, o PLA e un retroceso dos logros da guerra popular.

Só se o PCN (M) acepta esas condicións previas poderá entrar no goberno. O propósito de impoñer esas condicións é o de empurrar ao país para a contrarrevolución. Xa que logo debemos difundir os medios e fundamentos da revolución. Consolidemos o partido, o PLA e a Fronte Unida a un novo nivel. Establezamos unha visión política e económica clara para tomar o poder.

Xa disolvemos os centros de poder popular, os xulgados populares e as milicias populares. As nosas comunidades, cooperativas, as institucións sanitarias e educativas establecidas durante a guerra son agora máis febles. Nesta situación, se aceptamos os sete puntos do CN, directa ou indirectamente estariamos declarando o fin da revolución. Non houbo un debate importante sobre isto pero moitos pensan que non é determinante o feito de que aceptemos os sete punto ou non. Isto axudará aos intereses do CN.

O compromiso é unha condición pouco habitual para unha revolución. As cousas aparecen como tranquilas nos períodos de acordo e negociación pero isto é só unha ilusión. Dúas formas de pensamento, tendencias e forzas rivais están loitando terribelmente tras unha cortina. Baixo o disfrace do compromiso ambas intentan gañar, destruír á contraria. Cando unha parte cre que vai ser destruída pola outra empeza a protexerse. Se non o logra dará comezo a confrontación entre revolución e contrarrevolución. Entón ráchase o equilibrio. Isto xa ocorreu no noso país. Até agora o CN e os imperialistas crían poder acabar co PCN (M) antes das eleccións. Moita xente e organizacións amigas pensaron que o lograrían mais o povo protexeu ao PCN (M) como ao seu propio fillo. Ao fracasar entón o CN, queren agora intentar a estratexia dos sete puntos. Vencemos nas eleccións mais se non coidamos a revolución será a nosa ruína. Debemos acabar coa situación de compromiso para defendela.

O compromiso ten moito que ver coa situación mundial. Se queremos aprender das revolucións do século pasado hai que pensar neste tema. Debemos profundar e desenvolver unha nova ideoloxía e coñecementos para resolver os problemas e poder protexer a revolución en Nepal. Aínda que non sexa suficiente debido ás necesidades presentes, a participación do comité do MRI, o PCR e o PCI (M) animáronnos moito coas súas propostas.

A curto prazo é posibel negociar nunha revolución pero soamente por esta vía non se chega a ela. Os imperialistas e reaccionarios queren empurrar a revolución para unha contrarrevolución mais os comunistas revolucionarios queren converter o compromiso en revolución. A conspiración para facer do compromiso unha contrarrevolución está avanzando en Nepal. Debemos facela fracasar unindo todas as forzas revolucionarias do mundo. Calquera revolución en calquera lugar do mundo é parte da revolución mundial. Os compromisos tamén. Os revolucionarios do mundo debemos unir os nosos esforzos para converter o compromiso en revolución, rexeitando o “negociacionismo” xa que a revolución é necesaria.

Recibido o 24 de xuño de 2008 [Voltar ao inicio desta nova]

SER MÁIS LIBRES PARA SER TOTALMENTE LIBRES

2008-07-03T10:35:00.000-07:00

[EHK] SER MÁIS LIBRES PARA SER TOTALMENTE LIBRES
( e antes….outra pregunta )

Liberdade defínese como a capacidade de autodeterminación.

Ser libres supón poder decidir integralmente sobre a nosa vida, sen máis limitacións que as libremente elixidas na liña da nosa propia identidade (esa liña de avance vital persoalmente asumida).

Non sería posibel pensar en liberdades colectivas na marxe das liberdades persoais.

Non é posibel a liberdade de elección no exterior, o político, o institucional na marxe dunha libre elección das relacións sociais, as relacións de produción e en definitiva de dominación; entre os integrantes dunha sociedade. Non pode ser libre unha nación se no seu interior permanecen as relacións de dominación.

Por todo iso, e sabendo das posibilidades, os imprevistos e os puntos febles da cadea de cambios, podemos analizar unha mudanza puntual na historia, en relación ao desenvolvemento, libre ou hipotecado, de todo o proceso.

NECESITAMOS SER MÁIS LIBRES PARA SER TOTALMENTE LIBRES.

A longa experiencia que nos precede, explica como violencia e política foron elementos consubstanciais da dialéctica entre dominantes e dominados, que transcende a historia da humanidade. Non se pode sequer mencionar a palabra“ética”ignorando esta incontestabel e desproporcionada realidade.

Pero nestes tempos de utilitarismo e pragmatismo (ideoloxías de poder); tamén a “moral” ten o seu valor de troco. E a “falsa contradición” elaborada nos laboratorios do estado e propagada ata a saciedade polos seus aparellos ideolóxicos (PP, PSOE e…) callou até a medula do mundo político recreando unha realidade virtual en que, se sataniza como “terrorismo”o que se enfronta, ou puidese se enfrontar, o que non se aliña ou non comulga incondicionalmente cos parámetros dos “demócratas do eixo do ben”. As falacias mil veces repetidas polo poder mediático contribuíron a esta “ética unilateral”; último triunfo do vello Leviatán substituto de deus e fonte de toda moral e dereito, que esixe da sociedade civil a submisa adhesión ás súas sentencias e condenas.

E Euskal-Herria continúa loitando por un espazo de liberdade, ao igual que aquela patria que Marx quería, para os traballadores sen patria, no Manifesto de 1848.

Non é esta a auténtica contradición que se necesita expoñer, para resolver o contencioso vasco?

A redución simplista a un asimétrico enfrontamento entre “demócratas e violentos”, nascida nas cavernas do estado, só tiña un plan; rachar unha fronte vasca non asimilabel polo estado, e desviar a atención para criminalizar un proceso de liberación.

Asumir a falsa contradición, ou non acertar co auténtico centro do contencioso, o que nos enfronta aos vascos con Estados, que non permiten realizar libremente a “libre vontade de todos os vascos sen exclusións territoriais”; sería unha tráxica irresponsabilidade histórica.

Soamente unha maxistral inversión da realidade, podía crear a cómica imaxe da “heroica guerra de reconquista” dun Estado “vítima de ETA”, de altos dignatarios, xuíces independentes e pobres empresarios acorralados. As cutres cátedras de tertulianos comprados e encirrados polo sistema, fixeron o seu traballo de voceiros. As “obediencias debidas” de mornos opositores, nesa liña xeral de travestismo son un ridículo fin para históricas formacións nascidas para dignas causas.

Non esqueceremos que a falsa contradición entre bos e malos, serviu naquel 1936 para enfrontar a unha parte de Euskal-Herria coa outra, reabrindo a diferenza institucional entre a comunidade foral e a autónoma. Serviu para facer retroceder 60 anos a historia do noso povo, creando unha fenda entre herrialdes, aínda non superada.

Enganarse neste contexto histórico, e percorrer pragmaticamente, por falso pacifismo ou por razóns de estado, a camiños sen saída, sería botar ao lixo da historia un capital irrepetibel de loitas e esperanzas.

E ANTES…OUTRA PREGUNTA

A chamada nación española inventada durante o XIX, sobre os tizóns, en parte apagados, de vellos povos sometidos por reis falsarios, Austrias e Borbóns; mantivo ao longo de 2 séculos a súa traxicómica identidade entre querer e non poder ser.

A pobre realidade dun proxecto que ao cabo de 200 anos se pregunta histericamente pola súa identidade foi unha traxedia para españolitos e non españolitos, para súbditos, para cidadáns e para povos sometidos. Os que onte defenderon a “democracia orgánica”, os que hoxe defenden “a constitucional” apreíxanse histericamente ao mito dunha eternidade sen fundamento no espazo nin no tempo.

Aqueles intentos iniciais da nación española cos proxectos constitucionais de 1808 en Bayona e 1812 en Cádiz feitos á francesa baixo o control de nobres terratenentes e bispos de Corte, non foron admitidos polo pobo vasco que vía en súas vellas liberdades a única alternativa ao novo centralismo.

Ningunha das numerosas constitucións españolas durante máis dun século foron aprobadas, nin sequera votadas polos vascos dos 4 herrialdes.En Euskal Herria vivíronse longos períodos de insurxencia armada e civil.

Pasaron as carlistadas que fixeron sentir sobre este povo a verdadeira cara dun estado, como anteriormente ocorrería desde o Edicto de Unión en 1630 á outra beira do Pirineu.

Coñecemos a traizón de Bergara con que se pretendeu enganar con aquela promesa de “paz e foros”.Logo a lei de 1839 e os posteriores decretos de 1841 desposuiron aos catro herrialdes dos atributos fundamentais das vellas liberdades-o paso foral e as aduanas-e a Lei paccionada castraba os foros do “vello reino”, hoxe reducido a provincia.

E voltaron a enganar coas promesas de Amorebieta (1872), e máis tarde (¡Ollo! agora) co hoxe vixente Réxime de Concertos económicos daquel Cánovas, tristeiro protagonista da Lei Abolitoria de 1876, pactando coa oligarquía biscaíña, e decidindo o derrubo definitivo das vellas liberdades vascas.

Mais ningunha das Constitucións españolas –o amosan os enfrontamentos armados e as sucesivas eleccións no s. XIX- tivo o mínimo consenso entre os vascos dos 4 herrialdes.

A “LIBRE ADHESIÓN” dos vascos dunha e outra beira do Pirineu aos estados francés e español supuxo demasiado sangue; desde Noain até hoxe, pasando por machinadas, carlistadas, levantamientos en Zuberoa.....e coas máis recentes persecucións (fusilamientos, cárceres, estados de excepción, torturas, peches de periódicos, ilegalizacions de partidos....) desde o 36 ata o 77, e ata hoxe.

Confírmase aquela afirmación de Caro Baroja “o auténtico protagonista da historia vasca é a violencia”.

Sentímolo profundamente polos nosos irmáns, os traballadores españois e franceses, con quen nos une, non pertencer a unha mesma nación, mais si, estar sometidos aos mesmos centros de dominación.

Non semella que os que xestionan a continuidade da democracia franquista e teñen cruñado con Pacto de Estado o seu compromiso nacionalista español poidan habilitar saída algunha para o contencioso. Os últimos anos son un retorno progresivo ás orixes autoritarias, pretendendo atopar naquilo a súa identidade frustrada.

Porén ao tempo que Euskal Herria se perfila como causa da gran frustración española, a resposta dese estado está contribuíndo á pusilanimidade dos que solapan a súa morneza en máis de 100 anos de cumprimento da legalidade vixente.

Na marxe dos discursos contrapostos entre dirixentes do PNV que desorientan e rematarán desmotivando ao nacionalismo de base; xórdenos a dúbida historicamente xustificada.

Cremos a Ibarretxe ou a Urkullu, Ortúzar, Bilbao, Azkuna…?

Que hai tras do aparente pulso entre Madrid e Gasteiz?

Tras das experiencias de Lizarra Garazi e de Loyola non podemos anticipar ningún optimismo cos que se baixaron do tren cando se poñía en marcha. Moi posibelmente algúns sectores nacionalistas populares, e o propio lehendakari, estean dispostos a procurar a saída incluso na marxe das orientacións do seu partido. Pero este povo necesita seguridade, saber que esta última proposta do goberno de Lakua non é un amago máis de curto percorrido baixo a repetida desculpa do “non nos deixan”.

Non somos xuíces aprendices de deuses, somos unha parte en loita, e necesitamos analisar a actual conxuntura, procurar ver perspectivas esperanzadoras para Euskal Herria e loitar para facelas realidade.

E todo iso esíxenos ser libres, libres para ser universais, para sentir desde embaixo, cos de embaixo, para abrir novos camiños e sobre todo para non admitir imposicións lexislativas ou constitucionais de estados dominantes e estranos. En definitiva queremos ser libres.

Soamente cunha estratexia global se pode asumir dialecticamente este paso, como tal, na construción de Euskal Herria. Por iso nunca admitiremos a “falsa formulación ética” e consecuente condena reducionista dos “métodos violentos”sen antes confirmar que, “toda violencia nace da dominación” e sen expresar que a orixe e reprodución desta violencia é a raíz da formación social (Estado) en que vivimos.

Se nos poden facer 2 e mil preguntas. Nunca poderiamos pechar co noso silencio un só paso para a liberdade. Porén que non se nos volva a enganar, que se explique a cuestión desde o principio, que non se reduza o problema á negación dunha das partes, e que non se nos pregunte en van.

Nós tamén preguntamos: Están dispostos a seguir xunto ao pobo cando os poderes do estado respondan por todos os medios á palabra de Euskal Herria?

Komunistas de Euskal Herria-Euskal Herriko Komunistak.

En Euskal Herria a 25 de Xuño de 2008 [Voltar ao inicio desta nova]

O PCB POSICIONA POLA VIDA E CONTRA O CAPITAL

2008-07-01T04:17:00.000-07:00

COMUNICADO DO PCB
1. Considerando que a Constituição federal de 1988 deliberou pela demarcação das terras indígenas.

2. Considerando que os povos indígenas têm direito à terra como parte essencial de sua forma de vida, de sua cultura e sua identidade, assim como, da mesma maneira que qualquer povo, tal direito implica em mudar seus costumes e buscar formas de convivência com outras culturas, preservando aquilo que lhes parecer fundamental e incorporando aquilo que considerem adequado.

3. O PCB (Partido Comunista Brasileiro) vem posicionar-se pela imediata demarcação da Reserva Raposa Serra do Sol de forma contínua como determina a lei.

4. O atraso da demarcação é revelador do caráter do atual governo, submisso aos interesses do grande capital, do agronegócio e dos setores financeiros. O fundo da questão em foco reside na qualidade do uso da terra como valor de uso fundamental à vida ou mercadoria a ser explorada com vista à mercantilização.

5. O grande problema da Amazônia é fundiário, sendo que mais de 75% das terras não têm titulação. Foi exatamente a ausência de uma política definida que permitiu a ocupação desordenada, o crescimento de uma pecuária de baixíssima produtividade (2 cabeças por hectare enquanto a média nacional é de 7), de uma extração de madeira que corresponde a 35% do PIB de Rondônia e do desenvolvimento desordenado da rizicultura, concentrada nas mãos de sete proprietários.

6. A reserva proposta possui 1,67 milhão de hectares e é habitada por aproximadamente 15 mil índios das etnias Macuxi, Tauarepang, Patamona, Ingarikó e Wapixana, que ocupam 152 aldeias. É fundamental propiciar as condições para que não se desarticule o modo de vida destes povos, inclusive permitindo que povos ainda não contatados possam escolher manter-se como estão. Por mais de vinte anos, considerando a aprovação da Constituição, estes povos esperam pela demarcação que, ao não se efetivar, criou vários problemas de ocupação irregular, inclusive a criação de um município dentro da reserva, estradas e várias iniciativas produtivas entre os povos originários e diversos tipos de interesses privados, desde pequenos agricultores, madeireiras, mineradoras e interesses do agronegócio incentivado pela expansão da fronteira agrícola.

7. A demarcação descontínua acaba por premiar aqueles que irregularmente realizaram a ocupação e inviabiliza a possibilidade da autonomia necessária para que os povos que ali se encontram busquem manter sua identidade cultural e sua forma de vida, condenando-os a uma inevitável incorporação forçada e subalterna na lógica da sociedade do capital, engrossando a massa de despossuídos e miseráveis.

8. Roraima tem aproximadamente 40 mil indígenas, o que corresponde a uma das maiores concentrações do Brasil. A questão se resume em decidir se será mais uma área de expansão do capital ou de respeito à vida e à preservação sócio-ambiental.

9. O PCB se posiciona pela vida e contra o capital e denuncia a intenção perversa de vincular a luta pela demarcação das terras indígenas como perda da soberania, uma vez que tal demarcação não implica na renúncia de qualquer direito sobre defesa de fronteiras ou riquezas minerais, mas sim no direito de os povos originários viverem e decidirem sobre seu futuro, incluindo a forma e a oportunidade de disporem daquilo que constitui seu patrimônio. O que fere os interesses de nosso país e dos trabalhadores é o papel do latifúndio e do agronegócio em áreas de fronteira, ligados à contravenção, à extração ilegal de madeira, ao desmatamento indiscriminado e ao saque das riquezas minerais pelas transnacionais.

10. É fundamental que os povos indígenas se mobilizem e busquem formas de auto-organização, contanto, quando for o caso, com apoio de organizações idôneas e reconhecidamente sérias que respeitem sua autonomia e forma de vida e negando a perversa influência de ONGs que, sob o manto de organizações não governamentais, servem de meio para pregações religiosas e outros objetivos escusos, como a biopirataria, que desarticulam as culturas e identidades locais facilitando a incorporação subordinada a uma sociedade que os quer destruir e condenar à miséria e à fome.

11. A solução estrutural para o problema da Amazônia e das nações indígenas é a demarcação das terras indígenas, uma política indigenista de suporte e apoio em tudo que for necessário para uma vida digna àqueles povos, para a manutenção das suas formas tradicionais de vida e o oferecimento de serviços essenciais de saúde, educação e outros. Mas tais ações devem necessariamente ser combinadas com uma reforma agrária sob controle popular, assim como uma nova política agrícola voltada à vida e não ao lucro, uma política de autosustentação ecológica que trate o patrimônio ambiental como recurso indispensável à vida e não matéria prima para o lucro privado das corporações capitalistas.

12. Por tudo isso, a luta das etnias Macuxi, Tauarepang, Patamona, Ingarikó e Wapixana é a nossa luta e de todos aqueles que lutam contra o capital e por uma sociedade socialista.

PARTIDO COMUNISTA BRASILEIRO - PCB

JUNHO DE 2008 [Voltar ao inicio desta nova]

A DIRECTIVA DA VERGOÑA DUNHA EUROPA INFAME

2008-06-22T15:54:00.000-07:00

EUROPA INFAME
Loquesomos-GalizaIndymedia

Fai uns dias, o pasado, 18 de xuño de 2008, a Unión Europea (UE) aprobaba, por esmagadora maioría, a Directiva de Retorno ou, dito con máis propiedade, a Directiva da Vergoña? que permitirá que 8 millóns de inmigrantes sexan deportados. Si, soa a nazismo puro e duro

Tamén permitirá esta Directiva que os inmigrantes sexan encarcerados por un período de tempo de ata 18 meses sen cometer delito algún; permitirá a expulsión (deportación) dos menores de idade a diferentes países aínda que non sexan os de orixe; e prohibiráselles volver á UE durante, polo menos, cinco anos.

O diñeiro circula libremente. As persoas son encarceradas. O seu delito? non ter diñeiro. Ser pobres.

Este día 18 de xuño será recordado como o día do racismo, a xenofobia e a indignidade. Europa condenou a millóns de cidadáns ao cárcere, á miseria e á morte mentres as empresas europeas seguen esquilmando os recursos naturais dos países de orixe dos inmigrantes.

Os ?demócratas? europeos poden estar satisfeitos. A raza aria volve imporse coa axuda dos ?socialistas civilizados?. Por exemplo, os eurodiputados ?socialistas talentosos? españois que, dun total de 19, votaron a favor da deportación, 16.

O Presidente de Bolivia, Evo Morais, ou o de Ecuador, Rafael Correa, manifestaron, indignados, a súa protesta ante esta Directiva que fai máis grande a gabia que separa a unha Europa usurera, dunha América Latina expoliada.

Vou extraer uns parágrafos da carta, cargada de razón, xustiza e dignidade, que o presidente boliviano, Morais, enviou á Unión Europea e que foi feita pública o pasado 14 de xuño polo diario mexicano A Xornada.

?Ata finais da Segunda Guerra Mundial, Europa foi un continente de emigrantes. Decenas de millóns de europeos partiron ás Ameritas para colonizar, escapar das fames negras, as crises financeiras, as guerras ou dos totalitarismos europeos e da persecución a minorías étnicas. Hoxe estou seguindo con preocupación o proceso da chamada ?Directiva Retorno? (?)

Aos países de América Latina e Norteamérica chegaron os europeos, masivamente, sen visas nin condicións impostas polas autoridades. Foron sempre benvidos, e ségueno sendo, nos nosos países do continente americano, que absorberon entón a miseria económica europea e as súas crises políticas. Viñeron ao noso continente a explotar riquezas e a transferilas a Europa, cun altísimo custo para as poboacións orixinais de América (?) As persoas, os bens e os dereitos dos migrantes europeos sempre foron respectados (?)

A "Directiva Retorno" prevé a posibilidade dun encarceramento dos migrantes indocumentados ata 18 meses antes da súa expulsión (ou ?afastamento?, segundo o termo da Directiva). ¡Dezaoito meses! ¡Sen xuízo nin xustiza! Tal como está hoxe, o proxecto de texto da Directiva viola claramente os artigos 2, 3, 5, 6, 7, 8 e 9 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos de 1948. En particular, o artigo 13 da declaración reza:

1.- Toda persoa ten dereito a circular libremente e a elixir a súa residencia no territorio dun Estado.

2.- Toda persoa ten dereito a saír de calquera país, ata do propio, e a regresar ao seu país.

E o peor de todo, existe a posibilidade de encarcerar a nais de familia e menores de idade, sen tomar en conta a súa situación familiar ou escolar, nestes centros de internamento onde sabemos ocorren depresións, folgas de fame, suicidios. Como podemos aceptar sen reaccionar que sexan concentrados en campos, compatriotas e irmáns latinoamericanos indocumentados, dos cales a inmensa maioría leva anos traballando e integrándose? De que lado está hoxe o deber de inxerencia humanitaria? Onde está a ?liberdade de circular?, a protección contra encarceramentos arbitrarios? (?)

Promover a liberdade de circulación de mercancías e finanzas, mentres enfronte vemos encarceramentos sen xuízo para os nosos irmáns que trataron de circular libremente. Iso é negar os fundamentos da liberdade e dos dereitos democráticos (?)

En nome do pobo de Bolivia, de todos os meus irmáns do continente e rexións do mundo, como o Maghreb, Asia e vos países de África, fago un chamado á conciencia dos líderes e deputados europeos, dos pobos, cidadáns e activistas de Europa, para que non aproben o texto da ?Directiva Retorno?.

Tal cal a coñecemos hoxe é unha Directiva da Vergoña. Chamo tamén á Unión Europea a elaborar, nos próximos meses, unha política migratoria respectuosa dos dereitos humanos, que permita manter ese dinamismo proveitoso para ambos os continentes e que repare, dunha vez por todas, a tremenda débeda histórica, económica e ecolóxica que teñen os países de Europa con gran parte do terceiro mundo, que peche dunha vez as veas aínda abertas de América Latina. Non poden fallar hoxe nos seus ?políticas de integración? como fracasaron coa súa suposta ?misión civilizadora? do tempo das colonias?.

Pois xa o ves, compañeiro Presidente Morais. Volveron fallar e a súa prepotencia e insolidaridad impúxose. E como dicía ao principio deste artigo que non quere ser cómplice da infamia: xa se consumou o retorno ao pasado.

Xa podemos os membros e ?miembras? (por moito que lles foda aos puristas) dese club excluínte, neofascista e xenófobo que é a UE, durmir tranquilos. Os cidadáns e cidadás desta Europa esclavista pero moderna, boiante pero arruinada, libre pero sometida, demócrata pero representada por personaxes sinistros como Berlusconi podemos sentarnos á mesa (cada vez máis imposible de fornecer) co estómago medorento de non chegar a mañá, pero coa placidez de saber que alguén máis en precario que a nosa precariedade, van estar a recado.

Acabouse o tempo da ?solidariedade? mal entendida; o tempo de integrarnos con culturas non tan ?civilizadas? como a nosa; o tempo de ofrecer posibilidades a outros cidadáns que tiveron a mala sorte de nacer en tempos de silencios vergonzantes ou en tempos situados baixo o precepto de ?primeiro eu, despois eu e en terceiro lugar? eu?.

A partir de agora os europeos poderemos pasear a nosa miseria humana e ética por avenidas cheas de lixo, como en Italia, por prazas cheas de sol e desesperanza pero libres da horrorosa visión doutras miserias máis miserables que a nosa.

As cores da diversidade quedáronse cegos; os acentos da tolerancia, átonos; a música da fraternidad, desafinada. A cor ébano da pel angustiada deixará de molestarnos. Non necesitamos os cidadáns da UE tantas miradas amigas, tanta riqueza ?foránea?, tantos sentimentos de amor, dor e desesperación.

Non necesitamos compartir con quen son máis pobres que nós aínda que eles compartan toda a riqueza da súa pobreza; non necesitamos compartir o pouco que nos sobra porque tamén os nosos cans pasan fame; non necesitamos os seus tangos, vallenatos, cumbias, percusións, salsas, boleros ou sambas se non é para aderezar coa alegría dos seus ritmos a tristeza das nosas vidas carcomidas polo racismo.

Podemos estar tranquilos. Non queremos ser parte doutra historia que non sexa a historia da nosa vocación depredadora. ?Non hai peor tirano/ que un escravo cun látigo na man??, cantaba Rafael Amor. E nós, os europeos, escravos dun capitalismo feroz, esgrimimos o látigo e arrincamos a pel dos que só teñen pel e miradas ávidas de vida. Brillo de esperanza nos seus ollos e rictus de amargura nos seus beizos.

Moléstannos. Evócannos con descaro o noso pasado de parias, de exiliados de nós mesmos e non podemos soportar a súplica dos seus ollos que antes, moito antes, foron os nosos ollos.

Nada importa que co seu traballo silencioso, en condicións humillantes, garantan o noso sistema de pensións; que coa súa paradoxal alegría da vida renoven as nosas sociedades envellecidas e decadentes. Nada importa que as súas mans entregadas e a súa disposición xenerosa laven o cu dos nosos anciáns de pel branca e déanlles alivio á súa soidade; alivio que ningún diñeiro pode comprar.

Podemos a partir de agora, europeos renegados da nosa historia, gozar da nosa condición branca acomodada na desidia de non querer saber para non descubrir quen somos nin de onde vimos.

Vergoña allea, vergoña de comprobar como esposamos as mans que un día, non tan afastado, abríronse para nós. Vergoña de ver como negamos o dereito a vivir a aqueles que, cando o necesitamos, renunciaron á seu para facelo un pouco noso.

Vergoña de ver como enviamos a prisión a aqueles que algunha vez abríronnos as portas das súas casas. Vergoña de vivir nesta Europa do ?benestar? sumida nunha terrible crise económica (a Europa das próximas 65 horas de xornada laboral) que non quere deixar unha maldita migalla solta para aqueles que un día repartiron, a partes iguais, o pouco que tiñan para levar á boca.

Vergoña de saber que, do mesmo xeito que co nazismo, Europa volve converterse nunha xigantesca prisión, nun campo de concentración onde non soamente estarán recluídos os loitadores pola vida, senón onde tamén acabarán encerradas as nosas conciencias.

Vergoña de saber que a partir de agora Europa volve ser o que foi nos tempos da conquista: a Europa da cruz e a espada. A Europa da infamia.

Renego desta Europa e marcho e loito cos meus irmáns, os inmigrantes. A eles fáltalles o mínimo benestar, pero lles sobran valores humanos e dignidade. [Voltar ao inicio desta nova]

ESTADOS UNIDOS, EUROPA E OS DEREITOS HUMANOS

2008-06-21T16:16:00.001-07:00

Fidel Castro Ruz [Cuba-Debate]

A desprestixiada forma de suspender as sancións a Cuba que acaba de adoptar a Unión Europea o 19 de xuño foi abordada por 16 despachos internacionais de prensa. Non implica en absoluto consecuencia económica algunha para o noso país. Pola contra, as leis extraterritoriales de Estados Unidos e, polo tanto, o seu bloqueo económico e financeiro continúan plenamente vixentes.

Á miña idade e no meu estado de saúde, un non sabe que tempo vai vivir, pero desde agora desexo consignar o meu desprezo pola enorme hipocrisía que encerra tal decisión. Isto faise aínda máis evidente cando coincide coa brutal medida europea de expulsar aos inmigrantes non autorizados procedentes dos países latinoamericanos, nalgúns dos cales a poboación na súa maioría é de orixe europeu. Os emigrantes son ademais froito da explotación colonial, semicolonial e capitalista.

A Cuba, en nome dos dereitos humanos, esíxenlle a impunidade dos que pretenden entregar, atados de pés e mans, a patria e o povo ao imperialismo.

Até as propias autoridades de México teñen que recoñecer que a mafia de Miami, ao servizo do goberno de Estados Unidos, lle arrebatou pola forza ? ou comprou? a un importante continxente de axentes migratorios dese país a decenas de inmigrantes ilegais arrestados en Quintana Roo, entre eles nenos inocentes transportados á forza por riscosos mares e até nais forzadas a emigrar. Os traficantes de persoas como os de drogas, que dispoñen ao seu antollo do maior e máis cobizado mercado do mundo, puxeron en risco a autoridade e a moral que necesita calquera goberno para dirixir o Estado, derramando sangue latinoamericana por todas partes, sen contar os que morren por emigrar a través do humillante muro fronteirizo sobre o que foi territorio de México.

A crise dos alimentos e da enerxía, os cambios climáticos e a inflación acosan ás nacións. A impotencia política reina, a ignorancia e as ilusións tenden a xeneralizarse. Ningún dos gobernos, e menos aínda os da república Checa e Suecia, que eran renuentes á decisión da Unión Europea, poderían responder de forma coherente ás interrogantes que están sobre o tapete.

Entre tanto, en Cuba os mercenarios e vendepatrias ao servizo do imperio halanse os pelos e esgazan as súas vestiduras en defensa dos dereitos de traizón e impunidade.

Teño moitas cousas que dicir, mais por hoxe abonda. Non desexo molestar, porén vivo e penso.

Divulgarei esta Reflexión só pola vía de Internet hoxe venres 20 de xuño de 2008.

Fidel Castro

20 de xuño de 2008. 1 e 55 p.m. [Voltar ao inicio desta nova]

TOD@S SOMOS IRLANDESES

2008-06-17T06:21:00.000-07:00

Por medio dunha intensísima propaganda mentireira, con todo tipo de presións, chantaxes e ameazas de “caos”, unha santa alianza de poderosos gobernos europeos cos seus medios de comunicación e colaboradores da seudo-esquerda, martelaron nos irlandeses para que votaran SI.

Mais Irlanda, que seica representa somente o 5% da poboación de toda a Unión Europea, rexeitou con decoro, coma antes outros povos, que a confundisen coas súas arrogantes e prepotentes clases dirixentes.

Coherente co seu histórico e secular combate pola irrenunciábel soberanía fronte a un desafiante imperialismo, non moi diferente do que denunciaran Marx e Engels no século XIX, o povo traballador irlandes amosouse digno dos seus milleiros de heroes históricos mortos pola súa liberación e independencia, en primeiro lugar do seu lider revolucionario, marxista e patriota James Connolly.

O PCPG congratúlase desta vitoria, que consideramos de todos os traballadores e forzas progresistas europeas, e desde este modesto espazo de comunicación enviamos os nosos parabens e solidariedade internacionalista e de clase, nomeadamente aos nosos camaradas e irmáns do PC Irlandés, ao Sim Fein e outras forzas de esquerda por ter conquistado este NON que fortalece a nosa loita comun contra o imperialismo e a inxustiza capitalista, e devolve a esperanza nun futuro mellor e máis libre para todos os povos de Europa.

Máis cedo que tarde os povos e traballadores do continente retomaremos o camiño da nosa verdadeira unidade, liberdade e progreso facendo imposíbel a construcción dunha prisión chamada UE, profundamente opresora e antisocial, antidemocrática e antinacional.

Venceremos!. [Voltar ao inicio desta nova]

COMUNICADO DO PCPG EN SOLIDARIEDADE COS CINCO

2008-06-09T16:41:00.000-07:00

O Comité Nacional do Partido Comunista do Povo Galego (PCPG) quere mostrar o seu rexeitamento e indignación pola nova resolución xudicial contra os Cinco patriotas cubanos inxustamente cautivos nos cárceres dos EE.UU e expresa publicamente a súa solidariedade con eles, os seus seres queridos e todo o povo revolucionario de Cuba.

Máis unha vez, tres xuíces dun tribunal de Apelacions de Atlanta-EEUU, anuncian un veredicto inxusto contra os Cinco, resolvendo que "carecen de mérito" os argumentos apresentados pola defensa e declarando firmes as sentencias contra René González (15 anos) e Gerardo Hernández (dúas cadeas perpetuas máis 15 anos). Ademais, devolven ao mesmo tribunal de Miami, de onde procedían, os casos de Ramón Labañino (cadea perpetua a máis de 18 anos), Fernando González (19 anos) e Antonio Guerrero (cadea perpetua a máis de10 anos).

Estamos, perante outra monstruosidade e farsa xurídica forzada polo goberno e a ultradereita máis cavernícola dos EE.UU contra cinco patriotas cubanos que xa levan soportando 10 anos de cárcere en distintas prisións dos Estados Unidos.

O ensañamento con que a xustiza e o Goberno de Estados Unidos trata a Gerardo, Antonio, Ramón, Fernando e René confinados en afastadas e diferentes prisións por loitar pacificamente contra un cruel terrorismo dirixido contra Cuba e o seu povo, e a aplicación de durísimas penas e longos castigos arbitrarios en celas de castigo, con impedimentos frecuentes para ser visitados polos seus seres queridos con trabas sen límites ao traballo dos seus avogados defensores, demostra irrefutabelmente, diante do mundo enteiro a dobre moral e o cinismo con que a xustiza norteamericana castiga aos inocentes mentres acolle e premia terroristas.

Os tan pregoados códigos éticos deste inicuo sistema xudicial non son aplicados, desde logo, no caso destes cinco cubanos que pola contra, en vivo contraste, protexe e dá acubillo ao terrorista Luís Posada Carriles, responsabel da voadura dun avión de pasaxeiros cubano en 1976 co resultado de 73 persoas mortas entre outros moitos crimes, negándose a entregalo á xustiza cubana ou venezolana ou a xulgalo no seu propio territorio.

En loita contra todas estas adversidades, 5 heroes cubanos seguen loitando nas entrañas do monstro en defensa de Cuba, da súa soberania e da seguridade do seu pobo e son exemplo e paradigma ético e político para todos os povos que se enfrontan ao imperialismo.

Nós, comunistas do PCPG, desde a solidariedade con eles e coa súa Revolución Cubana facemos un chamamento a todas as organizacións e persoas amigas a profundar e coordinar as iniciativas de solidariedade do povo galego coa súa causa que é a causa de toda a humanidade. Todo o apoio e respaldo que lles poidamos ofrecer sempre será pouco para os seus xigantescos méritos.

En Galiza, a 7 de Xuño de 2008

Liberdade para os Cinco heroes cubanos! Viva a súa digna e xusta loita!

Pola extradición e enxuizamento do criminal Posada Carriles!.

Até a Vitoria Sempre!. Viva Cuba Socialista!

[Voltar ao inicio desta nova]

A OMC COLAPSA, OS EEUU SUBSIDIAN A SÚA AGRICULTURA E OS PAÍSES POBRES SOFREN A FAME

2008-06-07T10:50:00.000-07:00

Nos discursos oficiais dos inventores, xestores e outros administradores mundiais da globalización comercial capitalista, podemos escoitar os lemas: «liberdade de comercio, liberdade de empresa, fóra as barreiras aduaneiras, libre competividad comercial empresarial, non ao estado regulador e controlador, fóra a intervención estatal» e moitas outras polo estilo. Pero a verdade é que ao momento que deixamos competir un labrego brasileiro cun agricultor norteamericano, o primeiro produce máis e a menor custo e entón o goberno dos EEUU axuda economicamente á súa xente. É dicir, soamente cando isto lles convén falan de globalización.

Despois de case cinco anos de negociacións comerciais globais, o 24 de xullo de 2006 colapsaron as conversacións nas reunións da Organización Mundial de Comercio (OMC), quizais permanentemente, din algúns analistas económicos. En xaneiro de 2007, os ministros de comercio de EEUU, a Unión Europea (UE), Brasil, India, Xapón e Australia dixeron que seguían desesperadamente estancados, sobre todo na discusión aplicabel ao comercio de produtos agrícolas.

Os negociadores de EEUU culparon da interrupción á UE, á India e a Xapón por frustrar a apertura dos mercados sen restricións aos produtos agrícolas. O que non cubriron os grandes medios en ningunha análise foi o contido da negociación, que ofrecían exactamente os países implicados e que esperaban en retribución. Para a administración Bush foi de extrema importancia esixir que EEUU recibise inmunidade ante os posibeis pleitos dos países pobres antes de que expirasen –a finais de xuño de 2007– as facultades especiais de «fast track» para as negociacións comerciais aceleradas que procura Bush.

Nunha oferta de última hora, que non estaba incluída na axenda orixinal, EEUU insistiu repentinamente en que todos os acordos comerciais incluísen unha cláusula especial chamada «Cláusula da Paz» que lle outorgaría inmunidade ao uso de subsidios ilegais á agricultura en caso de reclamos xudiciais dos países afectados. Entre 1994 e 2003, tal «cláusula da paz» negou aos países pobres calquera recurso legal contra o «dumping» de produtos agrícolas baratos que devastou ás súas comunidades agrícolas.

De acordo con ONGs internacionais, tais como Oxfam International, a «cláusula da paz» outorga rédea libre aos países ricos como EEUU e a UE para seguir proporcionando enormes subsidios aos seus granxeiros.
Tais prácticas benefician as economías de nacións que xa son ricas, mentres que prexudican ás comunidades agrícolas das nacións máis pobres.
Segundo o Informe 2003 de Oxfam, 38 países pobres ou en vías de desenvolvemento sufriron unha competencia inxusta como resultado dos subsidios ilegais en EEUU e a UE.

Os acontecementos que seguiron á expiración destas protecciones legais explican claramente por que EEUU estaba tan impaciente por reintroducir unha nova versión da «cláusula da paz» (e por que foi proposta tan rapidamente). E é que despois do seu fin no 2003, Brasil levou a EEUU á corte da OMC, reclamando que os subsidios de EEUU ao seu algodón deprimiran os prezos mundiais, magoando aos produtores de algodón de Brasil e do resto do mundo. E Brasil gañou!

No 2005, a OMC aceptou a acusación de Brasil, esixindo que EEUU interrompese inmediatamente a súa distribución de subsidios agrícolas ilegais. O temor a que outros países en desenvolvemento inicien os seus propios xuízos, conduciu aos negociadores de EEUU a reintroducir unha proposta para restablecer as protecciones que gozaron baixo a «cláusula da paz».

Máis recentemente, despois que en xullo de 2006 colapsou a rolda de conversas de comercio de Doha, Canadá pediu á OMC repoñer os cargos porque EEUU continuaba utilizando subsidios agrícolas ilegais e «distorsionadores do comercio». O foco das acusacións centrouse no pagamento de subsidios aos granxeiros estadounidenses do millo, pero tamén foi un desafío a todo nivel total aos subsidios agrícolas de EEUU. Este foi o desafío máis significativo á estrutura de subsidios agrícolas de EEUU desde que a OMC enviase o sinal favorable a Brasil no 2005.

En xuño de 2007, o goberno canadiano pediu á OMC que establecese un panel de conflito para investigar a súa acusación. Baixo as regras da OMC, EEUU pode proporcionar ata 19.100 millóns de dólares anuais en subsidios que se consideran distorsionadores do comercio. Canadá asegura que EEUU rachou as regras cada ano, desde 1999 a 2005, agás no 2003.

Gretchen Hamel, voceira dos representantes comerciais de EEUU, esbardallou sobre a posición tomada previamente polos funcionarios de estadounidenses que manexaron o conflito con Brasil. «Negociación, non pleito –dixo–, é o camiño para a remoción das distorsións comerciais en agricultura e mellorar as oportunidades para os granxeiros e os produtores de todo o mundo».

EEUU di que necesita renovar a cláusula da paz para protexerse contra os pleitos mentres «está no proceso de reducir os seus subsidios que distorsionan o comercio». Pero Oxfam observou que as propostas incluídas na nova cláusula da paz realmente permitirían que EEUU aumentase os seus subsidios á agricultura inferiores a 20 mil millóns de dólares a case 23 mil millóns. A proposta da UE permitiríalle aumentar os subsidios agrícolas desde 23 mil millóns a 33 mil millóns de dólares.

Os países pobres, que carecen de excedentes para subsidiar os défices de rendibilidade dos seus agricultores, tampouco terían ningunha axuda global como para responder, ningún poder económico e ningunha posibilidade de reclamos legais.

Eoin Callan

[Voltar ao inicio desta nova]

PROPOSTA DE MANIFESTO DA ASOCIACIÓN GALEGA DE AMIZADE COA REVOLUCIÓN VENEZUELANA

2008-06-03T05:23:00.000-07:00

Reproducimos a seguir, en norma agal (na que foi elaborado) o
Manifesto fundacional da Comisión promotora da Asociación Galega de Amizade coa Revolución Bolivariana (AGARB)

Após a queda dos regimes burocráticos identificados com o modelo soviético e a longa ofensiva neoliberal imposta polo imperialismo na América Latina, umha nova época começa a abrolhar na Pátria Grande de Bolívar.

A tenaz, heróica e incansável luita por um novo mundo que, durante décadas e na maior das solidades, mantivo e mantém acesa a Revoluçom cubana, a insurgência colombiana e as diversas resistências e luitas populares multicolores dos povos indígenas, afro-americanos, das mulheres, da juventude, da classe obreira, de pobres e excluídos sociais, fecundou na actualidade.

Na alvorada do novo século XXI, é umha realidade tangível e esperançosa o despertar dos povos da América Latina a recolher o latejar, o fluir das experiências, dos combates, na esteira do melhor pensamento e luitas americanas fundidas com os contributos do marxismo revolucionário. Desde José Marti, Artigas, Sucre, Manuel Rodríguez e Bolívar; passando por Emiliano Zapata, Farabundo Martí, Augusto César Sandino e Carlos Mariátegui; Carlos Fonseca, Carlos Marighella, Che Guevara e Fidel; até Manuel Marulanda e Hugo Chávez; há um interminável e dialéctico fio condutor que a memória e luitas colectivas populares foi capaz de sintetizar e enriquecer.

Assim, hoje os povos da América escrevem umha nova página na libertaçom e emancipaçom da humanidade contra a criminosa fase neoliberal do capitalismo. Neste processo, a República Bolivariana da Venezuela ocupa um lugar destacado. O processo revolucionário em curso está a servir como catalisador para consolidar e reforçar as luitas pola soberania nacional, contra o neoliberalismo e o imperialismo ao longo do continente.

Perante as vitórias e o exemplo que a Venezuela emana para @s excluíd@s e @s pobres do mundo, para @s humilhad@s e carentes de esperança, o imperialismo emprega todos as armas de que dispom para desqualificar, caricaturar, manipular a verdadeira magnitude e objectivos da Revoluçom Bolivariana e do emancipador projecto continental que representa.

Por este motivo, da periferia do centro capitalista, de um pequeno povo carente de soberania chamado Galiza, conhecedor da rapina imperialista, da lógica predadora do capitalismo, nasce a Associaçom Galega de Amizade com a Revoluçom Bolivariana (AGARB) para modesta e humildemente contribuir no apoio à luita do povo venezuelano contra o imperialismo e em prol do socialismo.

A Venezuela foi um dos países americanos que generosamente durante décadas acolheu dezenas de milhares de galegas e galegos que, na fugida da pobreza a que o capitalismo espanhol submete a Galiza, procurárom umha vida melhor. Também serviu como retaguarda para a luita de libertaçom nacional e social, acolhendo dúzias de exilad@s e fornecendo umha base para construir organizaçons revolucionárias.

O povo galego tem umha dívida histórica com a Venezuela que está na hora de começarmos a ir saldando.

Os principais objectivos da Associaçom Galega de Amizade com a Revoluçom Bolivariana som difundir na Galiza o processo revolucionário em curso na República Bolivariana da Venezuela; apoiar a luita anti-imperialista e em prol da construçom do socialismo neste país irmao; procurar apoios e adesons à causa bolivariana entre o povo trabalhador galego; impulsionar projectos de cooperaçom, intercámbio, solidariedade e conhecimento mútuo entre o povo galego e o povo venezuelano; recuperar e difundir os históricos laços de amizade entre a Galiza e a Venezuela; e reforçar a luita anti-imperialista e anticapitalista, pola soberania nacional no caminho de Socialismo do século XXI

Pátria, Socialismo ou Morte! [Voltar ao inicio desta nova]

FELICITA A GERARDO E A RAMÓN LABAÑINO

2008-05-30T01:44:00.000-07:00

LUIS MEDINA(RAMÓN LABAÑINO). Fai 45 anos o dia 9

Ramón Labañino Salazar naceu o 9 de Xuño de 1963 no municipio de Marianao, Ciudad de La Habana, Cuba.

REG. No. 58734-004

U.S.P. Mc Creary

P.O. BOX, 3000

Pine Knot, KY 4263

EE.UU.

...................................................................

GERARDO HERNÁNDEZ. Fai 43 anos o dia 4

Gerardo Hernández Nordelo naceu en Ciudad de La Habana,Cuba, o 4 de xuño de 1965

Gerardo Hernández Nordelo
# 58739-004
U.S. Penitentiary-Victorville
P.O.Box 5500
Adelanto, CA 92301

EE.UU.

[Voltar ao inicio desta nova]

NABKA; 60 ANOS DE LIMPEZA ÉTNICA PALESTINA

2008-05-27T15:46:00.000-07:00

Publicamos hoje a declaração do Movimento pelos Direitos do Povo Palestino (MPMP) sobre os 60 anos de ocupação dos territórios da Palestina

Completam-se, nestes dias, 60 anos sobre o início de uma das maiores tragédias humanitárias do século XX: a expulsão de centenas de milhares de cidadãos árabes da Palestina das suas cidades, vilas e aldeias, das suas casas e terras, da sua pátria milenar. Este êxodo em massa foi imposto pela guerra, e através de métodos de inimaginável crueldade, pelo Estado de Israel a partir da sua fundação unilateral em 14 de Maio de 1948 e ficou conhecido pelos povos árabes como Nakba, a Catástrofe.

Os palestinos foram assim obrigados a uma imensa diáspora ao longo das últimas seis décadas. Hoje são milhões os expatriados directos da Nakba e respectivos descendentes, a maioria deles forcada a sobreviver em precários campos de refugiados, desenraizada em terras alheias, a mercê das vicissitudes regionais e internacionais. Aqueles que ficaram passaram a ser, eles próprios, refugiados na sua terra: nos territórios da Cisjordânia, de Gaza e de Jerusalém Oriental, todos ocupados por Israel na guerra de 1967.

A ONU tem vindo a aprovar várias Resoluções que não só condenam a expulsão dos palestinos como exigem a constituição de dois Estados independentes e soberanos no território da Palestina, como estabelecia a Resolução nº 181, de 29 de Novembro de 1947, e o direito dos refugiados ao regresso a sua terra. Outros instrumentos do Direito Internacional, designadamente as Convenções de Genebra, tornam nulas as medidas praticadas nos territórios palestinos ocupados por Israel, que contribuem ainda hoje para uma das maiores tragédias dos tempos modernos.

Acontece que o Estado de Israel tem podido agir impunemente, exercendo formas de violência que pertencem já ao terrorismo de Estado. Essa acção tem sido viável devido à protecção cúmplice dos EUA, por um lado, e à silenciosa e irresponsável condescendência da União Europeia, por outro. Nem sequer os milhares de vozes de protesto de cidadãos por todo o mundo motivaram as acções politicas necessárias.

Subscrevemos este texto nesta data porque consideramos que a existência da Nakba, que atinge o Povo Palestino, é incompatível com um Mundo onde se pretende que prevaleçam os princípios e direitos básicos da Humanidade. A prática de limpezas étnicas como esta e a cumplicidade e condescendência perante tais situações terroristas invalidam quaisquer declarações sobre a Paz, a Liberdade e a Justiça no Mundo. E desacreditam liminarmente aquilo a que convencionou chamar-se a guerra contra o terrorismo.

Subscrevemos este texto nesta data porque consideramos que é altura de o Governo de Portugal e a União Europeia serem plenamente coerentes com o imperativo ético de condenarem o Estado de Israel pela sua continuada agressão e de assumirem a responsabilidade política de, com urgência, porem em pratica as medidas eficazes no sentido do re-estabelecimento de uma Paz justa e duradoura no Médio Oriente, o que, antes de mais, supõe: (i) o fim da ocupação israelita, incluindo o fim de todos os colonatos, e o desmantelamento do muro de um novo apartheid (ii) a criação de um Estado Palestino independente, viável e soberano, com as fronteiras de 1967, (iii) a garantia aos refugiados e seus descendentes do regresso a sua terra.

Face à continuação da estratégia de violência e total desrespeito do Direito Internacional e das Resoluções Relevantes das Nações Unidas, é tempo de considerar a adopção de sanções, boicote de produtos e suspensão de acordos de cooperação entre a União Europeia e Israel, bem como de outras medidas apropriadas.

Subscrevemos este texto nesta data e com ele declaramos a nossa revolta perante esta Catástrofe, manifestamos a nossa profunda solidariedade com todas as vítimas e apelamos ao Povo Português para que reforce a sua fraterna e activa solidariedade com o perseguido Povo Palestino.

Lisboa, 26 de Maio de 2008

Primeiros subscritores (por ordem alfabética):

Adel Sidarius, Investigador em Estudos Árabes

Alfredo Caldeira, Jurista

António Avelãs Nunes, Professor Universitário

António Sousa Ribeiro, Professor Universitário

Boaventura Sousa Santos, Sociólogo

Bruno Dias, Deputado à Ass. Republica

Carlos Almeida, Investigador

Carlos Carvalho, dirigente Sindical

Duran Clemente, Militar de Abril

Francisco Santos, Presidente da C. M. Beja

Frederico Carvalho, Físico Nuclear

Gustavo Carneiro, Jornalista

Helena Roseta, Arquitecta, Vereadora C.M. Lisboa

Henrique Ruivo, Pintor

Ilda Figueiredo, Deputada ao Parlamento Europeu

Isabel Allegro de Magalhães, Prof. Universitária

D. Januário Torgal Ferreira, Bispo Forças Armadas

Jorge Melício, Escultor

José Barata Moura, Professor Universitário

José Casanova, Escritor

José Goulão, Jornalista

José Manuel Pureza, Professor Universitário

José Mário Branco, Compositor

José Mattoso, Historiador, Prof. Jubilado UNL

José Saramago, Escritor, Nobel da Literatura

Júlio de Magalhães, Investigador Assuntos Árabes

Luís Miguel Cintra, Encenador e Actor

Luís Moita, Vice-Reitor da U. Autónoma de Lisboa

Manuel Alegre, Deputado a Assembleia da Republica

Manuel Carvalho da Silva, Secretário-Geral CGTP

Manuel Gusmão, Poeta, Prof. Catedrático

D. Manuel Martins, Bispo

Margarida Tengarrinha, Artista Plástica

Maria Alzira Seixo, Prof. Catedrática U.L.

Maria do Céu Guerra, Actriz

Maria Eduarda Gonçalves, Prof. Catedrática ISCTE

Maria Elvira Barroso Gonçalves, Jurista

Maria Irene Ramalho, Prof. Catedrática U. Coimbra

Maria Velho da Costa, Escritora

Mário Ruivo, Biólogo

Mário Tomé, Militar de Abril, Ex Deputado à AR

Miguel Portas, Deputado ao Parlamento Europeu

Modesto Navarro, Escritor

Ruben de Carvalho, Jornalista, Vereador C.M. Lisboa

Rui Namorado Rosa, Professor Universitário

Salwa Castelo Branco, Prof. Catedrática da UNL

Silas Cerqueira, Investigador

Teresa Cadete, Escritora, Prof. Universitária

Vital Moreira, Professor Universitário

Vítor Alves, Coronel (reformado)

Nota: para subscrever: http://www.ipetitions.com/petition/NAKBA60

[Voltar ao inicio desta nova]

PALESTINA: 21.915 DIAS DE CATÁSTROFE

2008-05-27T11:14:00.000-07:00

Reproducimos aquí este artigo do compañeiro palestino Mohamed Safa (quen fora representante da OLP en Galiza).

Son os días dos 60 anos de sufrimento que padecen os palestinos desde a criación do Estado de Israel, que supuxo para eles unha catástrofe, coñecida en árabe como o Nakba. Milleiros de palestinos vironse na obriga de abandonar o seu territorio e a vivir en campos de refuxiados até o día de hoxe. Non é unha opción elixida, é unha realidade imposta que o 70% da sociedade palestina son refuxiados e a metade do povo vive baixo unha ocupación militar. Medraron e medrou a súa ferida nesta viaxe de sufrimento. A Nakba non é un feito do pasado, é a vida de todos os días. É difícil comprender todo isto sen ver a obra humana do Estado de Israel.

Cando os palestinos din que seguen coas chaves de súas casas, dos 531 povos e cidades borrados, non se refiren a ese obxecto metálico que dá acceso a unha casa en ruínas, senón ao que significa para eles de pertenza, de cultura, de identidade, de compromiso. Eu diría que é o que máis une hoxe aos palestinos: esa chave é o reclamo do dereito ao retorno, recoñecido polas nacións Unidas a través da súa resolución 194. Fronte a iso, o Estado de Israel séntese impune para incumprir a legalidade internacional, claro está, co protexo inequívoco dos Estados Unidos.

O que ocorreu non son relatos de dous contos distintos, a traxedia consiste en que o proxecto sionista acádase só borrando ao pobo palestino. Co transcurso do tempo produciuse a eliminación dun pobo por un Estado. As destrucións, o asasinato, o muro, a confiscación do territorio... É a paisaxe do terror, é o filme que nunca se acaba. Xa que logo, a Nakba non comezou aquel día negro fai 60 anos, senón que segue sendo a realidade cotiá dos palestinos.

Os palestinos padecen desde fai décadas unha doenza, a ocupación militar, cuxo tratamento eficaz é poñer fin a esa anomalía e recuperar a liberdade deste povo. Os palestinos non pretenden ser unha grande nación, pero si souberon transmitir de xeración tras xeración o sentimento de loitar para ser unha nación libre.

É hora de que Israel comprenda que a súa continuidade non debe pasar soamente pola súa potencia militar. A forza ten un límite e a única paz posible, a única seguridade alcanzábel unicamente se consegue respectando o dereito e as fronteiras do outro. Non hai dúbida da súa capacidade militar, pero teño a certeza absoluta de que están cometendo unha inxustiza.

Fará Israel por egoísmo o que non soubo, nin quixo facer por dereito, xustiza e ética?
[Voltar ao inicio desta nova]

"COMANDANTE MANUEL MARULANDA: XURAMOS VENCER".COMUNICADO DAS FARC

2008-05-25T16:03:00.000-07:00

Comandante Manuel Marulanda Vélez: Xuramos Vencer!

Cando fai 60 anos, a oligarquía desatou a guerra fratricida no noso país a través do terrorismo oficial e os odios partidistas procurando cambios na tenencia da terra e a recomposición do poder político, desestimóu a enorme capacidade de resistencia do noso povo e as colosais dimensións da súa dignidade.

Ao igual que centenares de milleiros de campesiños, Pedro Antonio Marín foi perseguido desde entón polo goberno e os sicarios paramilitares da época, obrigado a abandonar o seu acougo, traballo e pertenzas e logo, a defenderse para sobrevivir á barbarie oficial en aciago episodio da nosa historia nacional que custou a vida a perto de 300 mil compatriotas e propiciou o despoxo impune de millóns de hectáreas de terras fértiles que pasaron a mans de poderosos xefes liberais e conservadores de todo o país.

Desde entón, mercé ao seu liderado e enormes capacidades político-militares, quen logo se chamaría Manuel Marulanda Vélez en homenaxe a un líder sindical asasinado, foi asimilando a súa experiencia militar e desenvolvendo unha visión do mundo revolucionaria e comunista que lle permitiu comprender cabalmente as profundas causas económicas, sociais e políticas non só da súa propia situación persoal senón dos profundos desequilibrios, violencias e inxustizas da nosa sociedade.

Cando en 1964, a oligarquía lanza no sur do Tolima unha novo e criminal ofensiva militar contra o campesinado denominada Plan Laso, baixo a aberta dirección do Pentágono norteamericano, Manuel Marulanda Vélez xunto a 47 campesiños, logo de innumerables xestións políticas pola paz que non foron atendidas, érguese en armas para enfrontar a agresión e ir ao fondo da solución: loitar polo poder político e sentar as bases dunha sociedade con xustiza social en marcha ao socialismo.

Se Washington e a oligarquía non permiten a loita revolucionaria polas vías democráticas entón optamos por esa única opción posibel e nacen as FARC!

Inigualable estratega, condutor xenial, guerreiro invencibel, líder invicto de mil batallas políticas e militares libradas durante 60 anos de brega reivindicando os dereitos das pobres e enfrontando as violencias dos poderosos, revolucionario integral que asimilou a teoría dos grandes pensadores fundíndoa coas verdades que extraeu á vida na súa práctica diaria, forjándose como un dos máis destacados dirixentes revolucionarios de todos os tempos.

A humanidade non ten antecedentes dun líder das condicións de Manuel Marulanda Vélez que loite ininterrompidamente 60 anos, desde a oposición armada, e saído indemne e fortalecido logo de inmensos operativos militares de arrasamiento como o Plan Laso en Marquetalia, a Operación Sonora no cordal Central, a operación Casa Verde, operación Destrutor 1 e Destrutor 2, Plan Patriota, Plan Colombia.

E indemne e fortalecido tamén, logo de confrontaciones políticas de carácter estratéxico como as desenvolvidas nos procesos de conversacións co Estado colombiano en Casa Verde, Caracas, México e no Yarí que pretenderon o sometemento da vontade política e de loita das FARC sen ningunha mudanza nas estruturas da sociedade nin nas correlacións do poder político.

Nuns e noutras confrontaciones o noso comandante evidencióu a súa sabedoría e a súa capacidade para saír sempre airoso por moi adversas e difíciles que fosen as tormentas e os perigos e nos señalizó a ruta.

Con inmenso pesar informamos que o noso comandante en xefe Manuel Marulanda Vélez, morreu o pasado 26 de marzo como consecuencia dun infarto cardíaco, nos brazos da súa compañeira e rodeado da súa garda persoal e de todas as unidades que conformaban a súa seguridade, logo dunha breve doenza.

Rendémoslle os honores que merece un conductor da súa dimensión e dado honrosa sepultura. Despedímolo fisicamente en nome das milleiros e milleiros de guerrilleiros farianos e milicianos bolivarianos e dos millóns de colombianos e cidadáns do mundo que valórano, admiran e aman por riba da noxenta campaña mediática contra as FARC.

A todos eles e aos seus familiares facémoslles chegar a nosa solidariedade e a nosa voz de condolencia.

Foise o grande líder e de súas inesgotabeis ensinanzas que nos maduraron en todos estes anos á súa beira, hoxe, en medio da nosa dor, queremos salientar pola súa vixencia e grande valor a súa profunda confianza nos nosos principios revolucionarios plans, propostas e na victoria da causa popular; a temperanza para enfrontar as dificultades; e a esencial importancia que significa a sólida unidade interna que nos permitiu desenvolvernos con vigor en todos os momentos da nosa existencia.

En medio da máis grande ofensiva reaccionaria contra organización revolucionaria algunha na historia de Latinoamérica, continuaremos as nosas tarefas acorde cos plans aprobados, sólidamente unidos e profundamente optimistas de saír avantes pese á adversidade.

Coas bandeiras de Bolívar, de Jacobo e de Manuel moi en alto, proseguiremos sen descanso a nosa loita ata lograr o obxectivo da nova Colombia, a Patria Grande Latinoamericana e o Socialismo. Xurámolo diante do sepulcro do noso comandante!

A confrontación nin dá respiro e a loita prosegue. Acordamos unanimemente que á cabeza do secretariado e como novo comandante do EMC estea o camarada Alfonso Cano. Como integrante pleno do secretariado ingrese o camarada Pablo Catatumbo e suplentes os camaradas Bertulfo Álvarez e Pastor Alape.

Continuaremos alentando a loita popular, a conformación do Movemento Bolivariano pola Nova Colombia e do Partido Comunista Clandestino, así como a converxencia con todos aqueles que loiten pola xustiza social, a soberanía nacional e a democracia verdadeira.

Toda a forza fariana continuará profundamente comprometida en cada área e en todo o país a sacar adiante os plans, estreitamente vinculada á poboación civil como garantía do éxito.

As nosas propostas ao redor dos acordos humanitarios e as saídas políticas continúan vixentes tal cual reiterámolo en múltiples ocasións así como aquelas expostas tanto no Manifesto como na Plataforma Bolivariana lanzadas desde estas cordilleras e serán confluencia xerando o esforzo mancomunado por lograr a paz democrática e o acougo que nos roubou a oligarquía desde fai 60 anos.

Ao conmemorar o 44 aniversario das FARC, rendémoslle sentido homenaxe ao noso comandante Manuel Marulanda Vélez, a Jacobo, a Raúl, a Iván Ríos, a Efraín Guzmán e a todos aqueles que xenerosamente dedicaron e ofrendaron a súa vida á causa das pobres, sen pedir nada a cambio, tan só por seu intima convicción de buscar o ben común como característica do seu compromiso revolucionario.

Comandante Manuel Marulanda Vélez: Morrer polo pobo é vivir para sempre!

Diante do altar da patria: Xuramos vencer!

Secretariado do estado maior central. FARC-EP maio do 2008.

Montañas de Colombia. [Voltar á información]

O TRIBUNAL DOS POVOS CONDENA A EMPRESAS ESPAÑOLAS E EUROPEAS

2008-05-22T11:39:00.000-07:00

As empresas e bancos españois Repsol-YPF, BBVA, HSBC e Santander, Unión Fenosa e Telefónica, así como a Shell, de Holanda e Inglaterra e as de telecomunicacións Telecom Italia están entre as condenadas. / O Tribunal Permanente dos Povos pediu que os Estados e gobernos de América Latina e do Caribe «garantan a soberanía e dignidade dos povos antes que os xuros económicos dos sectores privados».

A decisión do Tribunal reunido en Lima, que condenou a 24 corporacións europeas polas súas prácticas contra os dereitos humanos en América Latina, será enviada a cinco instancias internacionais -como as Nacións Unidas e o Parlamento Europeu-, aos países afectados e aos estados de orixe das empresas.

O Tribunal emitiu unha sanción ética e moral contra «as condutas e prácticas políticas, económicas, financeiras, produtivas e xudiciais do modelo neoliberal, implementadas e permitidas polos Estados (afectados), as institucións da Unión Europea e as corporacións multinacionais con capitais privados e estatais de orixe europeu».

As empresas condenadas actúan na Arxentina, Bolivia, Brasil, Chile, Colombia, Ecuador, Guatemala, Nicaragua, Perú e Uruguay, en 12 diferentes sectores, tales como: minería, petróleo, forestal-madeireiro, agroquímico e financeiro.

As empresas Thyssen Krupp, alemá, e Vale do Río Doce, brasilera, foron condenadas polo Tribunal Permanente dos Povos (TPP), que rematou as súas actividades o último venres en Lima, por crimes ambientais e violacións aos dereitos laborais e humanos na Baía de Sepetiba (Río de Janeiro).

A condena da Thyssen Krupp e Vale do Río Doce reforza decisións xa tomadas no Brasil -como o embargo da obra polo Ibama desde decembro de 2007- mais que non foron concretadas, pois as empresas continúan actuando libremente e causando danos ambientais e polución na Baía.

As dúas empresas son responsabeis das obras da Compañía Siderúrxica do Atlántico (CSA), que está causando danos ambientais, prexuízos á pesca artesanal de 8.070 mariñeiros, e violación de dereitos laborais en Sepetiba. As obras da CSA xa foron interdictadas polo Ministerio Público do Traballo, por irregularidades e incumprimento de dereitos laborais e ausencia de equipamentos de seguridade no traballo.

Fai dous anos, que os movementos de defensa do ambiente denuncian estes problemas, pero nada foi resolto. Así, mariñeiros e integrantes dos movementos sociais levaron o caso ao Tribunal, na sesión de Lima, na que apresentaron o Estudo de Caso e abundante documentación que trata acerca dos crimes ambientais e violación de dereitos humanos e laborais.

Xoves 22 de maio de 2008, por Axencias /Adital
[Voltar ao inicio desta nova]